IV KK 569/21

SN
Sygn. akt IV KK 569/21
POSTANOWIENIE
Dnia 29 marca 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Motuk
w sprawie
K. S. (S.)
skazanego z art. 177 § 2 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 marca 2022 r.
z urzędu
kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt IV Ka (…)
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.
z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II K (…)
p o s t a n o w i ł:
1.
pozostawić kasację bez rozpoznania;
2.
obciążyć skazanego K. S. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w O.  wyrokiem z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II K (…), uznał oskarżonego K. S. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu stanowiącego występek z art. 177 § 2 k.k. – i za to na mocy powołanego przepisu wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności (pkt I), warunkowo zawieszając jej wykonanie na 3-letni okres próby (pkt II). Nadto, Sąd Rejonowy, na podstawie art. 42 § 1 k.k., orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat (pkt III), nałożył obowiązek zwrotu prawa jazdy (pkt IV), na podstawie art. 46 § 1 k.k., orzekł środek kompensacyjny w postaci zadośćuczynienia poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty 10 000 zł (pkt V), na mocy art. 43b k.k. orzekł środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości (pkt VI) oraz obciążył oskarżonego kosztami sądowymi (pkt VII). W przedmiotowym wyroku Sąd Rejonowy zawarł też rozstrzygnięcie co do odpowiedzialności karnej oskarżonego J. T.
Sąd Okręgowy w
K. –
po rozpoznaniu m.in. apelacji obrońcy
K. S. od wymienionego orzeczenia Sądu Rejonowego – wyrokiem z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt IV Ka (…), utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do K. S..
Kasację od tego wyroku wniósł obrońca
K. S., zarzucając:
1.
rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie błędnej kontroli instancyjnej orzeczenia sądu pierwszej instancji, polegającej na zaakceptowaniu dowolnej oceny dowodów w zakresie uznania za udowodnione, że skazany poruszał się z prędkością 120 km/h i wyłącznie swoim zachowaniem doprowadził do zderzenia z pojazdem kierowanym przez oskarżonego J. T.;
2.
rażące naruszenie art. 167 k.p.k. poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego w zakresie rekonstrukcji wypadków samochodowych, w sytuacji gdy opinia biegłego A. R. jest opinią niepełną, nielogiczną i  w  swoich wnioskach niejednoznaczną co do określenia prędkości, z jaką
poruszał się oskarżony J. T., i czy poruszanie się z tą prędkością stanowiło przyczynę powstania wypadku;
3.
rażące naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść oskarżonego T., mimo tego że stwierdzone wątpliwości można było rozstrzygnąć poprzez przeprowadzenie dodatkowych dowodów;
4.
obrazę prawa materialnego, która mogła mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 25 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 25 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 2 pkt 22 i 23 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przepis ten nakazuje osobie zbliżającej się do skrzyżowania zachowanie szczególnej ostrożności i ustąpienia pierwszeństwa, zastosowanie tego przepisu prowadzi do przyjęcia, że osobą winną spowodowania wypadku był J. T.
Zarzucając powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja obrońcy jest niedopuszczalna z mocy ustawy i dlatego należało pozostawić ją bez rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w  razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie to zgodnie z § 4 tego przepisu, nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz kasacji jednego z podmiotów szczególnych wymienionych w art. 521 k.p.k.
Tymczasem, jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, K. S. został skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Nie doszło zatem do wymaganego treścią art. 523 § 2 k.p.k. skazania na karę bezwarunkowego pozbawienia wolności. We wniesionej kasacji obrońca nie wskazał również
na żadne z uchybień określonych w art. 439 k.p.k.
Tak zredagowaną kasację należało pozostawić bez rozpoznania, jako niedopuszczalną z mocy ustawy (art. 531 § 1 k.p.k.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.