IV KZ 13/14

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie skazanego A.K. na zarządzenie Sądu Apelacyjnego odmawiające przyjęcia jego osobistego wniosku o wznowienie postępowania. Wniosek ten został poprzedzony zarządzeniem o odmowie ustanowienia skazanemu obrońcy z urzędu. Skazany domagał się wznowienia postępowania, w którym został skazany za przestępstwo z art. 178a § 2 k.k. na karę ograniczenia wolności i zakaz prowadzenia rowerów. Sąd Apelacyjny wezwał go do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w tym uiszczenia opłaty i sporządzenia wniosku przez adwokata. Skazany, wskazując na swoją trudną sytuację materialną (bezrobotny, zarobki dorywcze, odbywanie zastępczej kary pozbawienia wolności), prosił o ustanowienie obrońcy z urzędu. Sąd Apelacyjny odmówił ustanowienia obrońcy, uznając, że skazany nie wykazał należycie swojej niezamożności, a następnie odmówił przyjęcia wniosku. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za zasadne. Stwierdził brak pouczenia skazanego o sposobie wykazania niezamożności oraz niezrozumiałe potraktowanie jego pisma jako niewystarczającego dowodu sytuacji majątkowej, pomimo wcześniejszego zwalniania go z kosztów sądowych przez sądy obu instancji. Podkreślono, że odmowa ustanowienia obrońcy z urzędu była pobieżna i nie uwzględniała całokształtu materiału sprawy. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone zarządzenia i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność uwzględnienia oświadczeń skazanego, materiałów dotyczących jego sytuacji majątkowej oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. (K 30/11) dotyczącego niekonstytucyjności braku sądowej kontroli zarządzeń o odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający