IV KK 478/23

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego K. K., który został uznany winnym posiadania znacznej ilości amfetaminy (art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). Sąd Rejonowy w Sosnowcu wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności, a Sąd Okręgowy w Sosnowcu utrzymał ten wyrok w mocy. Obrońca w apelacji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych dotyczący ilości posiadanej substancji oraz obrazę prawa materialnego i rażącą niewspółmierność kary. Kluczowym zarzutem było to, że z opinii biegłego wynikało, iż substancja niedozwolona stanowiła jedynie 6,77% zatrzymanej masy, a pozostałą część stanowiła kofeina. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, stwierdzając naruszenie przez sąd odwoławczy standardu kontroli apelacyjnej (art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.). Sąd odwoławczy nie odniósł się do istoty zarzutu apelującego dotyczącego błędnego przeliczenia ilości mieszanki na potencjalne dawki odurzające i liczbę osób, które można by odurzyć. Sąd Najwyższy podkreślił, że dla oceny posiadania znacznej ilości narkotyku kluczowe jest ustalenie ilości substancji czynnej oraz minimalnej dawki potrzebnej do odurzenia, a nie jedynie wagi całej zabezpieczonej mieszanki. Wskazał, że przy podanej przez biegłego zawartości amfetaminy (1g w 14,7g mieszanki) i typowej wadze 'ścieżki' (40-100 mg), ilość czystej amfetaminy w jednej 'ścieżce' mogła być poniżej progu potrzebnego do odurzenia. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę sądowi okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający