IV KS 20/25

SN
IV KS 20/25
POSTANOWIENIE
Dnia 7 listopada 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Ryszard Witkowski
w sprawie
I.K.
oskarżonej z art. 212 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 7 listopada 2025 r.
skargi obrońcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie
z 27 lutego 2025 r. sygn. akt VII Ka 1023/24,
uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie
z 29 października 2024 r. sygn. akt II K 1696/23
i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania,
na podstawie art. 539e § 1 i 2 k.p.k.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić skargę,
2. obciążyć oskarżoną I.K. kosztami postępowania skargowego,
3. nie uwzględnić wniosku pełnomocnika oskarżycielki prywatnej K.B. o zasądzenie od oskarżonej na rzecz oskarżycielki posiłkowej kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu skargowym.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z 29 października 2024 r. sygn. akt II K 1696/23, uznał  I.K. za winną czynu polegającego na tym, że
w dniu
‎
21 kwietnia 2023 r. w O. w miejscu publicznym znieważyła pokrzywdzoną K.B. w jej obecności poprzez kierowanie pod adresem pokrzywdzonej wyzwisk, słów powszechnie uznawanych za wulgarne, tj. o przestępstwo z art. 216 § 1 k.k. i za to skazał ją na karę grzywny w wysokości 40 (czterdziestu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 20 (dwadzieścia) złotych.
Wyrok ten zaskarżył pełnomocnik oskarżycielki prywatnej, który w wywiedzionej apelacji podniósł zarzuty: obrazy prawa materialnego (pkt. 1. apelacji) – art. 212 § 1 i 2 k.k. (ppkt a) i art. 216 § 2 k.k. (ppkt b); obrazy prawa procesowego (pkt 2. apelacji) – art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 177 § 1 k.p.k. (ppkt a) i b), - art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 175 § 1 k.p.k. (ppkt c), - art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 59 § 1 k.p.k. (ppkt d), - art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 393 § 3 k.p.k. (ppkt e), - art. 170 § 2 i 4 k.p.k. (ppkt f); błędu w ustaleniach faktycznych (pkt 3. apelacji).
Sąd Okręgowy w Olsztynie wyrokiem z
27 lutego 2025
r. sygn. akt
VII Ka 1023/24
uchylił zaskarżony wyrok Sąd Rejonowego w Olsztynie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Skargę od powołanego wyżej wyroku sądu odwoławczego wniósł obrońca I.K. W skardze zarzucił, iż naruszenie
przepisu art. 437 § 2 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uchyleniu w całości zaskarżonego wyroku do ponownego rozpoznania z powodu konieczności przeprowadzenia przewodu sadowego w całości, podczas gdy z jego uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego wynika, iż w toku kontroli zakwestionował on wyłącznie ocenę dowodów w postaci zeznań dwóch świadków – M.M. oraz N.S.
Tymczasem konieczność ponownej oceny dowodów przez sąd I instancji nie mieści się w kręgu podstaw wydania przez sąd odwoławczy wyroku kasatoryjnego (
uchwała Sądu Najwyższego z 22 maja 2019 r. sygn. akt I KZP 3/19
).
W pisemnej odpowiedzi pełnomocnik oskarżyciela prywatnego wniósł
‎
o nieuwzględnienie skargi.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Skarga okazała się niezasadna, stąd w myśl art. 539e § 2 in
princ.
k.p.k., podlegała oddaleniu. Nie można zgodzić się z autorem środka zaskarżenia,
‎
że wydanie orzeczenia kasatoryjnego przez Sąd Okręgowego w Olsztynie nastąpiło
‎
z obrazą przepisów regulujących postępowanie drugoinstancyjne. Przepis art. 437
‎
§ 2 k.p.k. kataloguje przyczyny uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Stosownie do jego treści wynika, iż
uchylenie orzeczenia
‎
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie
‎
w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Skoro tak, to – pomijając tu odrębną podstawę skargi przeciwkasatoryjnej w postaci naruszenia art. 439 k.p.k., gdyż w rozpatrywanej sprawie na nią się nie powołano – zadaniem obrońcy było wykazanie w skardze, że
in concreto
nie wystąpiła żadna ze wskazanych przyczyn do wydania orzeczenia uchylającego z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Tego obrońcy w przedmiotowej sprawie nie udało się skutecznie uczynić.
Z uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 22 maja 2019 r. sygn. akt I KZP 3/19 (
OSNK 2019, z. 6, poz. 31
), w sposób jednoznaczny wynika bowiem, że konieczność ponownego przeprowadzenia przewodu sądowego w całości, w szczególności postępowania dowodowego, powinna być oceniana nie tylko w aspekcie ilościowym, czyli w odniesieniu do każdego dowodu, ale także w aspekcie jakościowym. Dla ponowienia całego postępowania wystarczające jest stwierdzenie, iż skutkiem nieprawidłowego przeprowadzenia części dowodów jest niemożność poddania analizie tych prawidłowo przeprowadzonych. W realiach niniejszej sprawy wskazana wadliwość dotyczy sposobu
procedowania w zakresie oceny dowodu z zeznań świadków M.M. oraz N.S., pozostających w wyraźnej sprzeczności, albowiem dokonanej z pominięciem logicznej wymowy treści rozmowy pokrzywdzonej z wymienionym, przedstawionej nagraniem odtworzonym na rozprawie, co
w rezultacie niewątpliwie mogło mieć wpływ na kształt przyjętych wyrokiem ustaleń faktycznych i rzutować na treść wyroku.
Rację ma zatem sąd odwoławczy, iż
nieodzowne jest dokonanie ponownej kompleksowej analizy całości materiału dowodowego, z uwzględnieniem nie tylko rozbieżności w zeznaniach wskazanych świadków, ale i
wskazań świadka G.R., mających usprawiedliwiać zachowanie oskarżonej względem pokrzywdzonej
oraz przeprowadzeniem dowodów wskazanych w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku
,
bez czego prawidłowe orzeczenie w przedmiocie odpowiedzialności karnej
I.K.
nie jest możliwe. Taka natomiast sytuacja powoduje konieczność ponowienia przewodu sądowego w całości.
Uwzględniając całokształt poczynionych w niniejszym uzasadnieniu rozważań i stwierdzając, że sąd odwoławczy nie naruszył dyspozycji art. 437 § 2 zd. 2
in fine
k.p.k., należało orzec jak na wstępie.
Powyższe implikowało także obciążenie oskarżonej kosztami postępowania skargowego.
Z kolei zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek pełnomocnika oskarżycielki prywatnej o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru, jest przedwczesny. Jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie, postępowanie skargowe nie jest postępowaniem kończącym postępowanie karne, skoro przesądza ono jedynie na jakim etapie to postępowanie karne będzie się dalej toczyło. Z tego powodu w orzeczeniu w przedmiocie skargi Sąd Najwyższy nie powinien orzekać co do kosztów zastępstwa procesowego (pełnomocnika z wyboru), który reprezentuje przecież oskarżycielkę prywatną w toku całego postępowania. Koszty te powinny być rozliczone w orzeczeniu kończącym postępowanie karne, zgodnie z przepisem art. 626 § 1 k.p.k. (
tak, słusznie: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2024 r., I KS 36/24; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2024 r., IV KS 13/24; zob. także D. Świecki, [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, LEX/el 2025, t. 38-40 do art. 539a
).
[WB]
[a.ł]
‎