III KO 62/20
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy przekazał sprawę o zniesławienie, w której oskarżony jest czynnym prokuratorem, do rozpoznania innemu sądowi rejonowemu, aby zapewnić obiektywizm i dobro wymiaru sprawiedliwości.
Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek Sądu Rejonowego w T. o przekazanie sprawy karnej dotyczącej zniesławienia do innego sądu. Oskarżonym był czynny prokurator z T., a pokrzywdzoną lokalna działaczka społeczna i polityczna. Sąd Najwyższy uznał, że przekazanie sprawy jest uzasadnione dobrem wymiaru sprawiedliwości, aby uniknąć wątpliwości co do obiektywizmu i bezstronności sądu miejscowo właściwego, zwłaszcza w kontekście zastrzeżeń pokrzywdzonej wobec sędziów tego sądu.
Sąd Najwyższy, rozpoznając wniosek Sądu Rejonowego w T. o przekazanie sprawy karnej o zniesławienie (art. 212 § 1 i 2 k.k.) do innego sądu równorzędnego, postanowił przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G.. Akt oskarżenia dotyczył M. M., czynnego prokuratora Prokuratury Rejonowej w T., oskarżonego o zniesławienie B. B., lokalnej działaczki społecznej i politycznej. Sąd Rejonowy w T. zwrócił się o przekazanie sprawy, wskazując na fakt, że oskarżony jest czynnym prokuratorem w tym sądzie, a pokrzywdzona zgłaszała zastrzeżenia wobec sędziów tego sądu. Sąd Najwyższy podkreślił, że przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k. jest możliwe, gdy istnieją realne okoliczności mogące budzić wątpliwości co do obiektywnego rozpoznania sprawy. W tej sytuacji, rozpoznanie sprawy przez sąd miejscowo właściwy mogłoby wywołać przekonanie o braku obiektywizmu, zarówno w odbiorze społecznym, jak i u stron. Sąd Najwyższy powołał się na swoje wcześniejsze orzecznictwo, wskazując, że okoliczności związane z pracą oskarżonego w organach wymiaru sprawiedliwości mogą podważać zaufanie do bezstronności sądu. Przekazanie sprawy miało na celu zapewnienie optymalnych warunków orzekania, wykluczenie spekulacji o pozamerytorycznych wpływach oraz ochronę wizerunku sądu jako organu niezależnego i bezstronnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, istnieją podstawy do przekazania sprawy.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że przekazanie sprawy jest uzasadnione dobrem wymiaru sprawiedliwości, gdy istnieją realne okoliczności mogące budzić wątpliwości co do obiektywnego rozpoznania sprawy. Fakt, że oskarżony jest czynnym prokuratorem w sądzie właściwym miejscowo, a pokrzywdzona zgłasza zastrzeżenia wobec sędziów, może w odbiorze społecznym podważać bezstronność sądu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. M. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| B. B. | osoba_fizyczna | pokrzywdzona |
Przepisy (3)
Główne
k.p.k. art. 37
Kodeks postępowania karnego
Instytucja przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu może być stosowana, gdy realnie występują okoliczności stwarzające uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie, co jest istotne dla dobra wymiaru sprawiedliwości i kształtowania przekonania o obiektywizmie sądów.
Pomocnicze
k.k. art. 212 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 212 § 2
Kodeks karny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Oskarżony jest czynnym prokuratorem w sądzie właściwym miejscowo. Pokrzywdzona zgłaszała zastrzeżenia wobec sędziów sądu właściwego miejscowo. Przekazanie sprawy jest konieczne dla zapewnienia obiektywizmu i bezstronności. Przekazanie sprawy jest konieczne dla dobra wymiaru sprawiedliwości i utrzymania zaufania społecznego.
Godne uwagi sformułowania
realnie występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie w odbiorze społecznym, ale także u strony postępowania, wywołać przekonanie o nieobiektywnym działaniu tego organu dobra wymiaru sprawiedliwości jako warunku przekazania sprawy kształtowania w opinii społecznej przekonania o obiektywizmie sądów i bezstronności wykluczenia potencjalnych spekulacji, że to pozamerytoryczne okoliczności mogłyby wywrzeć wpływ na treść rozstrzygnięcia dobro wymiaru sprawiedliwości jakim jest także efektywność postępowania oraz wizerunek sądu jako organu niezależnego
Skład orzekający
Andrzej Stępka
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie przekazania sprawy do innego sądu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, obiektywizm i bezstronność, zwłaszcza w sytuacjach konfliktowych lub gdy strony mają powiązania z organami wymiaru sprawiedliwości."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i faktycznej, ale zasady ogólne dotyczące obiektywizmu i zaufania do wymiaru sprawiedliwości są uniwersalne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy konfliktu interesów, gdzie oskarżony jest prokuratorem, a pokrzywdzona działaczką, co rodzi pytania o obiektywizm sądu. Pokazuje, jak Sąd Najwyższy dba o zaufanie do wymiaru sprawiedliwości.
“Prokurator oskarżony o zniesławienie. Czy sąd może być obiektywny?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt III KO 62/20 POSTANOWIENIE Dnia 5 sierpnia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka w sprawie M. M. oskarżonego o czyny z art. 212 § 1 i 2 k.k., po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 5 sierpnia 2020 r. wniosku Sądu Rejonowego w T. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. (sygn. akt VIII K (…)), na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G.. UZASADNIENIE Aktem oskarżenia z dnia 17 września 2019 r. (skierowanym według właściwości do Sądu Rejonowego w T.) Prokuratura Regionalna w G. oskarżyła M. M. o popełnienie trzech przestępstw z art. 212 § 1 i 2 k.k. na szkodę B. B. (sygn. akt sprawy VIII K (…)). Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2020 r. Sąd Rejonowy w T. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie niniejszej sprawy do rozpoznania przez inny sąd równorzędny, jako że oskarżony jest czynnym prokuratorem Prokuratury Rejonowej w T., zaś pokrzywdzona jest lokalną działaczką społeczną i polityczną. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek Sądu Rejonowego w T. zasługuje na uwzględnienie. Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. może nastąpić tylko wtedy, gdy realnie występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie. W zaistniałej sytuacji, rozpoznanie przedmiotowej sprawy przez Sąd miejscowo właściwy, mogłoby nie tylko w odbiorze społecznym, ale także u strony postępowania, wywołać przekonanie o nieobiektywnym działaniu tego organu. W kategoriach dobra wymiaru sprawiedliwości jako warunku przekazania sprawy w trybie art. 37 k.p.k., mieści się również potrzeba kształtowania w opinii społecznej przekonania o obiektywizmie sądów i bezstronności w rozpoznaniu każdej sprawy. W realiach niniejszej sprawy niewątpliwie występują podstawy do zastosowania powyższej regulacji tak dla zapewnienia optymalnych warunków orzekania, jak i dla wykluczenia potencjalnych spekulacji, że to pozamerytoryczne okoliczności mogłyby wywrzeć wpływ na treść rozstrzygnięcia o zasadności bądź niezasadności oskarżenia. Merytoryczne rozpoznanie tej sprawy przez Sąd Rejonowy w T. w sytuacji, gdy pokrzywdzona wysuwała zastrzeżenia także pod adresem sędziów tego Sądu wnosząc o ich wyłączenie (pismo z dnia 4 sierpnia 2020 r.), może w opinii społecznej wzbudzić wprawdzie bez wątpienia mylne, ale ze wszech miar realne przekonanie, o rozpoznaniu sprawy w sposób nieobiektywny. Trafnie podniósł Sąd Rejonowy, że przekazanie sprawy ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości może okazać się zasadne także w sytuacji, gdy zaistnieje podejrzenie, iż czyn będący przedmiotem postępowania mógł zostać popełniony przez czynnego zawodowo prokuratora. Powołując się na stosowne orzecznictwo Sądu Najwyższego słusznie wnioskujący Sąd zauważa, iż okoliczności związane z pracą oskarżonego w instytucjach wymiaru sprawiedliwości i organach ścigania danego okręgu mogą być przez opinię publiczną odbierane jako poddające w wątpliwość możność zachowania obiektywizmu przez sąd miejscowo właściwy, a zatem przez ten fakt dobro wymiaru sprawiedliwości może być zagrożone. Zaistniała więc sytuacja obliguje do sięgnięcia po wyjątkową instytucję, o jakiej mowa w art. 37 k.p.k., skoro postępowanie powinno toczyć się w warunkach, w których prawidłowość orzekania nie będzie wzbudzała, także w społecznym odczuciu, wątpliwości i zastrzeżeń, co do bezstronności procedowania i rozstrzygania w danej sprawie. Stanowi to przejaw dbałości o dobro wymiaru sprawiedliwości jakim jest także efektywność postępowania oraz wizerunek sądu jako organu niezależnego, w którym orzekają niezawiśli sędziowie, co do których nie można czynić zarzutu, iż w swojej służbie kierują się pozamerytorycznymi kryteriami (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 kwietnia 2010 r., IV KO 36/10, OSNwSK 2010, Nr 1, poz. 715; z dnia 7 października 2004 r., V KO 58/04, LEX nr 186473). Implikacją tego stanowiska było przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G..
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI