IV KK 380/13

Sygn. akt IV KK 380/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Kazimierz Klugiewicz SSN Dariusz Świecki Protokolant Jolanta Grabowska w sprawie E. P. obwinionej o wykroczenie z art.70 § 2 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535§5 k.p.k. w dniu 27 listopada 2013 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 maja 2013r. zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 1 lutego 2013r. 1/ uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi Okręgowemu w K., 2/ kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE 2 E. P. stanęła pod zarzutem tego, że: - w dniu 10 października 2012r. w K. podjęła czynności zawodowe w charakterze sprzedawcy, będąc w stanie po użyciu alkoholu, przy stwierdzeniu o,81 mg/l w pierwszym badaniu oraz 0,99 mg/l w drugim badaniu alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. popełnienia wykroczenia z art. 70§2 k.w.; Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 1 lutego 2013r. przy zastosowaniu art. 5§1 pkt 2 k.p.w. w zw. z art. 62§3 k.p.w. oraz 118§2 k.p.w. uniewinnił ją od stawianego jej zarzutu. Wyrok powyższy zaskarżony został apelacją Komendanta Miejskiego Policji w K., w której zarzucono: – obrazę prawa materialnego tj. art. 70§2 k.w. polegającą na przyjęciu, że czyn obwinionej nie wypełnia znamion tego wykroczenia. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, uznanie obwinionej winną popełnienia zarzuconego jej wykroczenia i wymierzenie za to kary grzywny. Sąd Okręgowy w R. po rozpoznaniu apelacji wyrokiem z dnia 13 maja 2013r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uznał obwinioną winną zarzuconego jej czynu i wymierzył za to karę grzywny. Kasację od tego orzeczenia, na korzyść ukaranej, wywiódł Prokurator Generalny. W skardze podniesiono zarzut rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów procesowych, a mianowicie art. 454§1 k.p.k. w zw. z art. 109§2 k.p.s.w. polegający na wydaniu przez sąd odwoławczy – wbrew wyrażonemu w art. 454§1 k.p.k. zakazowi – wyroku, skazującego obwinioną za czyn z art. 70§2 k.w., od którego popełnienia obwiniona została uniewinniona wyrokiem sądu I instancji. Podnosząc powyższe Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku i o przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym, tak jak wymaga tego art. 535§5 k.p.k. 3 Nie ulega wątpliwości, że Sąd Odwoławczy rozpoznając niniejszą sprawę dokonał zmiany zaskarżonego wyroku wbrew jednoznacznemu zakazowi wyrażonemu w art. 454§1 k.p.k. mającego w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie na podstawie 109§2 k.p.s.w. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu – formułującego jedną z reguł ne peius – sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji. Taka sytuacja zaś niewątpliwie miała miejsce w niniejszej sprawie. Bezsprzecznie uchybienie Sądu Okręgowego miało charakter rażącego naruszenia prawa o bezdyskusyjnym wpływie na treść zapadłego w sprawie wyroku. W tej sytuacji, zarzut podniesiony w kasacji ocenić należy jako oczywiście zasadny, a skutkiem jego uwzględnienia musiało być uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążono Skarb Państwa.