IV KZ 17/25

Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek skazanego M.O. o wznowienie postępowania karnego, które zakończyło się wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 stycznia 2025 r. (sygn. akt II AKa 29/24). Skazany argumentował, że sąd apelacyjny był nienależycie obsadzony z powodu obecności sędziego powołanego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa wyłonionej po zmianach niezgodnych z Konstytucją. Powołał się na orzecznictwo TSUE i uchwałę Sądu Najwyższego. Dodatkowo, w późniejszym piśmie, wskazał na brak odniesienia się sądu do wszystkich zarzutów apelacyjnych, zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz oparcie się na opiniach biegłych z innej sprawy. Sąd Najwyższy postanowieniem z 16 kwietnia 2025 r. odmówił przyjęcia wniosku, uznając go za oczywiście bezzasadny i nie stwierdzając podstaw do wznowienia z urzędu, w szczególności nie dopatrzył się bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Skazany złożył zażalenie na to postanowienie. Sąd Najwyższy w niniejszym postanowieniu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając zażalenie za niezasadne. Podkreślono, że zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie, jeśli wynika z niego jego oczywista bezzasadność, bez merytorycznego badania zasadności wniosku. Sąd stwierdził, że skazany nie przedstawił żadnych nowych faktów ani dowodów, które nie były wcześniej znane, a jedynie kwestionował ocenę dowodów i ustalenia faktyczne dokonane przez sąd niższej instancji.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający