IV KO 102/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania wniosek o wyłączenie sędziego, uznając go za niedopuszczalny z powodu braku toczącej się sprawy o wznowienie postępowania.
Obrońca skazanego złożył wniosek o wyłączenie sędziego Ryszarda Witkowskiego od udziału w sprawie IV KO 102/24. Sąd Najwyższy uznał jednak wniosek za niedopuszczalny, powołując się na art. 41 § 1 k.p.k. i orzecznictwo. Stwierdzono, że w sprawie nie toczy się postępowanie o wznowienie postępowania, a jedynie sygnalizacja o potencjalnej bezwzględnej przyczynie odwoławczej. W związku z tym, wniosek o wyłączenie sędziego został pozostawiony bez rozpoznania jako przedwczesny.
Sąd Najwyższy rozpatrzył wniosek obrońcy skazanego R.K. o wyłączenie sędziego Ryszarda Witkowskiego od udziału w sprawie o sygnaturze akt IV KO 102/24. Sąd, opierając się na treści art. 41 § 1 Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.) oraz powołując się na swoje wcześniejsze orzecznictwo, uznał wniosek za niedopuszczalny i postanowił pozostawić go bez rozpoznania. Kluczowym argumentem było stwierdzenie, że w sprawie o sygnaturze IV KO 102/24 nie toczy się formalne postępowanie o wznowienie postępowania. Skazany jedynie zasygnalizował istnienie potencjalnej bezwzględnej przyczyny odwoławczej na podstawie art. 9 § 2 k.p.k. Sąd podkreślił, że pojęcie „sprawy” w kontekście wyłączenia sędziego odnosi się do postępowań formalnie wszczętych. W sytuacji, gdy nie ma wniosku o wznowienie postępowania, a sąd z urzędu nie wszczął takiego postępowania (co zgodnie z art. 542 § 3 k.p.k. może nastąpić jedynie z urzędu), wniosek o wyłączenie sędziego od rozpoznania pisma stanowiącego jedynie sygnalizację uchybienia jest co najmniej przedwczesny i niedopuszczalny. W konsekwencji, Sąd Najwyższy orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek o wyłączenie sędziego jest niedopuszczalny w takiej sytuacji.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że pojęcie „sprawy” w rozumieniu art. 41 § 1 k.p.k. odnosi się do formalnie wszczętego postępowania. Skoro nie było formalnego wniosku o wznowienie postępowania ani nie zostało ono wszczęte z urzędu, wniosek o wyłączenie sędziego jest przedwczesny i niedopuszczalny.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
pozostawić bez rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| R.K. | osoba_fizyczna | skazany |
| Ryszard Witkowski | osoba_fizyczna | sędzia |
Przepisy (4)
Główne
k.p.k. art. 41 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Pojęcie „sprawy” rozumiane jest szeroko i odnosi się do postępowań formalnie wszczętych, w tym postępowań incydentalnych.
Pomocnicze
k.p.k. art. 9 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 439 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 542 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z urzędu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak formalnie wszczętego postępowania o wznowienie postępowania. Wniosek o wyłączenie sędziego jest przedwczesny, gdy nie toczy się sprawa.
Godne uwagi sformułowania
pojęcie „sprawy” [...] rozumiane jest szeroko i odnosi się zarówno do sprawy głównej [...] jak również postępowań incydentalnych Istotne jednak jest, aby sprawa taka była wniesiona do właściwego sądu, a zatem aby wszczęto – na skutek stosownego żądania uprawnionego podmiotu – określone postępowanie zmierzające do jej rozpoznania. nie mamy do czynienia na obecnym etapie postępowania ze sprawą, która się toczy na skutek żądania uprawnionego podmiotu.
Skład orzekający
Ryszard Witkowski
sędzia
Małgorzata Bednarek
SSN
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia „sprawy” w kontekście wniosku o wyłączenie sędziego w Sądzie Najwyższym, zwłaszcza w sprawach karnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku formalnego postępowania o wznowienie postępowania.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa jest interesująca dla prawników procesowych ze względu na precyzyjne określenie warunków dopuszczalności wniosku o wyłączenie sędziego w Sądzie Najwyższym.
“Kiedy wniosek o wyłączenie sędziego nie ma szans na rozpoznanie? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN IV KO 102/24 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek w przedmiocie wniosku obrońcy skazanego R.K. o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Ryszarda Witkowskiego od udziału w sprawie o sygn. akt IV KO 102/24 na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. a contrario postanowił: wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Ryszarda Witkowskiego jako niedopuszczalny - pozostawić bez rozpoznania UZASADNIENIE Wniosek obrońcy skazanego R.K. należało pozostawić bez rozpoznania wobec jego ustawowej niedopuszczalności. Zgodnie z treścią art. 41 § 1 k.p.k. wyłączenie sędziego następuje „w sprawie". W świetle dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy w postanowieniu z 17 kwietnia 2024 r., sygn. III KO 85/23, powołując się w nim na wskazane tam orzecznictwo, pojęcie „sprawy", o której mowa w art. 41 § 1 k.p.k., rozumiane jest szeroko i odnosi się zarówno do sprawy głównej, rozumianej jako orzekanie w głównym przedmiocie procesu, jak również postępowań incydentalnych, w tym takich, które mają miejsce w ramach sprawy głównej. Istotne jednak jest, aby sprawa taka była wniesiona do właściwego sądu, a zatem aby wszczęto – na skutek stosownego żądania uprawnionego podmiotu – określone postępowanie zmierzające do jej rozpoznania. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania w sprawie zarejestrowanej pod sygnaturą IV KO 102/24 nie ma złożonego wniosku o wznowienie postępowania. Skazany jedynie w oparciu o przepis art. 9 § 2 k.p.k. zasygnalizował istnienie ewentualnej bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Istotą postępowania na obecnym jego etapie jest wyłącznie weryfikacja sygnalizacji zaistnienia uchybienia wynikającego z treści art. 439 § 1 k.p.k., przy czym nawet, gdyby przyjąć, że owa sygnalizacja doprowadzić miałaby w efekcie do wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania to nie zmienia to faktu, że wznowienie postępowania zgodnie z treścią art. 542 § 3 k.p.k. może nastąpić jedynie z urzędu. Nie mamy do czynienia na obecnym etapie postępowania ze sprawą, która się toczy na skutek żądania uprawnionego podmiotu. Konsekwencją tego, w przypadku niestwierdzenia uchybienia określonego w art. 439 § 1 k.p.k., jest to, że sąd jedynie poinformuje stronę o tym fakcie i pouczy, że stronie nie przysługuje środek zaskarżenia (por. uzasadnienie uchwały skałdu 7 sędziów z 24 maja 2005 r., sygn. I KZP 5/05). Stąd, skoro przedmiotem rozpoznania nie jest wniosek o wznowienie postępowania, a sąd z urzędu nie wszczął postępowania w oparciu o przepis art. 542 § 3 k.p.k., to wniosek o wyłączenie sędziego od rozpoznania pisma stanowiącego w istocie jedynie sygnalizację strony o zaistnieniu uchybienia określonego w art. 439 § 1 k.p.k. – jako co najmniej przedwczesny – należy uznać za niedopuszczalny. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. WB. [ał]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI