IV KK 505/22

Skazany D. C. złożył wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego, Andrzeja Tomczyka, od udziału w rozpoznaniu sprawy o sygnaturze akt IV KK 505/22. Sąd Najwyższy rozpoznał ten wniosek i postanowieniem z dnia 23 marca 2023 r. nie uwzględnił go. Następnie, w piśmie z dnia 21 marca 2023 r., skazany D. C. oświadczył, że cofa swój wniosek o wyłączenie sędziego. Sąd Najwyższy, rozpatrując to oświadczenie, uznał je za bezskuteczne. Uzasadnienie opiera się na braku w polskim kodeksie postępowania karnego przepisu ustanawiającego regułę odwołalności czynności procesowych stron, co w doktrynie prowadzi do poglądu, że co do zasady oświadczenia procesowego nie można odwołać, chyba że ustawa stanowi inaczej. Sąd odwołał się do różnych poglądów doktryny i orzecznictwa, w tym do uchwały składu 7 sędziów SN z dnia 23 stycznia 1975 r., która przyjmowała istnienie zasady, że oświadczenie woli stron może być skuteczne cofnięte do czasu wydania rozstrzygnięcia, o ile ustawa nie wprowadza ograniczeń. W realiach niniejszej sprawy, czynność procesowa skazanego polegająca na cofnięciu wniosku została uznana za bezskuteczną, ponieważ Sąd Najwyższy rozpoznał już wniosek o wyłączenie sędziego przed wpływem pisma skazanego o jego cofnięciu. Sąd zastosował analogię do instytucji bezskuteczności, o której mowa w art. 122 § 1 k.p.k. i art. 120 k.p.k.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający