IV KO 103/14
Podsumowanie
Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania wniosek o wznowienie postępowania wykonawczego w sprawie orzeczenia obowiązku leczenia odwykowego, wskazując na niedopuszczalność takiego wniosku w trybie przepisów dotyczących wznowienia postępowania karnego.
Skazany T. F. złożył wniosek o wznowienie postępowania wykonawczego, które zakończyło się prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego utrzymującym w mocy zarządzenie Sądu Okręgowego o odmowie przyjęcia zażalenia na postanowienie o orzeczeniu obowiązku leczenia odwykowego. Sąd Najwyższy, powołując się na ugruntowane orzecznictwo, uznał, że wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie orzeczenia obowiązku leczenia odwykowego nie podlega rozpoznaniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego dotyczących wznowienia postępowania.
Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek skazanego T. F. o wznowienie postępowania wykonawczego. Postępowanie to dotyczyło orzeczenia wobec skazanego obowiązku leczenia odwykowego w systemie terapeutycznym. Wcześniejsze postępowanie zakończyło się prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 30 października 2014 r., które utrzymało w mocy zarządzenie Sędziego Sądu Okręgowego w R. z dnia 10 września 2014 r. Zarządzenie to odmawiało przyjęcia zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 29 sierpnia 2014 r. o orzeczeniu obowiązku leczenia. Skazany złożył wniosek o wznowienie postępowania, który został przekazany do rozpoznania Sądowi Najwyższemu. Sąd Najwyższy stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie orzeczenia obowiązku leczenia odwykowego nie podlega rozpoznaniu w trybie art. 540 k.p.k., art. 504 a i b k.p.k., ani art. 542 § 3 k.p.k. Sąd uzasadnił, że przepisy te dotyczą wyłącznie postępowania rozstrzygającego kwestię odpowiedzialności karnej oskarżonego, co jest ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Pomimo negatywnych konsekwencji dla wolności osobistej, orzeczenie o obowiązku leczenia nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne w zakresie odpowiedzialności karnej. Z tych względów Sąd Najwyższy pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek taki nie podlega rozpoznaniu w trybie przepisów k.p.k. dotyczących wznowienia postępowania.
Uzasadnienie
Przepisy dotyczące wznowienia postępowania (art. 540 k.p.k., art. 504 a i b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k.) dotyczą ściśle postępowania rozstrzygającego o odpowiedzialności karnej oskarżonego. Orzeczenie o obowiązku leczenia odwykowego, mimo negatywnych konsekwencji dla wolności osobistej, nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne w zakresie odpowiedzialności karnej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
pozostawienie wniosku bez rozpoznania
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| T. F. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (4)
Pomocnicze
k.p.k. art. 540
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 504 a
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 504 b
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 542 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przepisy k.p.k. o wznowieniu postępowania dotyczą wyłącznie kwestii odpowiedzialności karnej.
Godne uwagi sformułowania
odpowiadają one ściśle jedynie postępowaniu rozstrzygającemu w kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego rozstrzygnięcie to nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne w zakresie odnoszącym się do odpowiedzialności karnej skazanego
Skład orzekający
Wiesław Kozielewicz
przewodniczący-sprawozdawca
Barbara Skoczkowska
członek
Józef Szewczyk
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie niedopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania wykonawczego w przedmiocie leczenia odwykowego w trybie przepisów k.p.k. dotyczących wznowienia postępowania karnego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o wznowienie postępowania wykonawczego w przedmiocie leczenia odwykowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z wznowieniem postępowania, co jest istotne dla prawników procesowych, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
“Wniosek o wznowienie postępowania wykonawczego - czy zawsze jest dopuszczalny?”
Sektor
inne
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Sygn. akt IV KO 103/14 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Barbara Skoczkowska SSN Józef Szewczyk w przedmiocie wniosku skazanego T. F. o wznowienie postępowania wykonawczego zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 października 2014 r., utrzymującego w mocy zarządzenie Sędziego Sądu Okręgowego w R. z dnia 10 września 2014 r., w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia na postanowienie tego Sądu o orzeczeniu wobec skazanego obowiązku leczenia odwykowego w systemie terapeutycznym p o s t a n o w i ł : wniosek o wznowienie postępowania pozostawić bez rozpoznania. UZASADNIENIE Sędzia Sądu Okręgowego w R. zarządzeniem z dnia 10 września 2014 r., odmówił przyjęcia zażalenia skazanego T. F. na postanowienie tego Sądu z dnia 29 sierpnia 2014 r. o orzeczeniu wobec skazanego obowiązku leczenia odwykowego w systemie terapeutycznym. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego od powyższego zarządzenia, Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 30 października 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Skazany złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyżej prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego, który ten Sąd przekazał do rozpoznania Sądowi Najwyższemu (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2014 r.) Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek o wznowienie postępowania, w przedmiocie orzeczenia obowiązku leczenia odwykowego w systemie terapeutycznym nie podlega rozpoznaniu w trybie przewidzianym w art. 540 k.p.k., art. 504 a i b k.p.k., ani art. 542 § 3 k.p.k. Treść wymienionych przepisów wskazuje przecież wyraźnie na to, że odpowiadają one ściśle jedynie postępowaniu rozstrzygającemu w kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego. Stanowisko to jest już ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 stycznia 2008 r., IV KO 118/07, Lex nr 346765, z dnia 17 września 2008 r., IV KO 108/08, OSNKW 2008, z. 12, poz. 99, z dnia 12 czerwca 2003 r., IV KZ 16/03, OSNwSK 2003, poz. 1290, z dnia 29 października 1997 r., II KZ 130/97, OSNKW 1998, z. 1 – 2, poz. 10). Wprawdzie, co oczywiste, orzeczenie w postępowaniu wykonawczym powyższego obowiązku ma negatywne konsekwencje dla sfery wolności osobistej, nie zmienia to jednak faktu, iż rozstrzygnięcie to nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne w zakresie odnoszącym się do odpowiedzialności karnej skazanego. Z tych też względów, nie wchodząc w ocenę merytorycznej zasadności podniesionych we wniosku kwestii, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę