IV KO 64/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku o przekazanie sprawy karnej z uwagi na brak uchwały sądu dyscyplinarnego zezwalającej na ściganie sędziego.
Sąd Rejonowy w O. wnioskował o przekazanie sprawy karnej przeciwko sędziemu D. B. innemu sądowi, argumentując, że jego pozycja jako Przewodniczącego Wydziału Karnego w tym samym sądzie może wpływać na obiektywizm orzekania. Sąd Najwyższy oddalił wniosek, wskazując, że brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy, ponieważ oskarżyciel prywatny nie załączył wymaganej uchwały sądu dyscyplinarnego zezwalającej na ściganie sędziego.
Sąd Rejonowy w O. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy karnej z oskarżenia prywatnego przeciwko D. B. innemu sądowi równorzędnemu. Powodem wniosku była funkcja oskarżonego jako sędziego i Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w O., co zdaniem sądu rejonowego mogło wpływać na obiektywizm orzekania ze względu na znajomość oskarżonego wśród sędziów właściwego sądu. Sąd Rejonowy uważał, że przekazanie sprawy zapewni przekonanie o jej obiektywnym rozpatrzeniu. Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku. W uzasadnieniu wskazano, że sędzia jest chroniony immunitetem, a pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej, w tym z oskarżenia prywatnego, wymaga uchwały sądu dyscyplinarnego zezwalającej na ściganie. Ponieważ taka uchwała nie została załączona do aktu oskarżenia, Sąd Najwyższy stwierdził, że prowadzenie postępowania karnego jest niedopuszczalne na podstawie art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. i sprawę należy umorzyć. Sąd Najwyższy podkreślił, że umorzenie postępowania z przyczyn formalnoprawnych nie stanowi merytorycznego rozpoznania sprawy i nie może budzić wątpliwości co do obiektywizmu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że prowadzenie postępowania karnego przeciwko sędziemu z oskarżenia prywatnego bez wymaganej uchwały sądu dyscyplinarnego jest niedopuszczalne na podstawie art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. Brak tej uchwały stanowi formalną przesłankę do umorzenia postępowania, a nie merytorycznego rozpoznania sprawy, co czyni wniosek o przekazanie bezprzedmiotowym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
nie uwzględnić wniosku
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. B. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| M. X. | osoba_fizyczna | oskarżyciel prywatny |
Przepisy (6)
Główne
k.p.k. art. 37
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 17 § 1
Kodeks postępowania karnego
Niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania karnego, jeżeli brak jest uchwały sądu dyscyplinarnego zezwalającej na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej.
Pomocnicze
Konstytucja RP art. 181
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Sędzia jest chroniony immunitetem.
P.u.s.p. art. 80
Ustawa Prawo o ustroju sądów powszechnych
k.k. art. 212 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 216 § 1
Kodeks karny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak uchwały sądu dyscyplinarnego zezwalającej na ściganie sędziego D. B. stanowi formalną przesłankę do umorzenia postępowania. Umorzenie postępowania z przyczyn formalnych nie jest merytorycznym rozpoznaniem sprawy i nie może budzić wątpliwości co do obiektywizmu.
Odrzucone argumenty
Argument Sądu Rejonowego o potrzebie przekazania sprawy ze względu na pozycję sędziego D. B. i jego znajomość w środowisku sędziowskim.
Godne uwagi sformułowania
dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby sprawę rozpoznał inny sąd równorzędny sędzia chroniony jest immunitetem, będącym wyłomem w obowiązującej w polskim procesie karnym zasadzie legalizmu nie stanowi merytorycznego rozpoznania sprawy i nie może wywołać racjonalnego przekonania o nieobiektywnym jej załatwieniu
Skład orzekający
Dorota Rysińska
przewodniczący
Krzysztof Cesarz
członek
Józef Szewczyk
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących immunitetu sędziowskiego i konieczności uzyskania zgody sądu dyscyplinarnego na ściganie sędziego z oskarżenia prywatnego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej, gdzie oskarżonym jest sędzia, a oskarżycielem prywatnym nie uzyskano wymaganej zgody.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy immunitetu sędziowskiego i jego ograniczeń, co jest istotne dla prawników, ale także dla zrozumienia funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości przez szerszą publiczność.
“Czy sędzia może być ścigany z oskarżenia prywatnego bez zgody sądu dyscyplinarnego? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt IV KO 64/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący) SSN Krzysztof Cesarz SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca) w sprawie D. B. oskarżonego z art. 212 § 1 kk i art. 216 § 1 kk po rozpoznaniu wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w O. z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II K […] , o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 kpk p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w O. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy z oskarżenia prywatnego przeciwko D. B. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, gdyż oskarżony jest sędzią pełniącym obecnie funkcję Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w O. – właściwego do rozpoznania przedmiotowej sprawy. W związku z powyższym jest on osobą dobrze znaną pozostałym sędziom orzekającym na obszarze Sądu Okręgowego w K.. Zdaniem Sądu Rejonowego w O. dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby sprawę rozpoznał inny sąd równorzędny spoza obszaru właściwości Sądu Okręgowego w K., co będzie miało wpływ na swobodę orzekania i stworzy przekonanie, że sprawa została rozpoznana w sposób obiektywny. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 181 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 80 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r., Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) sędzia chroniony jest immunitetem, będącym wyłomem w obowiązującej w polskim procesie karnym zasadzie legalizmu, na który składają się dwa zakazy chroniące nietykalność sędziego: zakaz zatrzymania (z wyjątkiem zatrzymania na gorącym uczynku), oraz zakaz pociągnięcia do odpowiedzialności karnej, sądowej lub administracyjnej. Wspomniane zakazy, mają charakter względny, gdyż nie obowiązują, jeżeli sąd dyscyplinarny podejmie uchwałę zezwalającą na zatrzymanie lub pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej. Zakaz pociągnięcia do odpowiedzialności karnej także z oskarżenia prywatnego powoduje obowiązek odmowy wszczęcia postępowania, bądź nakaz umorzenia postępowania karnego. Oskarżony D. B. jest sędzią, zaś oskarżyciel prywatny M. X. do aktu oskarżenia nie załączył prawomocnej uchwały Sądu Dyscyplinarnego o zezwoleniu na ściganie karne D. B.. W opisanej sytuacji stosownie do treści art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania karnego, które należy umorzyć. Wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania w oparciu o formalnoprawną negatywną przesłankę procesową w postaci braku zgody na ściganie oskarżonego, nie stanowi merytorycznego rozpoznania sprawy i nie może wywołać racjonalnego przekonania o nieobiektywnym jej załatwieniu. W konsekwencji Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku. aw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI