IV KS 19/23

SN
IV KS 19/23
POSTANOWIENIE
Dnia 14 czerwca 2023 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon
na posiedzeniu w trybie art. 539e § 1 k.p.k.
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 czerwca 2023 r.,
‎
sprawy
M. G.  i M. C.
oskarżonych z art. 160 § 2 k.k. i inne,
‎
z powodu skargi wniesionej przez obrońcę oskarżonych,
‎
od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie
z dnia 20 lutego 2023 r., VII Ka 10/23,
uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim
z dnia 3 listopada 2022 r., II K 325/20,
p o s t a n o w i ł
1) oddalić skargę;
2) obciążyć oskarżone M. G. i M. C. kosztami postępowania skargowego w częściach równych.
UZASADNIENIE
M. G.
została oskarżona o to, że w dniu 19 lutego 2020 r. w O., woj. […], wbrew obowiązkom wynikającym z ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r., stanowiącego Kartę Nauczyciela, jako nauczyciel S. w O., pomimo ciążącego na niej obowiązku opieki nad małoletnim X.Y.., nie dopełniła tego obowiązku służbowego opuszczając okresowo pomieszczenie przedszkolne, w kt
ó
rym przebywał małoletni i pozostawiła go bez nadzoru innej osoby uprawnionej do sprawowania opieki, w wyniku czego małoletni X.Y.. samowolnie opuścił plac
ó
wkę przedszkola i poruszał się drogą osiedlową, a następnie chodnikiem wzdłuż drogi oraz w bezpośrednim sąsiedztwie parkingu dla pojazd
ó
w o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony, czym naraziła go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, działając na szkodę jego interesu prywatnego tj. o przestępstwo z art. 231 §
1 k
.k. w zb. z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
Natomiast M. C. została oskarżona o to, że w dniu 19 lutego 2020 r. w O., woj. […], wbrew obowiązkom wynikającym z ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r., stanowiącego Kartę Nauczyciela, Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2022 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i plac
ó
wkach oraz Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego, jako dyrektor Przedszkola [...] w O., pomimo ciążącego na niej obowiązku zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunk
ó
w pobytu w plac
ó
wce oraz obowiązku opieki nad małoletnim, nie dopełniła tego obowiązku służbowego czym naraziła małoletniego X.Y.. na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, w ten spos
ó
b, że mając wiedzę co do braku właściwych zabezpieczeń pomieszczeń plac
ó
wki przed nienadzorowanym wyjściem z niej małoletnich oraz sprawując niedostateczną kontrolę nad pracą nauczycieli w zakresie przestrzegania przez nich przepis
ó
w prawa, dotyczących działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz obowiązujących w plac
ó
wce procedur dotyczących bezpieczeństwa dzieci, doprowadziła do pozostawienia małoletnich bez opieki, czym umożliwiła małoletniemu X.Y.. samowolne wyjście z przedszkola, działając na szkodę jego interesu prywatnego, tj. o przestępstwo z art. 231 §
1 k
.k. w zb. z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
Wyrokiem z dnia 3 listopada 2022 roku, sygn. II K 325/20 Sąd Rejonowy w Lidzbarku Warmińskim uniewinnił obie oskarżone od popełnienia zarzuconych im czyn
ó
w.
Wyrok został zaskarżony apelacją przez prokurator Prokuratury Rejonowej w Lidzbarku Warmińskim oraz przez pełnomocniczkę oskarżycieli posiłkowych.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym po rozpoznaniu apelacji wyrokiem z dnia 20 lutego 2023 roku, sygn. VII Ka 10/23, zaskarżony wyrok uchylił w całości i sprawę do ponownego rozpoznania przekazał Sądowi Rejonowemu w Lidzbarku Warmińskim.
Od wyroku Są
du
II instancji
skarg
ę
do S
ądu Najwyższego złożył obrońca oskarżonych M. G. i M. C.. W złożonej skardze obrońca zarzucił naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. poprzez jego błędne zastosowanie i uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim. Podnosząc ten zarzut, obrońca oskarżonych wni
ó
sł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Pełnomocniczka oskarżycieli posiłkowych wniosła o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej. Natomiast prokurator w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. uchylenie orzeczenia sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1, art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie wynika, że przyczyną uchylenia wyroku Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim był
a regu
ła ne peius z art. 454 § 1 k.p.k.
Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu Odwoławczego prowadzi do wniosku, że Sąd II instancji orzekając kasatoryjnie w zakresie uniewinnienia oskarżonych M. G. i M. C. od zarzutu popełnienia czynu z art. 160 § 2 k.k., powiązał uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim z jedną z przyczyn wskazanych w art. 437 § 2 k.p.k., a mianowicie z art 454 §
1 k
.p.k.. Rozstrzygnięcie takie zostało poprzedzone gruntowną i wszechstronną analizą i oceną obszernego materiału dowodowego zebranego przez Sąd Rejonowy w Lidzbarku Warmiński, kt
ó
rej to oceny nie dokonał Sąd I instancji, a w konsekwencji - zdaniem Sądu Odwoławczego - nie rozpoznał istoty sprawy. Sąd ten stwierdził w uzasadnieniu, że Sąd I instancji w og
ó
le nie analizował zachowania obu oskarżonych, kt
ó
re umo
żliwiły 3-letniemu dziecku opuszczenie punktu przedszkolnego i udanie się do swojego miejsca zamieszkania pomimo tego, ż
e materia
ł dowodowy w pełni pozwał na poczynienie ustaleń w omawianym zakresie. Sąd ten stwierdził też, że pr
ó
ba scedowania na biegłych przez Sąd I instancji swoich wyłącznych kompetencji do rozstrzygnięcia o przedmiocie postępowania w sprawie karnej, nie mogła być skuteczna. W tych okolicznościach Sąd Okręgowy w Olsztynie doszedł do przekonania, że Sąd I instancji wadliwie zastosował
regu
łę określoną w art. 5 § 2 k.p.k. co do możliwości przypisania oskarżonym popełnienia występku z art. 160 § 2 k.k., jako podstawę wydanego wyroku uniewinniającego, gdyż nie rozpoznał istoty sprawy pomimo bardzo obszernego materiału dowodowego, kt
ó
ry prawidłowo oceniony pozwalał na wyeliminowanie wątpliwości, na kt
ó
re powołał się Sąd
a quo.
Ocena dowod
ó
w, dokonana przez Sąd Odwoławczy doprowadziła go do wniosku, że w świetle całokształtu materiału dowodowego uniewinnienie oskarżonych M. G. i M. C. przez Sąd I instancji było niezasadne, a ze względu na zakaz określony w art. 454 § 1 k.p.k., zabraniający skazania oskarżonego, kt
ó
ry został uniewinniony w pierwszej instancji, konieczne było uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania.
Tymczasem skarżący pomimo sformułowania zarzutu naruszenia art. 437 § 2 k.p.k. w uzasadnieniu skargi kwestionował trafność dokonanej przez sąd odwoławczy wykładni art. 160 § 2 i § 3 k.k. oraz oceny dowodów. Te zarzuty skierowane przeciwko wyrokowi Sądu II instancji o charakterze kasatoryjnym nie mogą być przedmiotem postępowania skargowego.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
[SOP]
[ał]