IV KS 10/20

SN
Sygn. akt IV KS 10/20
POSTANOWIENIE
Dnia 16 marca 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 marca 2020 r.,
w sprawie
M. S.
oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 177 § 1 k.k.
kwestii dopuszczalności skargi obrońcy oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt IX Ka (…),
uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w O.
z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt II K (…)
postanawia:
1. pozostawić skargę bez rozpoznania;
2. obciążyć oskarżonego M. S.  uiszczoną
przez niego opłatą sądową w kwocie 450 zł.
UZASADNIENIE
M. S.  został oskarżony o popełnienie czynu wyczerpującego znamiona art. 177 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w O.  wyrokiem z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt II K (…) uniewinnił oskarżonego M. S.  od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu z art. 177 § 1 k.k., a kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.
Od tego wyroku zostały złożone apelacje przez prokuratora oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.
Sąd Okręgowy w K.  wyrokiem z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt IX Ka (…), uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w O..
Skargę od wyroku Sądu odwoławczego, wniosła obrońca M. S.  zaskarżając go w całości na korzyść oskarżonego. Na podstawie art. 539a § 3 k.p.k. skarżąca temu wyrokowi zarzuciła: „naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanego wyroku, a to art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. polegające na bezpodstawnym zastosowaniu tego przepisu, uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, pomimo że żaden z przypadków opisanych w tym przepisie prawa nie zaistniał, a w szczególności przypadek opisany w art. 454 § 1 k.p.k.”.
Obrońca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K.  do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga obrońcy oskarżonego M. S. jest niedopuszczalna.
Skarga od wyroku Sądu odwoławczego uchylającego wyrok Sądu I instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, zgodnie z art. 539a § 3 k.p.k. - może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k. Enumeratywne wyliczony w tym przepisie katalog podstaw wniesienia skargi dowodzi, że ma on charakter zamknięty, co oznacza że tylko powołanie się na jedną z wymienionych tam podstaw, wsparte rzeczowym uzasadnieniem, gwarantuje merytoryczne rozpoznanie skargi. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie Sądu Najwyższego: „
odpowiednie
stosowanie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 539f k.p.k. w postępowaniu wszczętym skargą na wyrok sądu odwoławczego pozwala na uznanie skargi za niedopuszczalną nie tylko wtedy, gdy oparto ją na innych podstawach niż wskazane w art. 539a § 3 k.p.k., ale także wówczas, gdy tylko formalnie taką podstawę powołano w skardze, choć w rzeczywistości rozstrzygnięcie jest kwestionowane z innych powodów niż wymienione w tym przepisie -art. 118 § 1 k.p.k” (postanowienie z dnia 25 września 2018 r., V KS 19/18, OSNK 2018, z.12, poz. 81).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Obrońca oskarżonego M. S.  wprawdzie w złożonej skardze podniosła zarzut naruszenia przez Sąd II instancji przepisu postępowania, tj. art. 437 § 2 k.p.k., jednakże stanowi to próbę obejścia formalnych wymogów skargi na wyrok sądu odwoławczego, która nie mogła okazać się skuteczna.  Z uzasadnienia skargi wprost bowiem wynika, że skarżąca dokonując samodzielnej oceny poszczególnych dowodów dąży do zdezawuowania ustaleń, które mogłyby doprowadzić do skazania oskarżonego za zarzucany czyn. W ten sposób zmierza do wywołania ponownej kontroli apelacyjnej. Dokonywanej przez Sąd Najwyższy. Obrońca nie przestawiła natomiast jakichkolwiek racjonalnych argumentów, które podważałyby kasatoryjne orzeczenie Sądu odwoławczego. Wskazać należy, że tej treści skarga nie powinna była być w ogóle przyjęta, a z uwagi na to, że to jednak nastąpiło, Sąd Najwyższy zobligowany był do jej pozostawienia bez rozpoznania.
Z tych względów orzeczono, jak na wstępie.