IV KO 23/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy nie przekazał sprawy do rozpoznania innemu sądowi, uznając brak podstaw do odstąpienia od ustawowych reguł właściwości miejscowej.
Sąd Rejonowy w R. wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy dotyczącej zażalenia na odmowę wszczęcia śledztwa innemu sądowi, powołując się na zarzuty P. D. wobec prokuratorów i sędziów, które mogłyby wpływać na obiektywizm. Sąd Najwyższy, analizując art. 37 k.p.k., uznał, że przepis ten ma charakter wyjątkowy i wymaga jednoznacznych przesłanek do jego zastosowania. Stwierdził, że przekonanie o braku możliwości obiektywnego rozpoznania sprawy musi opierać się na racjonalnych przesłankach, a nie tylko na przypuszczeniach strony.
Sąd Najwyższy rozpoznał inicjatywę Sądu Rejonowego w R. dotyczącą przekazania sprawy o sygnaturze XIV Kp [...] innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. Inicjatywa ta dotyczyła zażalenia P. D. na postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez prokuratora. Sąd Rejonowy wskazał, że P. D. kieruje liczne pisma z zarzutami wobec prokuratorów i sędziów z danego obszaru apelacji, co może budzić wątpliwości co do obiektywnego rozpoznania sprawy. Sąd Najwyższy podkreślił wyjątkowy charakter art. 37 k.p.k. i konieczność stosowania go tylko w sytuacjach, gdy istnieją jednoznaczne przesłanki wskazujące na sprzeczność pozostawienia sprawy sądowi miejscowo właściwemu z dobrem wymiaru sprawiedliwości. Sąd Najwyższy zaznaczył, że przekonanie o braku możliwości obiektywnego rozpoznania sprawy musi opierać się na racjonalnych przesłankach, a nie na hipotetycznych założeniach strony. Ponadto, każda sprawa powinna być oceniana indywidualnie. Sąd Najwyższy uznał, że brak jest uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że sędziowie Sądu w R. nie mogą rozpoznać sprawy bezstronnie, a podzielenie takiego przekonania mogłoby sugerować dominację solidarności grupowej nad obiektywizmem. W związku z tym, Sąd Najwyższy postanowił nie przekazywać sprawy.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, nie istnieją podstawy do przekazania sprawy.
Uzasadnienie
Przepis art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy i wymaga jednoznacznych przesłanek. Przekonanie o braku możliwości obiektywnego rozpoznania sprawy musi opierać się na racjonalnych przesłankach, a nie na przypuszczeniach strony. Każda sprawa powinna być oceniana indywidualnie, a brak jest podstaw do twierdzenia, że sędziowie nie mogą rozpoznać sprawy bezstronnie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
nie przekazywać sprawy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P. D. | osoba_fizyczna | wnioskodawca (zażalenia) |
| Prokurator Prokuratury Rejonowej w R. | organ_państwowy | strona postępowania (w sprawie, której dotyczyło zażalenie) |
Przepisy (1)
Główne
k.p.k. art. 37
Kodeks postępowania karnego
Przepis ma charakter wyjątkowy i wymaga jednoznacznych przesłanek do zastosowania, opartych na racjonalnych przesłankach, a nie na przypuszczeniach strony.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy i wymaga jednoznacznych przesłanek. Przekonanie o braku obiektywizmu musi opierać się na racjonalnych przesłankach, a nie na przypuszczeniach strony. Każda sprawa powinna być oceniana indywidualnie. Brak podstaw do twierdzenia, że sędziowie nie mogą rozpoznać sprawy bezstronnie.
Godne uwagi sformułowania
dobro wymiaru sprawiedliwości przekonanie o braku warunków do rozpoznania danej sprawy w sposób w pełni obiektywny przekonanie takie, oparte tylko na przypuszczeniach i założeniach o charakterze hipotetycznym, zwłaszcza wyrażanych przez stronę postępowania, nie jest wystarczające dla odstąpienia od reguł właściwości miejscowej solidarność grupowa sędziów i prokuratorów dominuje nad obiektywizmem i zachowaniem niezawisłości w danej sprawie
Skład orzekający
Michał Laskowski
przewodniczący-sprawozdawca
Piotr Hofmański
członek
Kazimierz Klugiewicz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przekazania sprawy do innego sądu na podstawie art. 37 k.p.k. w sytuacji, gdy zarzuty strony opierają się na przypuszczeniach."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej w sprawach karnych, gdzie inicjatywa przekazania pochodzi od sądu niższej instancji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia istotne zasady dotyczące przekazywania spraw między sądami, co jest ważne dla praktyków prawa, choć nie dotyczy sensacyjnych faktów.
“Kiedy sprawa może zmienić sąd? Sąd Najwyższy wyjaśnia granice art. 37 k.p.k.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt IV KO 23/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Piotr Hofmański SSN Kazimierz Klugiewicz po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 maja 2014 r., inicjatywy sądu właściwego do rozpoznania sprawy o jej przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości zawartej w postanowieniu Sądu Rejonowego w R. z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt XIV Kp […] , skierowanej w trybie art. 37 k.p.k. do Sądu Najwyższego p o s t a n o w i ł: nie przekazywać sprawy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 marca 2014 r., r. Sąd Rejonowy w R. wystąpił o przekazanie w trybie art. 37 k.p.k. innemu równorzędnemu sądowi zażalenia P. D. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w R. z dnia 11 lutego 2013 r., Ds […] , o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień m. in. przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w S.. W postanowieniu sądu występującego o przekazanie sprawy podkreślono, że P. D. kieruje szereg pism zawierających zarzuty pod adresem prokuratorów i sędziów z obszaru apelacji […], co może powodować przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy przez Sąd Rejonowy w R.. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Bezsporne jest, że przepis art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. Przewiduje bowiem odstępstwo od ustawowych reguł określenia właściwości miejscowej sądu. Stąd też jego zastosowanie może nastąpić tylko wtedy, gdy zaistniałe w sprawie okoliczności jednoznacznie świadczą o tym, że jej pozostawienie do rozpoznania sądowi miejscowo właściwemu byłoby sprzeczne z dobrem wymiaru sprawiedliwości. Takimi okolicznościami mogą zaś być tego rodzaju sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie (nawet w istocie mylne, jakkolwiek powzięte w oparciu o racjonalne przesłanki) o braku warunków do rozpoznania danej sprawy w sposób w pełni obiektywny (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 lipca 1995 r., III KO 34/95, OSNKW 1995, nr 9-10, poz. 68; z dnia 10 grudnia 1999 r., III KO 98/99, Prok. i Pr. 2000, z. 3 poz. 7; z dnia 21 października 2008 r., IV KO 116/08, R-OSNKW 2008, poz. 2072; z dnia 13 listopada 2008 r., IV KO 130/08, R-OSNKW 2008, poz. 2280). Sytuacja taka nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie. Sąd Najwyższy wielokrotnie, miedzy innymi we wskazanych orzeczeniach, wyrażał pogląd, że przekonanie o braku możliwości do obiektywnego rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy oparte być powinno na racjonalnych przesłankach. Przekonanie takie, oparte tylko na przypuszczeniach i założeniach o charakterze hipotetycznym, zwłaszcza wyrażanych przez stronę postępowania, nie jest wystarczające dla odstąpienia od reguł właściwości miejscowej, których zadaniem jest między innymi gwarantowanie niezawisłości sądu. Ponadto, poszczególne sprawy, w odniesieniu do których sądy zgłaszają inicjatywę przekazania do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, oceniane być powinny indywidualnie, z uwzględnieniem konkretnych okoliczności ujawnionych w danym postępowaniu. Brak jest uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że sędziowie Sądu w R. nie mogą rozpoznać wniesionego zażalenia bezstronnie, podzielenie tego przekonania umacniałoby raczej pogląd o tym, że solidarność grupowa sędziów i prokuratorów dominuje nad obiektywizmem i zachowaniem niezawisłości w danej sprawie. To zaś z pewnością nie służyłoby dobru wymiaru sprawiedliwości (zob. także postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 marca 2010 r., III KO 19/10, R-OSNKW 2010, poz. 580; z dnia 21 października 2010 r., III KO 91/10, R-OSNKW 2010, poz. 2040). Z powyższych względów, kierując się także zakazem rozszerzającej wykładni przepisu o charakterze wyjątkowym, jakim jest art. 37 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia. [aw]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI