IV KK 42/07

Sygn. akt IV KK 42/07 
 
 
 
 
W Y R O K 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Dnia 12 czerwca 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
SSN Stanisław Kosmal (przewodniczący) 
 
 
 
SSN Waldemar Płóciennik (sprawozdawca) 
 
 
 
SSA del. do SN Jarosław Matras 
 
 
 
 
Protokolant Elżbieta Brejniak 
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Marka Staszaka 
 
w sprawie P. B. 
skazanego z art. 278 § 1 k.k. i innych 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie 
w dniu 12 czerwca 2007 r., 
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego 
od wyroku Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 12 września 2006 r., sygn. akt IV Ka (…) 
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 28 lutego 2006 r., 
sygn. akt II K (…) 
 
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu 
w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. 
 
 
 

 
2
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
Wyrokiem z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt II K (...), Sąd Rejonowy w 
K. uznał P. B. za winnego tego, że w dniu 19 marca 2005 r. w K., działając w 
warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 1 k.k. i wspólnie z dwoma 
nieustalonymi mężczyznami, co do których wyłączono materiały do odrębnego 
postępowania, zabrał w celu przywłaszczenia portfel, pieniądze w kwocie 80 
złotych, telefon komórkowy wartości 800 złotych oraz dowód osobisty, prawo 
jazdy, dowód rejestracyjny samochodu i dwie karty bankomatowe na szkodę A. 
P., a także portfel, pieniądze w kwocie 10 złotych, kluczyki do samochodu, 
klucze do mieszkania o łącznej wartości 100 złotych oraz dowód osobisty, inne 
dokumenty i kartę bankomatową na szkodę A. K., tj. przestępstwa z art. 278 § 1 
i 5 k.k. i art. 275 § 1 i 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i 
za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11§ 3 k.k. i art. 33 § 2k.k. 
wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 50 stawek 
dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 10 złotych. 
 
W apelacji, skierowanej przeciwko całości wyroku, obrońca oskarżonego 
zarzucił: 
1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a 
to: 
 
a. art. 
4 
k.p.k. 
poprzez 
naruszenie 
zasady 
obiektywizmu 
obowiązującej w procesie karnym, a w szczególności pominięcie 
tych dowodów i okoliczności, które przemawiają na korzyść 
oskarżonego, tj. jego wyjaśnień, 
b. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie nie dających usunąć 
wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, które to wątpliwości 
wynikają m.in. z przeprowadzonych w procesie dowodów z 
wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków, w szczególności R. C. i 
K. K., 

 
3
c. art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie obowiązującej w procesie karnym 
zasady swobodnej oceny dowodów i uznaniu za wiarygodne 
dowodów, których za takie uznać nie można, ze względu na szereg 
występujących w nich sprzeczności, tj. m.in. zeznań świadków T. 
K., M. N. i T. M., 
d. art. 9 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 297 § 1 pkt 5 
k.p.k. poprzez niezrealizowanie podstawowego celu postępowania 
przygotowawczego w postaci niezabezpieczenia – z winy organów 
prowadzących postępowanie – dowodu w postaci kasety z 
monitoringu lokalu „J.” w K., a w związku z tym niemożność 
przeprowadzenia dowodu z zapisu na w/w kasecie, o co od 
początku postępowania wnosił oskarżony, 
e. art. 167 k.p.k. poprzez nie wykazanie należytej inicjatywy 
dowodowej przez organy prowadzące niniejszy proces, a w 
związku z tym nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka P. 
M. i osoby o imieniu M., o której wspominają inne osoby 
przesłuchiwane, które to dowody mogłyby przyczynić się do 
wyjaśnienia sprawy, 
2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który 
miał wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu oskarżonego winnym 
zarzucanego mu czynu pomimo, że nie pozwala na to zebrany w sprawie 
materiał dowodowy, a w szczególności na przyjęciu, że zabrał w celu 
przywłaszczenia portfele wraz z innymi rzeczami, pomimo że w sprawie 
brak jest jakichkolwiek dowodów bezpośrednich w tym zakresie. 
W następstwie tych zarzutów skarżący wniósł o zmianę wyroku i 
uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i 
przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. 
Wyrokiem z dnia 12 września 2006 r., sygn. akt IV Ka (…), Sąd 
Okręgowy w K. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. 

 
4
W kasacji od wyroku sądu odwoławczego obrońca skazanego zarzucił 
rażącą obrazę przepisów postępowania, a to art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 455 § 
1 k.p.k., poprzez brak naprawienia przez sąd odwoławczy błędnej kwalifikacji 
prawnej przy niezmienionym stanie faktycznym, pomimo iż poczynione przez 
sąd I instancji ustalenia faktyczne, zaaprobowane przez sąd odwoławczy w 
oczywisty sposób nie odpowiadały realizacji przez oskarżonego typu czynu 
zabronionego, który został mu przypisany, a to art. 278 § 1 i 5 k.k. i art. 275 § 1 
k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., która to obraza miała wpływ na treść 
orzeczenia i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy 
Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania. 
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w 
K. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Konsekwencją wniesionej kasacji stała się konieczność uchylenia 
zaskarżonego orzeczenia, choć nie z powodów związanych z treścią 
podniesionego zarzutu. 
Zgodnie z art. 536 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach 
zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym – tylko w 
wypadkach określonych w art. 435, 439 i 455 k.p.k. 
W toku postępowania kasacyjnego ujawnił się jeden z tzw. 
bezwzględnych powodów odwoławczych, o których mowa w art. 439 k.p.k., co 
pociągnęło za sobą konieczność uchylenia wyroku Sądu Okręgowego w K. i 
przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu 
odwoławczym. 
Pismem z dnia 19 stycznia 2007 r. (k – 2 akt Sądu Najwyższego), 
wiceprezes Sądu Okręgowego w K. zawiadomił Sąd Najwyższy, że w wyniku 
czynności nadzorczych ustalił, iż w dniu 12 września 2006 r., w rozpoznaniu 
sprawy skazanego brał udział SSR D. M., który w tym dniu nie miał delegacji 
„do pełnienia czynności sędziego w Sądzie Okręgowym w K., był zatem osobą 

 
5
nieuprawnioną do orzekania w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.”. Treść 
zaskarżonego wyroku oraz protokołu rozprawy odwoławczej wskazują, że SSR 
D. M. rzeczywiście brał udział w rozpoznaniu sprawy skazanego w 
postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez właściwy funkcjonalnie Sąd 
Okręgowy w K. 
Osoba powołana na stanowisko sędziego jako uprawniona do orzekania z 
mocy tego powołania, orzekać może jednak tylko w sądzie macierzystym. 
Możliwość orzekania w innym sądzie uzyskuje m.in. przez delegację 
przewidzianą w przepisach ustawy o ustroju sądów powszechnych. Delegacja 
spełnia więc funkcję uprawniającą, legitymującą tego sędziego do orzekania w 
innym niż jego obecny sąd macierzysty. Nieposzanowanie tego czyni, że skład, 
w którym zasiada sędzia nieuprawniony do sądzenia w tym sądzie, staje się 
nienależyty, a tego typu naruszenie stanowi rażącą obrazę minimalnego 
standardu prawidłowego procedowania. W rozważanej sprawie doszło więc do 
uchybienia, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., a nie – jak ujęto to w 
piśmie wiceprezesa Sądu Okręgowego w K. – sytuacji przewidzianej w art. 439 
§ 1 pkt 1 k.p.k. Orzekanie przez sąd nienależycie obsadzony powoduje, że 
wyrok wydany przez ten sąd podlega uchyleniu niezależnie od granic 
zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu na treść tego orzeczenia. 
Konsekwencją zaistniałej sytuacji procesowej stała się konieczność 
uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w K. i przekazania sprawy 
temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. 
Rodzaj zaistniałego uchybienia spowodował, że zbędne stało się odnoszenie się 
do zarzutu zawartego w nadzwyczajnym środku zaskarżenia. Przy ponownym 
rozpoznaniu wniesionej apelacji sąd odwoławczy winien odnieść się także do 
argumentacji obrońcy oskarżonego zaprezentowanej w kasacji. 
Kierując się powyższym orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.