IV KZ 24/14

Przedmiotem sprawy było zażalenie skazanego K. M. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt … 3/14, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. Zarządzenie to zostało wydane, ponieważ wyznaczony obrońca z urzędu poinformował sąd, że nie znalazł podstaw do wznowienia, a wnioskodawca, mimo wezwania, nie uzupełnił braku formalnego wniosku w postaci sporządzenia i podpisania go przez adwokata lub radcę prawnego. Skazany w zażaleniu podniósł, że niedopuszczalna jest sytuacja, gdy obrońca nie podejmuje czynności na korzyść klienta, a on sam, jako osoba pozbawiona wolności, nie miał możliwości znalezienia i opłacenia adwokata z wyboru. Dodatkowo, w zażaleniu znalazły się zarzuty dotyczące trafności prawomocnego wyroku. Sąd Najwyższy, analizując sprawę, odwołał się do art. 545 § 2 k.p.k., który ustanawia tzw. przymus adwokacko-radcowski, czyli obowiązek sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania przez profesjonalnego pełnomocnika. Sąd wskazał, że postępowanie obrońcy z urzędu było zgodne z art. 84 § 3 k.p.k., a wobec opinii obrońcy o braku podstaw do wznowienia, skazany został wezwany do uzupełnienia braków formalnych, czego nie uczynił. Sąd oddalił również argument o niemożności zatrudnienia obrońcy z wyboru z powodu pozbawienia wolności, wskazując, że udzielenie pełnomocnictwa nie wymaga osobistego stawiennictwa. W konsekwencji, Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający