WO 18/17
Podsumowanie
Sąd Najwyższy przekazał sprawę dotyczącą odmowy wszczęcia śledztwa innemu sądowi garnizonowemu ze względu na obawy o brak obiektywizmu.
Sąd Najwyższy, na wniosek Wojskowego Sądu Garnizonowego w P., przekazał sprawę dotyczącą odmowy wszczęcia śledztwa innemu sądowi równorzędnemu. Powodem były obawy, że częste kontakty służbowe między sędziami Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. a prokuratorem, któremu zarzucono niedopełnienie obowiązków, mogą w odbiorze społecznym podważać obiektywizm sądu. Sąd Najwyższy uznał te argumenty za przekonujące, powołując się na potrzebę ochrony dobra wymiaru sprawiedliwości.
Sprawa dotyczyła przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. Prokuratura Okręgowa odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązków przez prokuratora, który miał uchylić się od zbadania sprawy oszustwa. Zażalenie na to postanowienie złożył J. B. Wojskowy Sąd Garnizonowy w P. wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy innemu sądowi, argumentując, że prokurator, któremu zarzucono przestępstwo, nadal pracuje w Prokuraturze Rejonowej w P., co prowadzi do częstych kontaktów służbowych z sędziami Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. Sąd ten uznał, że takie okoliczności mogą rodzić w odbiorze społecznym przekonanie o braku obiektywizmu, zwłaszcza przy niewielkiej obsadzie kadrowej obu instytucji. Sąd Najwyższy, uznając argumentację sądu inicjującego za uzasadnioną, postanowił przekazać sprawę do rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w L., podkreślając, że przekazanie sprawy może nastąpić, gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości i gdy istnieje ryzyko podważenia niezawisłości sędziego.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, takie okoliczności mogą uzasadniać przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, jeśli w odbiorze społecznym mogą powstać wątpliwości co do bezstronności rozpoznania sprawy.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że dobro wymiaru sprawiedliwości może wymagać przekazania sprawy innemu sądowi, gdy istnieją okoliczności, które w odbiorze społecznym mogą podważać niezawisłość sędziego lub bezstronność rozpoznania sprawy, nawet jeśli są to błędne przekonania.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
przekazanie sprawy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. B. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (2)
Główne
k.p.k. art. 37
Kodeks postępowania karnego
Reguluje możliwość przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.
Pomocnicze
k.k. art. 231 § 1
Kodeks karny
Przepis dotyczący przestępstwa niedopełnienia obowiązków.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Częste kontakty służbowe między sędziami Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. a prokuratorem, któremu zarzucono popełnienie przestępstwa, mogą rodzić w odbiorze społecznym przekonanie o braku obiektywizmu. Niewielka obsada kadrowa obu instytucji sprawia, że kontakty te są codziennością. Podobne sprawy z udziałem J. B. były już przekazywane przez Sąd Najwyższy innemu sądowi.
Godne uwagi sformułowania
dobro wymiaru sprawiedliwości czynnik podważający niezawisłość sędziego w odbiorze powszechnym zrodzić przekonanie o braku obiektywizmu
Skład orzekający
Jerzy Steckiewicz
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie przekazania sprawy innemu sądowi ze względu na potencjalne wątpliwości co do obiektywizmu i potrzebę ochrony dobra wymiaru sprawiedliwości."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, w której dochodzi do częstych kontaktów między organami ścigania a sądem w tej samej miejscowości.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak ważne jest nie tylko faktyczne zachowanie obiektywizmu przez sądy, ale także jego postrzeganie przez społeczeństwo, co może prowadzić do nietypowych rozstrzygnięć proceduralnych.
“Czy częste rozmowy z prokuratorem mogą sprawić, że sędzia straci obiektywizm? Sąd Najwyższy odpowiada.”
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Sygn. akt: WO 18/17 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Steckiewicz bez udziału stron, w sprawie J. B., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 14 grudnia 2017 r. z inicjatywy Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. z dnia 22 listopada 2017 r., o przekazanie, na podstawie art. 37 k.p.k., sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu przekazać sprawę do rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w L. UZASADNIENIE Postanowieniem Prokuratury Okręgowej Wydział do Spraw Wojskowych w W. z dnia 9 maja 2017 r. odmówiono wszczęcia śledztwa w sprawie „niedopełnienia obowiązków w okresie od dnia 14 września 2016 r. do dnia 31 stycznia 2017 r. w Prokuraturze Rejonowej w P., poprzez uchylenie się od zbadania sprawy oszustwa w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w N., Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K., […] Okręgu Wojskowym, Wojskach Lądowych, prokuraturach wojskowych, sądach wojskowych, sądach cywilnych, przez ustalonego oficera w stopniu porucznika pełniącego służbę na stanowisku Prokuratora Działu do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w P. tj. o czyn określony w art. 231 & 1 k.p.k. Zażalenie na to postanowienie do Wojskowego Sądu Garnizonowego w P., złożył J. B. Sąd ten wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu z argumentacją, że J. B. zarzucił popełnienie przestępstwa prokuratorowi, który wykonywał i po miesięcznej przerwie ponownie wypełnia obowiązki w Dziale do Spraw Wojskowych w Prokuraturze Rejonowej w P. i z tego powodu dochodzi do częstych kontaktów służbowych prokuratorów wymienionej Prokuratury z sędziami Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. Ten fakt w ocenie inicjującego przekazanie sprawy innemu równorzędnemu sądowi do ponownego rozpoznania, mógłby w odbiorze powszechnym zrodzić przekonanie o braku obiektywizmu Wojskowego Sądu Garnizonowego w P., zwłaszcza, że obsada kadrowa Sądu, jak i Prokuratury jest niewielka, a to sprawia, że kontakty służbowe pracowników obu tych instytucji są codziennością. Ponadto, wskazano na sprawy, w której stroną był J. B., które z identycznego powodu zostały przekazane przez Sąd Najwyższy innemu sądowi równorzędnemu do rozpoznania. Uznając postanowienie za uzasadnione Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Artykuł 37 k.p.k. zawiera regulację, która (wyjątkowo) dopuszcza możliwość zmiany właściwości miejscowej sądu. Wyjątkowość wynika z dwóch faktów. Po pierwsze, przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu do rozpoznania może nastąpić tylko wówczas, gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości. Po drugie, rozstrzygnięcie w tym zakresie pozostaje w gestii najwyższego organu sądowego, którym jest Sąd Najwyższy. Nie ma uniwersalnych kryteriów do oceny, jakie okoliczności mogą wpłynąć na „ dobro wymiaru sprawiedliwości”. Są natomiast judykaty, które wskazują jakie okoliczności mogą wpływać na swobodę wyrokowania, a tym samym uzasadniają potrzebę przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, celem uniknięcia czynnika podważającego niezawisłość sędziego. Jednym z nich może być ustalenie, że w następstwie konkretnych okoliczności w społecznym odbiorze może powstać (nawet błędne) przekonanie, że sprawa nie zostanie bezstronnie rozpoznana (zob. LEX nr 53042, OSNwSK 2003/1, poz.853). Na tę okoliczność powołał się Sąd inicjujący potrzebę przekazania sprawy J. B. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Wskazane w uzasadnieniu tej inicjatywy fakty nie budzą żadnych wątpliwości, a zatem są przekonujące i dlatego należało postanowić, jak na wstępie. kc Pouczenie: Na postanowienie zażalenie nie przysługuje.
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę