IV KO 102/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie przedłużenia tymczasowego aresztowania, uznając go za niedopuszczalny z mocy ustawy.
Oskarżony K. M. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie postanowienia Sądu Apelacyjnego dotyczącego przedłużenia tymczasowego aresztowania, powołując się na wadliwe delegowanie sędziego. Sąd Najwyższy uznał wniosek za niedopuszczalny z mocy ustawy, ponieważ nie dotyczył on postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem w przedmiocie odpowiedzialności karnej, a jedynie kwestii wpadkowej związanej ze środkiem zapobiegawczym.
Sąd Najwyższy w drodze zarządzenia odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez oskarżonego K. M. Wniosek dotyczył postanowienia Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 2 lipca 2020 r. (sygn. akt II AKz [...]), które częściowo zmieniało postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 2 czerwca 2020 r. (sygn. akt II K [...]) w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania. Oskarżony argumentował, że postanowienie zostało wydane z udziałem wadliwie delegowanego sędziego R. P. i domagał się jego uchylenia. Sąd Najwyższy stwierdził, że wniosek jest niedopuszczalny z mocy ustawy na podstawie art. 540 § 1 k.p.k., ponieważ nie dotyczy on postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem rozstrzygającym o odpowiedzialności karnej. Postanowienie w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania, choć prawomocne, nie kończy postępowania głównego i nie ma charakteru autonomicznego, a jedynie dotyczy kwestii wpadkowej. W związku z tym, na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 530 § 2 k.p.k., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 540 § 1 k.p.k. może dotyczyć jedynie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem w przedmiocie odpowiedzialności karnej, a nie postanowień wpadkowych dotyczących środków zapobiegawczych.
Uzasadnienie
Postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, nawet prawomocne, nie kończy postępowania karnego w przedmiocie odpowiedzialności oskarżonego i nie ma charakteru autonomicznego. Jest to kwestia wpadkowa, która nie podlega weryfikacji w trybie wznowienia postępowania.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia wniosku
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| K. M. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (4)
Główne
k.p.k. art. 545 § 1
Kodeks postępowania karnego
Konieczność odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, który jest niedopuszczalny.
k.p.k. art. 429 § 1
Kodeks postępowania karnego
Odmowa przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania.
k.p.k. art. 530 § 2
Kodeks postępowania karnego
Odmowa przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania.
k.p.k. art. 540 § 1
Kodeks postępowania karnego
Podstawa wznowienia postępowania – dotyczy orzeczeń kończących postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności karnej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wniosek o wznowienie postępowania nie dotyczy orzeczenia kończącego postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności karnej. Postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania jest kwestią wpadkową, a nie rozstrzygnięciem o istocie sprawy.
Godne uwagi sformułowania
niedopuszczalnego z mocy ustawy nie dotyczył postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem nie nosi również cech autonomiczności, lecz jest fragmentem postępowania co do istoty (...) dotyczącym kwestii wpadkowej
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "interpretacja art. 540 § 1 k.p.k. w kontekście wniosków o wznowienie postępowania dotyczących środków zapobiegawczych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie tymczasowego aresztowania.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa jest interesująca z perspektywy prawników procesualistów ze względu na precyzyjne rozgraniczenie dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania.
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt IV KO 102/21 ZARZĄDZENIE Dnia 9 listopada 2021 r. na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. odmówić przyjęcia, jako niedopuszczalnego z mocy ustawy, wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 2 lipca 2020 r., sygn. akt II AKz […], częściowo zmieniającym postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 2 czerwca 2020 r., sygn. akt II K […], w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego K. M. UZASADNIENIE W dniu 14 lipca 2021 r. (data stempla pocztowego – k. 4) K. M. złożył do Sądu Najwyższego pismo, z którego wynika, iż domaga się „uchylenia z mocy prawa postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] wydanego w dniu 2 lipca 2020 r., sygn. akt II AKa […] oraz uchylenia stosowanego tymczasowego aresztu stanowiącego skutek wydanego postanowienia”. Jako podstawę żądania oskarżony wskazał „uchwałę Izby Karnej Sądu Najwyższego w sprawie wadliwego delegowania do Sądu Apelacyjnego w […] sędziego R. P. oraz wobec stwierdzenia, że jest to bezwzględna przesłanka odwoławcza co do orzeczeń, w wydaniu których brał udział wadliwie powołany sędzia”. Oskarżony podniósł nadto, że wadliwie wydane postawienie w przedmiocie tymczasowego aresztowania z udziałem sędziego R. P. „stanowiło podstawę do wydawania kolejnych tego typu w terminach późniejszych”. Powyższe pismo odnotowane zostało w Repertorium Sądu Najwyższego jako wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie tymczasowego aresztowania zakończonego wskazanym na wstępie kwestionowanym orzeczeniem. Wniosek powyższy, z uwagi na jego przedmiot, nie był dopuszczalny z mocy ustawy, gdyż nie dotyczył postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem (art. 540 § 1 k.p.k.). Do kręgu orzeczeń, o których mowa w powyższym przepisie zaliczyć należy judykaty rozstrzygające w kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego lub szerzej, w których rozstrzygnięto o przedmiocie procesu. Należą do nich zatem również orzeczenia wydawane w różnych kwestiach ubocznych w toku procesu oraz w związku z jego przebiegiem, które rozstrzygają jednak o zagadnieniach autonomicznych. Postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] , wydane w następstwie rozpoznania środka odwoławczego wniesionego od orzeczenia w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania, choć prawomocne, nie kończy postępowania sądowego i nie zapadło w ramach postępowania odrębnego wobec głównego nurtu procesu. Nie nosi również cech autonomiczności, lecz jest fragmentem postępowania co do istoty (odpowiedzialności karnej oskarżonych), dotyczącym kwestii wpadkowej - stosowania środka zapobiegawczego. Wprawdzie orzeczenie to wywołuje niewątpliwie negatywne konsekwencje dla sfery wolności osobistej, lecz nie zmienia to jednak faktu, że nie spełnia warunku określonego w art. 540 § 1 k.p.k. i nie podlega weryfikacji w tym trybie. Implikacją stwierdzenia prawnej niedopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie tymczasowego aresztowania była, wynikająca z treści art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., konieczność odmowy jego przyjęcia.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI