IV KK 544/17

Sygn. akt IV KK 544/17
POSTANOWIENIE
Dnia 22 lutego 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 lutego 2018r.,
w sprawie
D.S.
‎
skazanego z art. 180a k.k. i art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,
‎
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,
‎
od wyroku Sądu Okręgowego w K.,
‎
z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt IV Ka …/17,
‎
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.
‎
z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt XI K …/16/P,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego.
UZASADNIENIE
D.S. został oskarżony o to, że w dniu 24 marca 2016 r. w K. prowadził pojazd marki Mazda o nr rej. [...] na drodze publicznej i w ruchu lądowym czym nie zastosował się do decyzji numer […] o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydanej przez Starostę M., jednocześnie znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci THC o stężeniu 4,3 ng/ml, a ponadto będąc wcześniej prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. sygn. akt II K …/14, za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. o przestępstwo z art. 180a k.k. i art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. XI K …/16/P, uznał oskarżonego D.S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i na podstawie art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności:  orzekł nadto środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (art. 42 § 3 k.k.) oraz świadczenie pieniężne w kwocie 10 000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (art. 43a § 2 k.k. w zw. z art. 39 pkt 7 k.k.).
Apelacje od powyższego wyroku wnieśli oskarżony oraz jego obrońca.
Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt IV Ka …/17, po rozpoznaniu wniesionych apelacji, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Od powyższego wyroku kasację wywiódł obrońca skazanego zarzucając mu:
1.
rażące naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść wyroku, a to art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez niezwykle lakoniczne odniesienie się do zarzutów apelacji i poprzestanie na stwierdzeniu, że są one niezasadne bez przedstawienia toku rozumowania prowadzącego do takiego stwierdzenia, w szczególności w zakresie wykładni i subsumcji znamienia „pod wpływem środka odurzającego" oraz oceny przez Sąd I instancji opinii biegłego w tym zakresie;
2.
rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść wyroku, a to art. 178a § 4 k.k. przez przyjęcie, że oskarżony znajdował się w stanie pod wpływem środka odurzającego z uwagi na przyjęcie stężenia THC we krwi w wysokości 4,3 ng/ml, podczas gdy aktualne badania naukowe wskazują, że powiązanie liczbowego stężenia THC we krwi ze stanem odurzenia jest zawodne a nadto nie zbadano wpływu środka odurzającego na oskarżonego.
W konkluzji kasacji obrońca wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w K. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego D.S. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na wstępie przypomnieć należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania środka odwoławczego. Celem postępowania kasacyjnego jest bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia. Możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest zatem istotnie ograniczona. Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku tego postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2008 r., II KK 270/07, Lex nr 354285; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1996 r., III KKN 148/96, OSNKW 1997, z. 1-2, poz. 12).
Te uwagi natury ogólnej, odnoszące się do zasad i granic postępowania kasacyjnego, stały się niezbędne wobec zarzutów podniesionych w wywiedzionej przez obrońcę skazanego D.S. kasacji i treści jej uzasadnienia, które w istocie – w znacznej części – stanowią powtórzenie zarzutów apelacji, jaką obrońca wywiódł od wyroku Sądu pierwszej instancji. Co więcej, lektura wniesionego w niniejszej sprawie nadzwyczajnego środka zaskarżenia prowadzi do wniosku, że autor kasacji w istocie kwestionuje ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji, które następnie zostały zaaprobowane przez Sąd odwoławczy, a także stara się skłonić Sąd Najwyższy do skontrolowania orzeczeń procedujących w sprawie Sądów w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym.
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w nadzwyczajnym środku odwoławczym wskazać należy, że zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego - art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. okazał się nieuzasadniony. Wbrew twierdzeniom obrońcy uzasadnienie wyroku Sądu drugiej instancji nie nosi cech lakoniczności. Sąd
ad quem
odniósł się do wszystkich argumentów wskazanych na etapie postępowania apelacyjnego, wskazując dlaczego uznał je za niezasadne. Nie pominął on w pisemnych motywach rozstrzygnięcia także i oceny opinii wydanej przez Instytut Ekspertyz Sądowych wskazując, że jest ona jasna, pełna, rzeczowa i kompetentna oraz nie znajdując powodów do zakwestionowania jej prawidłowości.
Zgodnie z ustaloną w tym zakresie linią orzeczniczą Sądu Najwyższego o obrazie przepisu art. 433 § 2 k.p.k. można mówić wtedy, gdy sąd w ogóle nie rozważy wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym (w ogóle się do nich nie odniesie), zaś o naruszeniu art. 457 § 3 k.p.k. - gdy w uzasadnieniu wyroku nie zostanie zawarta argumentacja odnośnie do określonego potraktowania zarzutów i wniosków apelacji, tj. sąd uznaje za zasadne albo niezasadne, bez wyjaśnienia swojego stanowiska, względnie argumentacja ta będzie zawierała braki (por. np. postanowienie SN z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II KK 310.17). Obie wskazane powyżej sytuacje w niniejszej sprawie nie zaistniały.
Podobnie niezasadny okazał się drugi z zarzutów kasacji - naruszenia prawa materialnego - art. 178a § 4 k.k. Nie ulega wątpliwości fakt, że D.S. w momencie czynu, przy stwierdzonym stężeniu THC w wysokości 4,3 ng/ml, znajdował się „pod wpływem” środka odurzającego w stężeniu znacznie przekraczającym próg 2,5 ng/ml. Takie stężenie THC jest uznawane za powodujące zaburzenia psychomotoryczne w stopniu porównywalnym do alkoholu w stężeniu wyższym niż 0,5 promila. Analogicznie do takiej właśnie sytuacji nie powstaje potrzeba przeprowadzania dodatkowych badań w kontekście osobniczej tolerancji na działanie tego rodzaju środka odurzającego. Podkreślić należy przy tym słuszność konstatacji Sądu Okręgowego, iż dla odpowiedzialności karnej oskarżonego w świetle znamion zarzucanego mu przestępstwa bez znaczenia jest ustalenie czy będąc pod wpływem środka odurzającego był on zdolny do prowadzenia pojazdów mechanicznych.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne w stopniu oczywistym i w konsekwencji orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając przy tym skazanego stosownymi kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
a.ł