IV KO 92/19

Sygn. akt IV KO 92/19
POSTANOWIENIE
Dnia 6 września 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Kala
w sprawie
M. S.
oskarżonej o czyn z art. 212 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 września 2019 r.
wniosku Sądu Rejonowego w R.
z dnia 25 lipca 2019 r., sygn. akt II K (…)
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
na podstawie art. 37 k.p.k.
postanowił
przekazać powyższą sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T..
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w R., właściwy do rozpoznania sprawy zainicjowanej prywatnym aktem oskarżenia wniesionym przeciwko M. S.  w sprawie o czyn z art. 212 § 1 k.k., postanowieniem z dnia 25 lipca 2019 r., sygn. akt II K […] zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie tej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, położonemu poza obszarem właściwości Sądu Okręgowego w R..
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że powodem owego wystąpienia jest fakt, że z dokumentów przedłożonych przez oskarżyciela prywatnego T. L. wynika, że oskarżona miała pomawiać o działania przestępcze nie tylko jego, ale i biegłych z listy Prezesa Sądu Okręgowego w R.  oraz sędziego Sądu Rejonowego w R..
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek okazał się zasadny, choć argumentacja wskazana w postanowieniu Sądu Rejonowego w R. wymaga uzupełnienia. Najistotniejsze w przedmiotowej sprawie jest bowiem nie tyle to, że oskarżona, według przedstawionych przez oskarżyciela prywatnego informacji, miała pomawiać „biegłych z listy Prezesa Sądu Okręgowego w R.” oraz „sędziego Sądu Rejonowego w R.” o działalność przestępczą „w ogóle”, ale to, że „niezgodne z prawem i z zasadami etyki radcowskiej oraz przestępcze postępowanie”, o które T. L. był pomawiany przez oskarżoną miało pozostawać w ścisłym związku z zachowaniem ww. osób. M. S.  miała bowiem stwierdzać m.in., że „prawdopodobnie doszło do kumoterstwa pomiędzy radcą prawnym T. L. a sędziną E. W.” oraz wskazywać, że biegły sądowy J. S. z R. oraz oskarżyciel w sposób zamierzony naruszali art. 233 k.k. „zeznając nieprawdę podczas wizji lokalnej”. Podkreślenia również wymaga, że czyny będące przedmiotem zarzutu aktu oskarżenia miały związek z postępowaniem toczącym się przed Sądem Rejonowym w R.  w sprawie sygn. akt I C (…).
W ocenie Sądu Najwyższego  przedstawiona wyżej konfiguracja powiązań podmiotowo – przedmiotowych z Sądem Rejonowym w R. wymaga, by - ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości - sprawę rozpoznał inny równorzędny sąd i to usytuowany poza obszarem właściwości Sądu Okręgowego w R.. Tylko takie posunięcie jest bowiem w stanie zagwarantować przeprowadzenie postępowania w sposób wolny od podejrzeń co do braku bezstronności sędziów orzekających w sprawie. Przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu jest także niezbędne do wywołania u zewnętrznych obserwatorów niniejszego procesu przekonania, że wymiar sprawiedliwości realizuje swoje konstytucyjne funkcje w sposób prawidłowy i w pełni niezawisły (por. postanowienie SN z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt V KO 66/10). Pamiętać bowiem należy, że pod pojęciem „dobro wymiaru sprawiedliwości”, w świetle art. 37 k.p.k., trzeba rozumieć także potrzebę ukształtowania w opinii społecznej przekonania o obiektywnym działaniu sądów i ich bezstronności w rozpoznaniu każdej, choćby incydentalnej, sprawy.
Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy orzekł  jak na wstępie.
l.n