IV KO 25/26

Sąd Rejonowy w Białymstoku, postanowieniem z dnia 23 lutego 2026 r. (sygn. akt III Kp 483/26), zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy dotyczącej zażalenia wniesionego przez B.S. na postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa. Sprawa dotyczyła potencjalnego przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., którego mieli się dopuścić sędziowie Sądu Rejonowego w Białymstoku, w tym wiceprezes sądu. Sąd Rejonowy uzasadnił wniosek dobrem wymiaru sprawiedliwości, wskazując na potrzebę zapewnienia bezstronnego rozpoznania sprawy. Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek, nie uwzględnił go. Podkreślono, że instytucja przekazania sprawy innemu sądowi (art. 37 k.p.k. a contrario) jest wyjątkiem i powinna być stosowana tylko w szczególnych przypadkach, gdy przemawia za tym dobro wymiaru sprawiedliwości. Sąd Najwyższy przywołał orzecznictwo wskazujące, że sądy nie powinny ulegać presji opinii publicznej ani wątpić we własne kompetencje. Stwierdzono, że sama okoliczność, iż osoby objęte sprawą są sędziami sądu właściwego do jej rozpoznania, nie uzasadnia przekazania sprawy. Podkreślono również, że sprawa dotyczy kontroli postanowienia prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa, a nie rozstrzygnięcia o odpowiedzialności karnej sędziego. Wskazano, że w takich przypadkach wystarczające gwarancje obiektywizmu zapewniają przepisy o wyłączeniu sędziego (art. 40-43 k.p.k.), a dopiero brak możliwości rozpoznania sprawy w danym sądzie obliguje sąd wyższego rzędu do jej przekazania.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający