IV KK 403/11

Sygn. akt IV KK 403/11 
 
 
                                  P O S T A N O W I E N I E 
 
                                                                                   Dnia 30 grudnia 2011 r. 
 
           
     Sąd Najwyższy w Warszawie, Izba Karna, na posiedzeniu w składzie 
następującym : 
 
                                  Przewodniczący: SSN Stanisław Zabłocki (spraw.) 
 
po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011 r.  
 
sprawy J. P. 
 
skazanego z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., 
 
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, 
od wyroku Sądu Okręgowego  
z dnia 14 lipca 2011 r.,  
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego  
z dnia 17 sierpnia 2010 r.,  
                      
                                             p o s t a n o w i ł 
 
działając na podstawie art. 531 § 1 k.p.k., art. 626 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 
k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. 
 
1) Pozostawić wniesioną kasację bez rozpoznania; 
2) Kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego J. 
P.  
 
 
                                             UZASADNIENIE 
 
         Zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania 
przyjętą kasację, jeżeli nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530 § 
2 k.p.k. Zgodnie zaś z przepisem art. 530 § 2 k.p.k. prezes sądu odwoławczego, 

do którego wniesiono kasację, powinien odmówić jej przyjęcia m.in. wówczas, 
gdy kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1 k.p.k.   
          Niestety, kasacja została przez prezesa sądu odwoławczego wadliwie 
przyjęta, pomimo tego, że oparto ją na powodach, które w realiach procesowych 
niniejszej sprawy nie mogły stanowić podstaw kasacyjnych i dlatego też 
niezbędne było skorygowanie tego błędu na drodze określonej w art. 531 § 1 
k.p.k.       
        Przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostawienia kasacji 
bez rozpoznania Sąd Najwyższy miał na względzie to, że z powodu ograniczeń 
ustawowych wprowadzonych w treści art. 523 k.p.k. w tzw. noweli lipcowej do 
k.p.k. z 2000 r. oraz mając na uwadze rodzaj kary wymierzonej skazanemu w 
niniejszej sprawie, kasacja mogła być wniesiona tylko z powodu uchybień 
wymienionych w art. 439 k.p.k. Zatem a limine należało odrzucić 
dopuszczalność oparcia kasacji wnoszonej w niniejszej sprawie na powodach 
wymienionych w punktach : a – b oraz d - i zarzutu sformułowanego w 
pierwszym tiret z tzw. petitum kasacji sporządzonej i podpisanej przez obrońcę 
skazanego. Równie oczywista jest niedopuszczalność oparcia kasacji na 
powodach wymienionych w punktach : a – i zarzutu sformułowanego w drugim 
tiret z tzw. petitum kasacji. 
       Co więcej, nie jest również dopuszczalne oparcie tej kasacji na zarzucie 
sformułowanym w punkcie c pierwszego tiret kasacji, bowiem wprawdzie 
obrońca w punkcie tym odwołuje się do podstawy rzekomo określonej w art. 
439 § 1 pkt 7 k.p.k. (w treści kasacji adwokat odwołuje się zresztą, zapewne w 
wyniku oczywistej omyłki pisarskiej, do art. 4391 § 1 pkt 7 k.p.k., czyli do 
jednostki redakcyjnej w ogóle nie występującej w przepisach polskiej procedury 
karnej), a więc takiej, która teoretycznie mogłaby stanowić w wypadku 
wymierzenia skazanemu kary wolnościowej przyczynę kasacyjną, tyle tylko, że 
czyni to w sposób jawnie instrumentalny, zapewne właśnie po to, aby ominąć 

ograniczenia kasacyjne wprowadzone w treści art. 523 k.p.k. nowelą z lipca 
2000 r.  
        Jak zasadnie podnosi prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej 
odpowiedzi na kasację, nieuchylenie zabezpieczenia przez sąd odwoławczy w 
zupełnie oczywisty sposób nie może być uznane za bezwzględną przyczynę 
odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., jak i za jakąkolwiek inną 
bezwzględną przyczynę odwoławczą. Co więcej, jak to słusznie skomentował 
sąd ad quem w końcowej części (k. 59 maszynopisu) uzasadnienia swego 
wyroku, w związku z zastrzeżeniami podnoszonymi przez J. P. w jego apelacji 
osobistej, przepis art. 413 § 1 i 2 k.p.k. nie zawiera obowiązku rozstrzygania 
przez sąd w wyroku co do zastosowanych wobec oskarżonego zabezpieczeń 
majątkowych, dokonanych w związku z grożącymi mu dolegliwościami o 
charakterze ekonomicznym. Tak więc substrat materialny, który został 
określony w kasacji jako wada o charakterze kwalifikowanym, stanowiąca 
rzekomo bezwzględny powód uchylenia orzeczenia, w ogóle nie stanowi 
rażącego naruszenia prawa, a więc podstawy kasacyjnej, do której można 
odwoływać się w wypadku skazania na bezwzględną karę pozbawienia 
wolności.  
     Tylko dla porządku warto przypomnieć, że zgodnie z jednolitymi poglądami, 
wyrażanymi w piśmiennictwie i orzecznictwie, o bezwzględnym powodzie 
odwoławczym określonym w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. można mówić nie 
wówczas, gdy orzeczenie nie zawiera jakiegoś elementu, które zasadniczo 
powinno zawierać, a jedynie wówczas, gdy w samej treści części dyspozytywnej 
orzeczenia występuje takie wewnętrzne „pęknięcie”, iż spełnienie jednego z 
zawartych w niej rozstrzygnięć musiałoby prowadzić do zignorowania innego z 
rozstrzygnięć. Podkreśla się także, że nie każda sprzeczność orzeczenia 
kwalifikuje się jako bezwzględna przyczyna odwoławcza, lecz tylko ta 
sprzeczność, która uniemożliwia wykonanie orzeczenia. Musi więc chodzić o 
sprzeczność zasadniczą i to taką, której nie da się usunąć w drodze 

przewidzianej w art. 13 § 1 k.k.w. Nie stanowi także bezwzględnej przyczyny 
odwoławczej sprzeczność między treścią samego orzeczenia a jego 
uzasadnieniem, a tym bardziej sprzeczności w treści samego uzasadnienia 
orzeczenia. 
       Na koniec wypada też wskazać, że zarówno samo formalne powołanie 
się na uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k., jak i całkowicie bezpodstawne 
nazwanie takim uchybieniem sytuacji, która bez wątpienia nie stanowi 
naruszenia prawa wymienionego w tym przepisie, nie czyni dopuszczalną 
kasacji podlegającej ograniczeniom przewidzianym w art. 523 § 2 k.p.k. w 
brzmieniu ustalonym w noweli lipcowej z 2000 r. (por. tezę 2. postanowienia 
Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2001 r., V KZ 1/01, Lex Nr 51829) 
Właśnie kontrola prowadzona w trybie art. 530 § 2 k.p.k. na szczeblu sądu 
odwoławczego, a jeśli ona okazała się wadliwa, kontrola przeprowadzana w 
trybie określonym w art. 531 § 1 k.p.k., ma spełniać podstawową rolę w 
eliminowaniu jawnie instrumentalnych przypadków określania mianem 
bezwzględnej podstawy odwoławczej uchybień, które zgodnie z wypracowaną 
linią orzecznictwa do tej kwalifikowanej grupy uchybień w sposób oczywisty 
nie należą, a tym bardziej nadawania takiego miana procedowaniu, które w 
równie oczywisty sposób nie stanowi jakiegokolwiek uchybienia.    
        Z przedstawionych wyżej powodów orzeczono jak w części dyspozytywnej 
postanowienia, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając zgodnie z 
art. 626 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.