IV KO 70/20

SN
Sygn. akt IV KO 70/20
POSTANOWIENIE
Dnia 1 lipca 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon
w sprawie
J. S. , L. P.  i W. M.
oskarżonych z art. 300 § 1 k.k. , po rozpoznaniu w Izbie Karnej , na posiedzeniu w dniu 1 lipca 2020 r. wniosku Sądu Rejonowego w K.  ,zawartego w postanowieniu z dnia 1 czerwca 2020 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.
postanowił:
sprawę przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T..
UZASADNIENIE
Postanowieniem z
dnia 1 czerwca   2020 r., sygn. II K (…), Sąd Rejonowy w K.
zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie powyżej opisanej sprawy do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi – w trybie art. 37 k.p.k. – gdyż wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości. Sąd podniósł , że jednym z oskarżonych w niniejszej sprawie jest W. M.  – adwokat , który ma siedzibę swojej Kancelarii w K. i występuje przed (…) sądami i przez to jest znany większości sędziom orzekającym w tych sądach. Jeden z tych sędziów z tego też względu złożył wniosek o wyłączenie go od orzekania w tej sprawie , który to wniosek wprawdzie nie został uwzględniony, ale potwierdza zasadność wcześniejszych stwierdzeń. Niezależnie od tego sama oskarżycielka subsydiarna wnioskowała o wyłączenie wszystkich sędziów Sądu Okręgowego w K. .powołując się właśnie na fakt wykonywania zawodu adwokata przez oskarżonego W. M.  głównie przed sądami Apelacji (…). Nadto wskazała , że oskarżony ten „w przeszłości bronił sędziów orzekających w [...] sądach , co może uzasadniać przypuszczenie , że aktualnie na zasadzie wzajemności wymiar sprawiedliwości będzie przychylnym okiem spoglądał na osobę tego oskarżonego”(k.67).
Opisana sytuacja – zdaniem wnioskującego Sądu - przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania innemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek Sądu Rejonowego w K.   jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie. Niejednokrotnie podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., jako odstępstwo od fundamentalnego prawa do rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo, jest możliwe tylko w  zupełnie wyjątkowych przypadkach, kiedy silne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości za takim właśnie przekazaniem przemawiają.
Tak właśnie jest w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu Najwyższego rozpoznanie niniejszej sprawy w Sądzie Rejonowym – właściwym z mocy ustawy do jej rozpoznania - mogłoby , z racji przywołanych na wstępie zaszłości związanych z wykonywaną przez jednego z oskarżonych pracą adwokata,  kreować subiektywne przekonanie – zarówno u samej oskarżycielki subsydiarnej  , jak i w odbiorze społecznym  - o braku warunków do  bezstronnego rozpoznania w tym sądzie przedmiotowego, wniesionego przez tą oskarżycielkę subsydiarnego aktu oskarżenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2008 r., IV KO 116/08, OSNwSK 2008, poz. 2077).Nadto trudno bezspornie przyjąć , że owe -  nawet wyłącznie zawodowe-  powiązania sędziów orzekających w Sądzie Rejonowym z oskarżonym, nie mogą mieć żadnego wpływu na swobodę orzekania tych sędziów w niniejszej sprawie. O słuszności tego przekonania świadczy wprost tak to, że oskarżycielka subsydiarna podjęła działania mające na celu wyłączenie wszystkich sędziów Sądu Okręgowego w K.  od rozpoznania tej sprawy, jak i to , że sędzia , któremu przydzielono niniejszą sprawę do rozpoznania, złożył wniosek o jego wyłączenie , i to  z takich samych powodów.   Okoliczności te, nawet w sytuacji , gdy obiektywnie oceniając ,   brak jest  rzeczywistych powodów do powątpiewania w bezstronność sędziów Sądu Rejonowego w K. , prowadzą jednak  do uznania, że w interesie wymiaru sprawiedliwości leży rozpoznanie przedmiotowej sprawy przez sąd inny niż właściwy, i to usytuowany poza terenem właściwości  Sąd Okręgowy w K.
Takim sądem jest z pewnością Sąd Rejonowy w T..
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.