IV Kp 642/14

Prokuratura Rejonowa w Tarnowskich Górach prowadziła śledztwo w sprawie zarzutów dotyczących oszustwa (art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.), przekroczenia uprawnień przez nadzorcę sądowego i sędziego sądu rejonowego (art. 231 § 1 k.k.) oraz nieumyślnej niegospodarności członków zarządu spółki (art. 296 § 3 i 4 k.k.). Pokrzywdzony P. L. domagał się zapłaty 500.682 zł za dostarczony towar i usługi transportowe od spółki (...) sp. z o.o., która następnie ogłosiła upadłość. Prokurator umorzył śledztwo, uznając, że brak jest dowodów na zamiar oszustwa ze strony członków zarządu, a także że zachowanie nadzorcy i sędziego nie wyczerpuje znamion czynu zabronionego, a zarzut niegospodarności uległ przedawnieniu. Pokrzywdzony złożył zażalenie, podnosząc m.in. kwestię powiązań osobowo-kapitałowych między spółkami i niedoszacowania inwestycji. Sąd Okręgowy w Gliwicach utrzymał w mocy postanowienie prokuratora o umorzeniu śledztwa. Sąd uznał, że materiał dowodowy był wystarczający i nie potwierdził istnienia zamiaru przestępczego po stronie członków zarządu, podkreślając, że spółka mimo trudnej sytuacji finansowej kontynuowała działalność i spłacała zobowiązania. Sąd odwołał się do doktryny i orzecznictwa wskazujących, że oszustwo jest przestępstwem kierunkowym, wymagającym bezpośredniego zamiaru. Powiązania osobowe nie stanowiły podstawy do uznania działań za niezgodne z prawem, a spółka regulowała należności także wobec podmiotów niepowiązanych. Sąd zaznaczył, że podobne zarzuty były już przedmiotem postępowań sądowych w ramach postępowania upadłościowego i nie zyskały aprobaty sądów. W odniesieniu do zarzutów wobec nadzorcy i sędziego, sąd podzielił stanowisko prokuratora, wskazując na pozytywne opinie biegłych dotyczące działań syndyka. Sąd podkreślił również, że prawo karne jest środkiem ostatecznym (ultima ratio) i nie powinno służyć do korygowania rozstrzygnięć zapadłych w innych postępowaniach, zwłaszcza w obrocie gospodarczym.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający