IV Kz 206/17

Sprawa dotyczy zażalenia prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie, które pozostawiło bez rozpoznania apelację prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego. Wyrok Sądu Rejonowego dotyczył oskarżonego M. T. o przestępstwa z art. 218 § 1a kk w zw. z art. 12 kk oraz z art. 225 § 2 kk. Sąd Okręgowy pierwotnie uznał apelację za niedopuszczalną, ponieważ wyrok Sądu Rejonowego nie rozstrzygnął o czynie zarzucanym w punkcie II aktu oskarżenia, co oznaczało, że ta część sprawy nie została osądzona. Prokurator zarzucił obrazę przepisów postępowania, argumentując, że odpowiedzialność karna za oba czyny była rozpoznawana w jednym postępowaniu zakończonym warunkowym umorzeniem, które podlega zaskarżeniu. Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Sąd odwoławczy przyznał, że nowelizacja art. 425 § 2 kpk zmieniła pogląd o niedopuszczalności zaskarżenia nieistniejącej części orzeczenia, jednak podkreślił, że nie oznacza to możliwości zaskarżenia każdego niewysłowionego elementu. Sąd wyjaśnił, że przedmiotem zaskarżenia może być tylko brak jednostkowego rozstrzygnięcia o konsekwencjach prawnych przypisanego czynu, a nie brak rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu w całości. Sąd odwoławczy wskazał, że uzasadnienie wyroku ma charakter wtórny i nie może tworzyć rozstrzygnięć, które nie znalazły się w części dyspozytywnej. Stwierdził, że czyn z pkt II aktu oskarżenia nie został rozpoznany i wymaga odrębnego postępowania. W związku z tym, sąd postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający