IV KK 493/21

Sąd Najwyższy w składzie sędziowskim Marka Siwka rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę B.Ś. od orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Katowicach, które utrzymało w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach. Sąd Okręgowy stwierdził, że B.Ś. złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne, orzekając wobec niego utratę prawa wybieralności i zakaz pełnienia funkcji publicznych. Sąd Apelacyjny utrzymał to orzeczenie w mocy. Kasacja zarzucała Sądowi Apelacyjnemu obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., poprzez nieodniesienie się do zarzutów apelacyjnych dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych, wybiórczej oceny dowodów oraz naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że postępowanie kasacyjne ma na celu kontrolę orzeczenia pod względem zgodności z prawem, a nie ponowną ocenę dowodów i ustaleń faktycznych, która należy do sądu odwoławczego. Sąd Najwyższy wskazał, że materiał dowodowy, w tym deklaracja współpracy z 1984 r., opinia biegłego, rejestracja jako tajny współpracownik TW nr [...] pseudonim „M.”, wpisy oficera prowadzącego A. J. oraz zeznania świadka, jednoznacznie potwierdzają świadomą i aktywną współpracę B.Ś. z organami bezpieczeństwa państwa, zgodnie z definicją zawartą w art. 3a ustawy lustracyjnej. Sąd Najwyższy odrzucił argumentację obrońcy dotyczącą braku znaczenia treści preambuły ustawy lustracyjnej dla definicji współpracy oraz zarzut naruszenia art. 21a ust. 2 ustawy lustracyjnej. W konsekwencji, kasacja została oddalona jako oczywiście bezzasadna, a B.Ś. obciążono kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający