IV KO 68/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności, uznając, że sądy niższych instancji prawidłowo zastosowały art. 75 § 2 k.k. mimo wyroku Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego art. 75 § 1 k.k.
Obrońca skazanej M.N. złożył wniosek o wznowienie postępowania, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2013 r. (sygn. akt SK 9/10), który uznał za niekonstytucyjny obligatoryjny charakter zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w określonych sytuacjach. Sąd Najwyższy oddalił wniosek, wskazując, że sądy niższych instancji prawidłowo zastosowały art. 75 § 2 k.k., który pozwala na fakultatywne zarządzenie wykonania kary w przypadku rażącego naruszenia porządku prawnego, co obejmuje również popełnienie innego przestępstwa w okresie próby.
Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek obrońcy skazanej M.N. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 kwietnia 2014 r., które utrzymało w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 20 lutego 2014 r. o zarządzeniu wykonania kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności. Wniosek oparto na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2013 r. (sygn. akt SK 9/10), uznającym za niekonstytucyjny art. 75 § 1 k.k. w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości odstąpienia od zarządzenia wykonania kary, gdy wobec skazanego ponownie orzeczono karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Sąd Najwyższy oddalił wniosek, stwierdzając, że sądy niższych instancji prawidłowo zastosowały art. 75 § 2 k.k. Przepis ten stanowi, że fakultatywne zarządzenie wykonania kary może nastąpić m.in. w przypadku rażącego naruszenia porządku prawnego, co obejmuje popełnienie innego przestępstwa w okresie próby. Sąd Najwyższy podkreślił, że kompetencja sądu wynikająca z art. 75 § 2 k.k. jest komplementarna do art. 75 § 1 k.k. i aktualizuje się, gdy nie zachodzą przesłanki obligatoryjnego zarządzenia wykonania kary. W realiach sprawy sądy zgodnie stwierdziły, że przypadek skazanej M.N. mieścił się w przesłankach art. 75 § 2 k.k., co uzasadniało utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, wyrok TK dotyczy obligatoryjnego charakteru zarządzenia wykonania kary na podstawie art. 75 § 1 k.k., ale nie wyklucza zastosowania fakultatywnego zarządzenia na podstawie art. 75 § 2 k.k. w przypadku rażącego naruszenia porządku prawnego.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczył jedynie obligatoryjnego charakteru zarządzenia wykonania kary z art. 75 § 1 k.k. i nie wyłączał możliwości zastosowania fakultatywnego zarządzenia wykonania kary na podstawie art. 75 § 2 k.k., który ma charakter komplementarny i pozwala na zarządzenie wykonania kary w przypadku rażącego naruszenia porządku prawnego, w tym popełnienia innego przestępstwa w okresie próby.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie wniosku
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. N. | osoba_fizyczna | skazana |
| obrońca skazanej | inne | wnioskodawca |
Przepisy (2)
Główne
k.k. art. 75 § § 2
Kodeks karny
Podstawa fakultatywnego zarządzenia wykonania kary w przypadku rażącego naruszenia porządku prawnego, w tym popełnienia innego przestępstwa umyślnego lub nieumyślnego w okresie próby. Ma charakter komplementarny do § 1.
Pomocnicze
k.k. art. 75 § § 1
Kodeks karny
Niekonstytucyjny w zakresie obligatoryjnego zarządzenia wykonania kary, gdy ponownie orzeczono karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, bez możliwości odstąpienia z uwagi na szczególne względy.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sądy niższych instancji prawidłowo zastosowały art. 75 § 2 k.k., który pozwala na fakultatywne zarządzenie wykonania kary w przypadku rażącego naruszenia porządku prawnego, co obejmuje popełnienie innego przestępstwa w okresie próby. Art. 75 § 2 k.k. ma charakter komplementarny do art. 75 § 1 k.k. i jego zastosowanie nie jest wyłączone przez wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczący art. 75 § 1 k.k.
Odrzucone argumenty
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt SK 9/10) powinien skutkować odstąpieniem od zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności, nawet jeśli zachodzą przesłanki z art. 75 § 2 k.k.
Godne uwagi sformułowania
art. 75 § 1 k.k. w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości odstąpienia przez sąd od zarządzenia wykonania kary w sytuacji, gdy wobec skazanego ponownie orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Podstawy zarządzenia wykonania kary z art. 75 § 1 k.k. oraz art. 75 § 2 k.k. mają wobec siebie charakter komplementarny. Kompetencja sądu określona w art. 75 § 2 k.k. aktualizuje się więc o tyle, o ile nie zostały spełnione przesłanki zarządzenia wykonania kary warunkowo zawieszonej wskazane w art. 75 § 1 k.k.
Skład orzekający
Wiesław Kozielewicz
przewodniczący, sprawozdawca
Józef Dołhy
członek
Dariusz Kala
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "interpretacja art. 75 § 1 i § 2 k.k. w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz możliwość fakultatywnego zarządzenia wykonania kary."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji zarządzenia wykonania kary warunkowo zawieszonej po popełnieniu innego przestępstwa w okresie próby.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii wykonania kar w kontekście orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i jego wpływu na praktykę sądową, co jest istotne dla prawników karnistów.
“Czy wyrok TK unieważnia zarządzenie wykonania kary? Sąd Najwyższy wyjaśnia granice art. 75 k.k.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt IV KO 68/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Józef Dołhy AAS del. do SN Dariusz Kala na posiedzeniu w dniu 7 października 2015 r. w sprawie z wniosku obrońcy skazanej M. N. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II AKzw 441/14, p o s t a n o w i ł wniosek oddalić. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Katowicach postanowieniem z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt XXI K 39/10, zarządził wobec skazanej M. N. wykonanie kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wobec niej wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 30 maja 2011 r., sygn. akt XXI K 39/10, za przestępstwa z art. 280 § 2 k.k., której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 5 lat próby. Na to postanowienie zażalenie złożyła obrońca skazanej (k. 400 – 401 akt SO w Katowicach, sygn. akt XXI K 39/10). W jego uzupełnieniu zwróciła uwagę na treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2014r., sygn. akt I KZP 30/13 (k. 413 powołanych akt SO w Katowicach). Po rozpoznaniu tego zażalenia Sąd Apelacyjny w Katowicach postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II AKzw 441/14, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie (k. 418 powołanych akt SO w Katowicach). W dniu 4 września 2015 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy skazanej M.N. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt II AKzw 441/14, utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt XXI K 39/10, z uwagi na treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2013 r. wydanego w sprawie o sygn. akt SK 9/10. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Rzeczywiście w myśl wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2013 r. (sygn. akt SK 9/10, Dz.U. z 2013 r., poz. 905) „ art. 75 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.) w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości odstąpienia przez sąd od zarządzenia wykonania kary w sytuacji, gdy wobec skazanego ponownie orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskie j”. Trybunał Konstytucyjny uznał za niekonstytucyjny obligatoryjny charakter zarządzenia wykonania kary w przypadku, gdy wobec skazanego ponownie orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Wówczas, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, sąd powinien mieć możliwość rozważenia innych przesłanek, niż tylko te wskazane w art. 75 § 1 k.k. i ewentualnie odstąpienia od zarządzenia wykonania kary w przypadku, gdyby przemawiały za tym szczególne okoliczności. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma charakter negatywnego wyroku zakresowego. Trybunał uznał bowiem, że w pewnym zakresie normowania (bezwzględnego obowiązku zarządzenia wykonania kary) art. 75 § 1 k.k. jest niezgodny z Konstytucją RP, co oznacza, że w pozostałym zakresie tego przepisu Trybunał Konstytucyjny nie dopatrzył się takiej niezgodności. W realiach przedmiotowej sprawy, zarówno Sąd Okręgowy w Katowicach, jak i Sąd Apelacyjny w Katowicach, widziały konsekwencje prawne wynikające z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Wprost wynika to z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w Katowicach który przecież wskazał, że wobec skazanej zachodzą także podstawy do zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności w oparciu o przesłanki określone w art. 75 § 2 k.k. Ten pogląd został zaakceptowany przez Sąd Apelacyjny w Katowicach. Przypomnieć przy tym należy, że podstawy zarządzenia wykonania kary z art. 75 § 1 k.k. oraz art. 75 § 2 k.k. mają wobec siebie charakter komplementarny. Ten ostatni przepis wskazuje, bowiem, że podstawą fakultatywnego zarządzenia wykonania kary jest m.in. „ rażące naruszenie porządku prawnego, (...) w szczególności popełnienie innego przestępstwa niż określone w § 1". Kompetencja sądu określona w art. 75 § 2 k.k. aktualizuje się więc o tyle, o ile nie zostały spełnione przesłanki zarządzenia wykonania kary warunkowo zawieszonej wskazane w art. 75 § 1 k.k. Przesłanka stosowania fakultatywnego zarządzenia wykonania kary w postaci „rażącego naruszenia porządku prawnego" została ujęta tak szeroko, że obejmuje także popełnienie przez sprawcę w okresie próby jakiegokolwiek przestępstwa umyślnego czy nieumyślnego. W tym stanie rzeczy, nie można w realiach niniejszej sprawy, podzielić stanowiska obrońcy skazanego, gdyż orzekając w przedmiocie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności, Sądy zgodnie stwierdzały, że przypadek skazanej M.N. mieścił się też w przesłankach określonych w art. 75 § 2 k.k. (por. argumentacja Sądu Najwyższego z uzasadnienia wskazanej przez obrońcę skazanej uchwały z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt I KZP 30/13, OSNKW 2014, z. 5, poz. 36). Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak na wstępie. l.n
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI