IV KK 444/25

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu, który uniewinnił oskarżoną K.K. od zarzutu spowodowania wypadku ze skutkiem śmiertelnym (art. 177 § 2 k.k.). Sąd Rejonowy pierwotnie skazał oskarżoną na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i orzekł nawiązki na rzecz pokrzywdzonych. Sąd Okręgowy zmienił ten wyrok, uniewinniając oskarżoną. Kasacja zarzucała rażącą obrazę prawa procesowego, w tym naruszenie art. 201 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. i art. 4 k.p.k. poprzez niepowołanie kolejnego biegłego mimo wadliwej opinii, a także naruszenie art. 29 § 1 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. z powodu udziału w składzie sądu sędziego powołanego w wadliwej procedurze nominacyjnej. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. W odniesieniu do zarzutu wadliwej obsady sądu, Sąd Najwyższy powołał się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i własne postanowienia, wskazując, że skarżący nie wykazał wpływu wadliwości procesu nominacyjnego na treść orzeczenia, a uchwała SN z 2020 r. nie ma waloru normatywnego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego opinii biegłego, Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd odwoławczy miał prawo dokonać odmiennej oceny materiału dowodowego i nie miał obowiązku dopuszczania kolejnej opinii, a jego ustalenia mieszczą się w granicach ochrony art. 7 k.p.k. Sąd Najwyższy uznał, że autor kasacji nie wykazał rażącego naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający