IV KK 39/17

Sygn. akt IV KK 39/17
POSTANOWIENIE
Dnia 21 marca 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 marca 2017 r.
w sprawie
R. P.
,
‎
kasacji obrońcy skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
‎
z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt IX Ka (…),
‎
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.
‎
z dnia 25 stycznia 2016 r., sygn. II K (…),
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego R. P..
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 25 stycznia 2016 roku w sprawie II K (…) uznał R. P. za winnego tego, że „w dniu 24 sierpnia 2013 roku w S. w woj. (…) w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności za pośrednictwem innych osób, lecz w zamiarze, aby wypowiedziane słowa dotarły do adresata, groził S. S. oraz M. K. pozbawieniem ich życia, zaś groźby te z uwagi na okoliczności w jakich zostały wypowiedziane wzbudziły w zagrożonych uzasadnioną obawę ich spełnienia, a mianowicie:
1.
w dniu 24 sierpnia 2013 roku w S., za pośrednictwem innych osób, lecz w zamiarze aby słowa groźby dotarły do adresata, groził M. K. pozbawieniem życia, zaś groźba ta z uwagi na okoliczności, w jakich została wypowiedziana, wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę jej spełnienia,
2.
w dniu 24 sierpnia 2013 roku w S., za pośrednictwem innych osób, lecz w zamiarze, aby słowa groźby dotarły do adresata, groził S. S. pozbawieniem życia, zaś groźba ta z uwagi na okoliczności, w jakich została wypowiedziana, wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę jej spełnienia” i czyn ten zakwalifikował jako ciąg przestępstw z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za te czyny na podstawie powołanych przepisów i art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych.
Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego R. P. , a po jej rozpoznaniu Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. IX Ka (…), utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego.
Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego, zarzucając w niej rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 17 § 1 w zw. z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., poprzez utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego w B. w zakresie skazania R. P. za przestępstwo popełnione na szkodę M. K., pomimo zaistnienia ujemnej przesłanki procesowej, tj. postępowanie karne co do tego przestępstwa, w stosunku do tego pokrzywdzonego zostało już prawomocnie zakończone wydaniem przez Prokuratora w dniu 27 listopada 2013 r. postanowienia o umorzeniu dochodzenia.
W konkluzji kasacji obrońca wniósł o uchylenie wyroków Sądu l Instancji oraz Sądu Okręgowego w K. w zaskarżonej części i umorzenie postępowania w tym zakresie.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja okazałą się oczywiście bezzasadna.
Jedyny podniesiony w kasacji zarzut okazał się bezzasadny w stopniu oczywistym. Postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania przygotowawczego z dnia 27 listopada 2013 r., na które powołuje się skarżący w omawianym zarzucie, nie zyskało waloru prawomocności, ze względu na wniesienie zażalenia przez jednego z pokrzywdzonych. Zażalenie to zostało uwzględnione, co skutkowało uchyleniem przywołanego postanowienia o umorzeniu, mocą postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 31 marca 2014 r., II Kp (…). Co kluczowe, uchylenie to nastąpiło w odniesieniu do całości przedmiotu postępowania przygotowawczego, a zatem także w zakresie pokrzywdzonego M. K.. Z tych powodów nie można w sprawie dopatrzyć się naruszenia
rei iudicatae
, podniesionego w kasacji obrońcy.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.