IV KO 109/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku Sądu Rejonowego o przekazanie sprawy karnej do innego sądu, uznając go za bezzasadny z powodu braku podstaw do ścigania z oskarżenia prywatnego.
Sąd Najwyższy rozpatrzył wniosek Sądu Rejonowego w B. o przekazanie sprawy karnej z oskarżenia prywatnego M.G. do innego sądu równorzędnego. Sąd Rejonowy uzasadniał wniosek dobrem wymiaru sprawiedliwości, obawiając się braku obiektywizmu w ewentualnej sprawie odwoławczej. Sąd Najwyższy uznał wniosek za rażąco nietrafny, wskazując, że żadne z zarzucanych przestępstw nie podlega ściganiu z oskarżenia prywatnego, a brak jest zezwolenia na ściganie osób z immunitetem.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał wniosek Sądu Rejonowego w B. z dnia 12 października 2017 r. o przekazanie sprawy karnej z oskarżenia prywatnego M.G. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. M.G. złożył w Sądzie Rejonowym w B. akt oskarżenia przeciwko funkcjonariuszom publicznym, sędziom i prokuratorowi, zarzucając im popełnienie przestępstw z art. 271 § 1 k.k., art. 231 § 1 k.k., art. 233 k.k., art. 284 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. Sąd Rejonowy uzasadnił swój wniosek dobrem wymiaru sprawiedliwości, wskazując na potencjalne podejrzenia braku obiektywizmu ze strony sądu w przypadku rozpatrywania sprawy odwoławczej przez oskarżyciela prywatnego. Sąd Najwyższy uznał wniosek za bezzasadny i rażąco nietrafny. Podkreślono, że zgodnie z art. 59 § 1 k.p.k. oskarżyciel prywatny może wnosić i popierać oskarżenie o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego, a żadne z przestępstw wymienionych w akcie oskarżenia M.G. nie należy do tej kategorii. Ponadto, w akcie oskarżenia nie wskazano na zezwolenie na ściganie osób posiadających immunitet procesowy. Sąd Najwyższy stwierdził brak racjonalnych przesłanek do przekazania sprawy innemu sądowi, zwłaszcza że oskarżony nie był sędzią sądu miejscowo i rzeczowo właściwego. W związku z powyższym, Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić wniosku.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek jest bezzasadny.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał wniosek za nietrafny, ponieważ żadne z zarzucanych przestępstw nie podlega ściganiu z oskarżenia prywatnego, co jest warunkiem koniecznym do zastosowania art. 59 § 1 k.p.k. Brak było również innych przesłanek uzasadniających przekazanie sprawy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
nie uwzględnić wniosku
Strona wygrywająca
Sąd Rejonowy w B. (wniosek odrzucony)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M.G. | osoba_fizyczna | oskarżyciel prywatny |
| funkcjonariusze publiczni, sędziowie Sądu Okręgowego w B., sędzia Sądu Rejonowego w C., sędzia Sądu Rejonowego w Ż., funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji w C. i „jakiegoś prokuratora” | inne | oskarżeni |
Przepisy (7)
Główne
k.p.k. art. 37
Kodeks postępowania karnego
Tryb przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości.
k.p.k. art. 59 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Pokrzywdzony może jako oskarżyciel prywatny wnosić i popierać oskarżenie o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego.
Pomocnicze
k.k. art. 271 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 231 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 233
Kodeks karny
k.k. art. 284 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 286 § § 1
Kodeks karny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zarzucane czyny nie należą do kategorii przestępstw ściganych z oskarżenia prywatnego. Brak zezwolenia na ściganie osób posiadających immunitet. Brak obiektywnych przesłanek do przekazania sprawy innemu sądowi.
Odrzucone argumenty
Wniosek Sądu Rejonowego o przekazanie sprawy ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości.
Godne uwagi sformułowania
rozpatrzenie ewentualnej sprawy odwoławczej będzie stać w sprzeczności z dobrem wymiaru sprawiedliwości z perspektywy oskarżyciela prywatnego podejrzenia braku obiektywizmu ze strony tut. Sądu złożenie powyższego wniosku jest rażąco nietrafne, wręcz niezrozumiałe żadne z przestępstw wymienionych w akcie oskarżenia sporządzonym przez M.G. nie należy do kategorii ściganych z oskarżenia prywatnego
Skład orzekający
Henryk Gradzik
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Uzasadnienie braku podstaw do przekazania sprawy karnej innemu sądowi, gdy zarzucane czyny nie są ścigane z oskarżenia prywatnego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i braku kwalifikacji czynów jako przestępstwa prywatnoskargowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa jest interesująca z perspektywy proceduralnej, pokazując, jak Sąd Najwyższy interpretuje przesłanki do przekazania sprawy, ale brakuje jej szerszego kontekstu społecznego czy faktycznego.
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt IV KO 109/17 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Gradzik w sprawie z oskarżenia prywatnego M.G. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 7 grudnia 2017 r., wniosku Sądu Rejonowego w B. z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt IX K (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE W dniu 12 lipca 2017 r. M.G. złożył w Sądzie Rejonowym w B. „akt oskarżenia oskarżyciela prywatnego”. Oskarżył w nim funkcjonariuszy publicznych, sędziów Sądu Okręgowego w B., sędziego Sądu Rejonowego w C., sędziego Sądu Rejonowego w Ż., funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w C. i „jakiegoś prokuratora” o popełnienie przestępstw z art. 271 § 1 k.k., art. 231 § 1 k.k., art. 233 k.k., art. 284 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. We wymienionym na wstępie wniosku Sąd Rejonowy w B. wystąpił o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. Uzasadnił swój wniosek tym przede wszystkim, że „rozpatrzenie ewentualnej sprawy odwoławczej będzie stać w sprzeczności z dobrem wymiaru sprawiedliwości, tj. będzie rodzić z perspektywy oskarżyciela prywatnego podejrzenia braku obiektywizmu ze strony tut. Sądu”. W ocenie Sądu Najwyższego złożenie powyższego wniosku jest rażąco nietrafne, wręcz niezrozumiałe. Wszak zgodnie z art. 59 § 1 k.p.k. pokrzywdzony może jako oskarżyciel prywatny wnosić i popierać oskarżenie o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego. Tymczasem żadne z przestępstw wymienionych w akcie oskarżenia sporządzonym przez M.G. nie należy do kategorii ściganych z oskarżenia prywatnego. W akcie oskarżenia nie wskazano też na zezwolenie na ściganie osób, którym przysługuje immunitet procesowy. Nie wiadomo z jakich to powodów dobro wymiaru sprawiedliwości miałoby przemawiać za tym, by pożądana w tej sytuacji decyzja procesowa zapadła w sądzie innym, niż miejscowo i rzeczowo właściwy, tym bardziej, że w/w nie oskarża żadnego z sędziów tego Sądu. Przy braku jakichkolwiek racjonalnych przesłanek do złożenia wniosku w trybie art. 37 k.p.k., należało orzec o jego nieuwzględnieniu. as
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI