IV KO 42/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy przekazał sprawę oskarżonej B.K. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, gdyż czyn dotyczył uszkodzenia sali sądowej.
Sąd Rejonowy w K. wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy oskarżonej B.K. do innego sądu równorzędnego ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. Oskarżona miała uszkodzić drzwi wejściowe do sali sądowej, a sprawa wiązała się z postępowaniem prowadzonym przez sędziego tego sądu. Sąd Najwyższy uznał, że w takiej sytuacji może powstać przekonanie o braku bezstronności, dlatego przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B.
Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek Sądu Rejonowego w K. o przekazanie sprawy oskarżonej B.K. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Wniosek uzasadniono dobrem wymiaru sprawiedliwości, wskazując, że czyn oskarżonej polegał na uszkodzeniu drzwi wejściowych do sali sądowej nr (...) w budynku Sądu Rejonowego w K. i wiązał się z postępowaniem prowadzonym przez sędziego tego sądu. Bezpośrednim świadkiem czynu była protokolantka sądu, a straty oszacował specjalista BHP zatrudniony w sądzie. Sąd Najwyższy podkreślił, że instytucja przekazania sprawy ma na celu eliminację sytuacji mogących wpływać na swobodę orzekania lub stwarzać pozory braku obiektywizmu. W realiach tej sprawy, ze względu na charakter czynu i jego związek z funkcjonowaniem sądu, mogło powstać przekonanie o braku bezstronności w odbiorze oskarżonej i społeczeństwa. Sąd Najwyższy powołał się na zasadę 'nemo iudex in re sua' (nikt nie może być sędzią we własnej sprawie) jako leżącą w interesie wymiaru sprawiedliwości i orzekł o przekazaniu sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli istnieją okoliczności mogące wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy w sposób w pełni obiektywny.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że w sytuacji, gdy czyn oskarżonego dotyczy uszkodzenia sali sądowej i wiąże się z postępowaniem prowadzonym przez ten sąd, a świadkami są pracownicy sądu, może powstać uzasadnione przekonanie o braku bezstronności. Stosowanie zasady 'nemo iudex in re sua' leży w interesie wymiaru sprawiedliwości.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| B. K. | osoba_fizyczna | oskarżona |
Przepisy (2)
Główne
k.p.k. art. 37
Kodeks postępowania karnego
Instytucja przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w celu eliminacji sytuacji mogących wpływać na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy w sposób w pełni obiektywny.
Pomocnicze
Konstytucja RP art. 45 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucyjna zasada rozpatrywania spraw przez sąd pierwotnie właściwy, od której można odstąpić w wyjątkowych sytuacjach.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Czyn oskarżonej dotyczy uszkodzenia mienia sądu i wiąże się z postępowaniem sądowym, co może budzić wątpliwości co do bezstronności. Świadkami czynu są pracownicy sądu, co dodatkowo wzmacnia potrzebę przekazania sprawy. Zasada 'nemo iudex in re sua' przemawia za przekazaniem sprawy w celu zapewnienia obiektywnego rozpoznania.
Godne uwagi sformułowania
dobro wymiaru sprawiedliwości eliminację sytuacji, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy w sposób w pełni obiektywny nemo iudex in re sua
Skład orzekający
Dariusz Kala
SSN
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, zwłaszcza w kontekście czynów godzących w dobro sądu lub jego pracowników."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy czyn oskarżonego ma bezpośredni związek z funkcjonowaniem sądu i jego personelem.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje ważną zasadę procesową dotyczącą bezstronności sądu i potencjalnych konfliktów interesów, co jest istotne dla prawników.
“Czy sędzia może być sędzią we własnej sprawie? Sąd Najwyższy odpowiada.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt IV KO 42/17 POSTANOWIENIE Dnia 17 maja 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala w sprawie B. K. oskarżonej o czyn z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 maja 2017 r. wniosku Sądu Rejonowego w K. z dnia 27 marca 2017 r., sygn. akt XIV K (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił: przekazać sprawę oskarżonej B. K. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w K. rozpoznający sprawę oskarżonej B. K., postanowieniem z dnia 27 marca 2017 r., sygn. akt XIV K (…) , wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie tej sprawy innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. Wystąpienie uzasadniono w szczególności tym, że czyn oskarżonej dotyczył uszkodzenia drzwi wejściowych do sali sądowej nr (…) budynku Sądu Rejonowego w K. i wiązał się z postępowaniem sądowym prowadzonym przez sędziego Sądu Rejonowego w K.. Bezpośrednim świadkiem czynu była A. R., która zatrudniona jest w ww. Sądzie Rejonowym na stanowisku protokolanta, zaś straty zostały oszacowane przez zatrudnionego w Oddziale Gospodarczym tego sądu specjalistę BHP K. Z.. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Warunkiem przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie właściwości delegacyjnej z art. 37 k.p.k., a tym samym odstępstwa od konstytucyjnej zasady rozpatrywania spraw przez sąd pierwotnie właściwy (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) jest wykazanie, że przemawia za tym dobro wymiaru sprawiedliwości. Instytucja, o której ma w art. 37 k.p.k. ma na celu eliminację sytuacji, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy w sposób w pełni obiektywny. W realiach tej sprawy, z przyczyn wyżej wskazanych, w odbiorze oskarżonej i szerszym (społecznym) może powstać przekonanie (nie przesądzając jego obiektywnej zasadności), że sprawa nie zostanie rozstrzygnięta przez sąd pierwotnie właściwy w sposób bezstronny. Zasadnie bowiem wskazuje się, że pożądana byłaby taka praktyka, aby sąd miejscowo właściwy nie rozpoznawał sprawy, w której czyn godzi w jego dobro. Respektowanie zasady nemo iudex in re sua w oczywisty sposób leży w sferze dobrze rozumianego interesu wymiaru sprawiedliwości. (zob. postanowienia SN: z dnia 15 czerwca 2007 r., IV KO 35/07, OSNwSK 2007, Nr 1, poz. 1336 i z dnia 29 października 1991 r., III KO 109/91, OSP 1992, z. 10, poz. 218). Uwzględniając powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI