IV KK 89/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanej M. D.-P. od wyroku utrzymującego w mocy wyrok skazujący za występek z art. 225 § 2 k.k., uznając zarzut dotyczący błędnego oznaczenia płci skazanej za oczywistą omyłkę pisarską.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację obrońcy skazanej M. D.-P. od wyroku Sądu Okręgowego w K., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M. skazujący ją za występek z art. 225 § 2 k.k. Obrońca zarzucił uchybienie bezwzględnie podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., polegające na nieprawidłowym oznaczeniu skazanej w wyroku. Sąd Najwyższy uznał, że błędy dotyczące oznaczenia płci skazanej (syn/córka) były oczywistymi omyłkami pisarskimi, które zostały prawidłowo sprostowane przez sądy niższych instancji, a tożsamość skazanej była prawidłowo ustalona. W związku z tym kasacja została oddalona jako oczywiście bezzasadna.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanej M. D.-P. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 maja 2012 r., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 29 sierpnia 2011 r. skazujący M. D.-P. za występek z art. 225 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Obrońca zarzucił zaskarżonemu wyrokowi uchybienie bezwzględnej przyczynie odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., polegające na nieprawidłowym wskazaniu danych określających skazaną, co miało wywołać sprzeczność w orzeczeniu uniemożliwiającą jego wykonanie. Sąd Najwyższy, analizując zarzut, odniósł się do błędów w oznaczeniu płci skazanej w komparycji wyroków sądów niższych instancji (raz jako „syna”, raz jako „córki”). Sąd Rejonowy sprostował oczywistą omyłkę pisarską, wpisując „córki T. i H. z d. G.”, a Sąd Okręgowy w K. również dokonał sprostowania, zastępując słowo „syna” wyrazem „córki”. Sąd Najwyższy, powołując się na uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2012 r. (I KZP 24/11), stwierdził, że podanie w komparycji lub sentencji wyroku personaliów innych niż te, które nosi osoba, może być skorygowane w trybie art. 105 k.p.k. jedynie wtedy, gdy istota rozbieżności ma czysto pisarski charakter. W niniejszej sprawie sądy poprawnie identyfikowały oskarżoną, a zasadnicze dane identyfikujące, takie jak imię, nazwisko, data i miejsce urodzenia, były określone prawidłowo. Wskazane błędy uznano za efekty posługiwania się cyfrowymi formularzami i oczywiste omyłki pisarskie. W związku z tym Sąd Najwyższy uznał, że nie zachodzą przesłanki z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. obligujące do uchylenia wyroku i na mocy art. 535 § 3 k.p.k. oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając skazaną kosztami postępowania kasacyjnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, błędne oznaczenie płci skazanej, jeśli jest oczywistą omyłką pisarską i tożsamość skazanego jest prawidłowo ustalona, nie stanowi bezwzględnej przyczyny odwoławczej.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że błędy w oznaczeniu płci skazanej były oczywistymi omyłkami pisarskimi, które zostały prawidłowo sprostowane przez sądy niższych instancji. Kluczowe dane identyfikujące skazaną były prawidłowe, a sądy poprawnie identyfikowały osobę oskarżoną. W związku z tym nie zachodziły przesłanki do uchylenia wyroku na podstawie art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie kasacji
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. D. - P. | osoba_fizyczna | skazana |
Przepisy (5)
Główne
k.k. art. 225 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 12
Kodeks karny
k.p.k. art. 439 § § 1 pkt 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 535 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.p.k. art. 105 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Błędne oznaczenie płci skazanej w wyroku było oczywistą omyłką pisarską, a nie błędem merytorycznym. Tożsamość skazanej była prawidłowo ustalona przez sądy niższych instancji. Sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej jest dopuszczalne w trybie art. 105 k.p.k.
Odrzucone argumenty
Nieprawidłowe oznaczenie skazanej w wyroku stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.
Godne uwagi sformułowania
Podanie w komparycji lub w sentencji wyroku personalii innych niż te, które nosi w rzeczywistości osoba, która była oskarżona w danej sprawie, może być skorygowane w trybie określonym w art. 105 k.p.k. jedynie wówczas, gdy istota rozbieżności ma czysto pisarski (błąd co do oznaczenia tożsamości), a nie merytoryczny (błąd co do ustalenia tożsamości) charakter. Wskazane zaś błędy były zapewne efektem posługiwania się cyfrowymi formularzami dokumentów.
Skład orzekający
Wiesław Kozielewicz
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. w kontekście oczywistych omyłek pisarskich dotyczących danych osobowych skazanego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji błędnego oznaczenia płci, które zostało sprostowane jako oczywista omyłka pisarska.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy rutynowej kwestii proceduralnej związanej z omyłką pisarską w oznaczeniu skazanego, co jest częstym problemem w praktyce sądowej, ale nie wnosi nowej wykładni prawa.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt IV KK 89/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy M. D. – P. skazanej z art. 225 § 2 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 maja 2012 r., sygn. VII Ka […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 29 sierpnia 2011 r., sygn. II K […] oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazaną. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2011 r., sygn. II K […], uznał M. D. – P. za winną popełnienia czynu wyczerpującego znamiona występku z art. 225 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to wymierzył jej karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres trzech lat próby, oraz karę grzywny w wysokości pięćdziesięciu stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę dziesięciu złotych. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy M. D. – P., Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r., sygn. VII Ka […], zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w M. utrzymał w mocy. Od w/w wyroku Sądu Okręgowego w K. kasację złożył obrońca skazanej M. D. – P. i zarzucając określone w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. uchybienie, będące bezwzględną przyczyną odwoławczą, polegające na nieprawidłowym wskazaniu przez Sąd orzekający danych określających skazaną (oskarżoną), a co za tym idzie – wywołaniu sprzeczności w treści zapadłego w sprawie orzeczenia, uniemożliwiającej jego wykonanie, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w M. i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Wskazany w kasacji zarzut dotyczy sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w wyroku Sądu I instancji, w zakresie w jakim stwierdzono w nim, że Sąd rozpoznawał sprawę M. D. – P. „syna P. i A. z domu N.” (k. 58). Postanowieniem z dnia 27 września 2011 r. Sąd Rejonowy w M. sprostował oczywistą omyłkę przez wpisanie w wyroku frazy „córki T. i H. z d. G.” (k. 66). Zażalenie na to postanowienie wniosła M. D. – P. (k. 70), podnosząc naruszenie art. 105 § 1 k.p.k. Postanowieniem z dnia 28 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w K. nie uwzględnił zażalenia i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podnosząc że błędne oznaczenie rodziców oskarżonej mieści się w ramach oczywistej omyłki pisarskiej (k. 108-109). Pogląd ten podzielono w uzasadnieniu zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w K. (k. 118). Nadmienić należy, że także Sąd Okręgowy w K. dopuścił się oczywistej omyłki pisarskiej (w wyroku podano: „syna T. i H. z d. G.”, k. 115). Postanowieniem z dnia 17 października 2012 r., Sąd ten dokonał sprostowania, zastępując słowo „syna” wyrazem „córki” (k. 148). Uznanie, że w wymienionych wyżej przypadkach wystąpiły oczywiste omyłki pisarskie nie budzi wątpliwości. Jak bowiem stwierdzono w uchwale Skład Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2012 r., I KZP 24/11, OSNKW 2012, z. 4, poz. 35, cyt. „Podanie w komparycji lub w sentencji wyroku personaliów innych niż te, które nosi w rzeczywistości osoba, która była oskarżona w danej sprawie, może być skorygowane w trybie określonym w art. 105 k.p.k. jedynie wówczas, gdy istota rozbieżności ma czysto pisarski (błąd co do oznaczenia tożsamości), a nie merytoryczny (błąd co do ustalenia tożsamości) charakter. To, czy korekta omyłki co do personaliów jest dopuszczalna w trybie określonym w art. 105 k.p.k., ocenić należy na tle niepowtarzalnych okoliczności konkretnej sprawy”. Nie może być wątpliwości, że w niniejszej sprawie Sądy poprawnie identyfikowały oskarżoną, dokonując zgodnego z rzeczywistością ustalenia jej tożsamości. Warto podkreślić, że zasadnicze dane identyfikujące, tj. imię i nazwisko, jak również data i miejsce urodzenia były określone w sposób prawidłowy. Wskazane zaś błędy były zapewne efektem posługiwania się cyfrowymi formularzami dokumentów. Powyższe dowodzi, że w niniejszej sprawie nie istnieją powody określone w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. obligujące do uchylenia zaskarżonego wyroku. Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. oddalił wniesioną kasację jako oczywiście bezzasadną.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI