IV KK 53/08

Sygn. akt IV KK 53/08 
 
 
 
 
W Y R O K 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Dnia 26 czerwca 2008 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
 
SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący) 
 
 
 
SSN Przemysław Kalinowski 
 
 
 
SSN Wiesław Maciak (sprawozdawca) 
 
 
 
 
Protokolant Elżbieta Brejniak 
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Małgorzaty Wilkosz−Śliwy 
 
w sprawie Z. D. 
oskarżonego z art. 231 § 2 k.k. 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie 
w dniu 26 czerwca 2008 r., 
kasacji, wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego 
od wyroku Sądu Okręgowego w P. 
z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt II Ka [...] 
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w J. 
z dnia 30 lipca 2007 r., sygn. akt II K [...] 
 
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę Z. D. przekazuje Sądowi 
Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania w postępowaniu 
odwoławczym. 
 

 
2
U Z A S A D N I E N I E 
 
Sąd Rejonowy w J. wyrokiem z dnia 30 lipca 2007 r., sygn. akt II K 
[...] wobec Z. D., oskarżonego o to, że: 
„w dniu 8.02.2002 r. w R. woj. [...], będąc Komendantem 
Komisariatu Policji w R., umyślnie z zamiarem bezpośrednim w celu 
osiągnięcia korzyści majątkowej przez M. G., działając na szkodę interesu 
publicznego, przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków w 
ten sposób, że wydał funkcjonariuszowi Komisariatu Policji w R. K. K. 
polecenie anulowania prawomocnego mandatu karnego kredytowego nr 
[...], którym ww. w tym samym dniu nałożył na M.G. grzywnę w 
wysokości 100 zł, za wykroczenie przeciwko porządkowi w komunikacji, 
polegające na postoju samochodu marki Daewoo Espero nr rej. [...] w 
miejscu niedozwolonym, a następnie po odmowie wykonania powyższego 
polecenia przez K.K. zaniechał przekazania odpowiedniego odcinka ww. 
mandatu do Komendy Powiatowej Policji w J., w następstwie czego 
należność z tytułu grzywny nałożonej tym mandatem nie została 
uwzględniona w rozliczeniu przedstawionym przez tę jednostkę i 
zaewidencjonowana przez [...] Urząd Wojewódzki w […], tj. o 
przestępstwo z art. 231 § 2 k.k.”, 
na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k. umorzył 
postępowanie karne o popełnienie opisanego wyżej czynu, uznając, że 
społeczna szkodliwość czynu oskarżonego jest znikoma. 
W wyniku rozpoznania apelacji wniesionych przez prokuratora na 
niekorzyść oraz obrońcę oskarżonego, Sąd Okręgowy w P., wyrokiem z 
dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt II Ka [...], zmienił zaskarżony wyrok 
Sądu Rejonowego w J. w ten sposób, że uniewinnił Z. D. od zarzutu 
popełnienia przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. 

 
3
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w P., na niekorzyść 
oskarżonego, wniósł prokurator Prokuratury Okręgowej w P., który 
zaskarżając powyższy wyrok w całości, orzeczeniu temu zarzucił: 
„ − rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego 
wyroku naruszenie przepisów art. 7 k.p.k., 410 k.p.k., 424 § 1 k.p.k. w zw. 
z art. 458 k.p.k. polegające na nie rozważeniu całokształtu okoliczności 
ujawnionych 
w 
toku 
rozprawy 
głównej 
oraz 
fragmentarycznej, 
jednostronnej analizie i ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, w 
wyniku której Sąd odwoławczy zmienił ustalenia faktyczne Sądu I instancji 
i przyjął, że oskarżony Z. D. nie wydał w dniu 8.02.2002 r. podwładnemu 
K.K. bezprawnego polecenia anulowania prawomocnego mandatu karnego 
nałożonego na M.G. za wykroczenie drogowe, w czasie rozmowy 
przeprowadzonej bezpośrednio po ukaraniu mandatem M. G. przedstawił 
oskarżonemu zezwolenie wydane przez burmistrza R. na parkowanie w 
miejscach niedozwolonych, a także, iż nie doszło do zaniechania 
przekazania przez oskarżonego ww. mandatu do rozliczenia za 
pośrednictwem Komendy Powiatowej Policji w J. do 
[...] Urzędu 
Wojewódzkiego w […]”. 
W oparciu o przytoczone zarzuty autor kasacji wniósł o uchylenie 
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania 
przez Sąd Okręgowy w P. 
W tym stanie sprawy Sąd Najwyższy zważył, co następuje.  
Kasacja wniesiona przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w P. 
jest zasadna. 
W ocenie Sądu Najwyższego, nie ulega bowiem wątpliwości, że 
orzekając o zmianie wyroku i uniewinnieniu oskarżonego Z.D., Sąd 
Okręgowy w P. dokonał istotnych zmian w sferze ustaleń faktycznych 
przyjętych przez Sąd pierwszej instancji. 

 
4
W takiej zaś sytuacji, powinnością Sądu odwoławczego było 
wykazanie, czemu zupełnie nie sprostał w uzasadnieniu zaskarżonego 
wyroku, dlaczego odrzucił dowody powołane w akcie oskarżenia, a 
następnie w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji, który wprawdzie 
umorzył postępowanie na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 
2 k.k., jednak uznał winę oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu. 
Obowiązek ten, określony w art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., adresowany 
przez ustawodawcę do Sądu pierwszej instancji, dotyczy także Sądu 
odwoławczego właśnie wtedy, gdy zmienia ustalenia faktyczne poczynione 
w zaskarżonym wyroku (por. wyrok SN, 2006.11.22, V KK 52/06, Lex nr 
202273). 
W sytuacji kiedy Sąd odwoławczy orzeka w sprawie merytorycznie 
odmiennie niż Sąd pierwszej instancji, jak to nastąpiło w niniejszej 
sprawie, rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego musi podobnie, jak wymaga 
się tego od uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji (art. 424 § 1 pkt 
1 k.p.k.) szczegółowo wskazać, które fakty uznał za udowodnione, na 
jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał za wiarygodne 
dowodów przeciwnych. Uzasadnienie orzeczenia wydanego przez Sąd 
drugiej instancji powinno więc zawierać szczegółowe wskazanie 
przesłanek tego orzeczenia przez wyczerpujące oraz wszechstronne 
odniesienie się do wszystkich faktów i okoliczności mających znaczenie w 
sprawie (por. wyrok SN, 2008.01.16, V KK 97/07, Lex 361671). 
Niestety, w ocenie Sądu Najwyższego, zaskarżony wyrok, w którym 
Sąd odwoławczy zmienił decydujące dla przypisania oskarżonemu winy w 
zakresie popełnienia czynu z art. 231 § 2 k.k. ustalenia faktyczne Sądu 
pierwszej instancji, oparty został na fragmentarycznej i jednostronnej 
analizie oraz ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. 
Odpowiadając na zarzuty podniesione w apelacji prokuratora, Sąd 
Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku posłużył się argumentami 

 
5
nie znajdującymi oparcia w materiale dowodowym przedmiotowej sprawy 
i dokonał selektywnej oceny dowodów, powołując tylko te, które wspierały 
przyjętą z góry tezę, nie odnosząc się do dowodów prowadzących do 
odmiennych wniosków. 
Świadczy o tym, nie znajdujące oparcia w jakichkolwiek dowodach i 
pozostające w sprzeczności nawet z wyjaśnieniami oskarżonego (k.419, 
521, 540), poczynione przez Sąd odwoławczy ustalenie, iż M.G. opisując 
oskarżonemu przebieg zdarzenia „jednocześnie przedstawił Komendantowi 
decyzję Burmistrza R., w której zawarte było zezwolenie na parkowanie 
samochodu Daewoo Espero nr rej. [...] w miejscach niedozwolonych” (k.4 
wyroku SO). 
Na tej podstawie Sąd odwoławczy przyjął w zaskarżonym wyroku, 
w sposób całkowicie dowolny, że oskarżony Z.D. przeprowadził jedynie z 
K.K. „... rozmowę na temat wydanego mandatu”, zaś ukaranemu M.G. 
wskazał, „... że jeżeli ten mandat przyjął, będzie konieczność uiszczenia”, 
zupełnie nie odnosząc się do faktu, że M.G. mandat ten uiścił dopiero po 
upływie prawie półtora roku. 
Jeśli się przy tym zważy, że Sąd Okręgowy nie dając wiary 
zeznaniom świadka K.K., uzasadnił to jedynie upływem czasu, nie 
wspierając przyjętego w tym względzie stanowiska żadnym innym 
rzeczowym argumentem, a ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, 
nawet jednym zdaniem nie odniósł się do zeznań trzeciego uczestnika 
rozmowy przeprowadzonej w gabinecie Z.D., świadka M.G., który 
kilkakrotnie zmieniał treść złożonych zeznań i było wobec niego z tego 
tytułu prowadzone postępowanie prokuratorskie, to w całej rozciągłości 
zgodzić się należy z podniesionym w kasacji zarzutem rażącego i mającego 
istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku naruszenia art. 7 k.p.k., 410, 
424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. 

 
6
Przy 
ponownym 
rozpoznaniu 
przedmiotowej 
sprawy 
w 
postępowaniu odwoławczym, należy w sposób wnikliwy i kompleksowy 
dokonać oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w tej 
sprawie, ze szczególnym zwróceniem uwagi na zeznania bezpośrednich 
uczestników omawianego zdarzenia − świadków K.K. i M.G. oraz 
dokumentację dotyczącą wystawionego mandatu, a ocena ta winna być 
przeprowadzona zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 k.p.k. 
Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.