IV KK 37/24

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść skazanego D. Ż., który został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Jaworznie z dnia 19 maja 2023 r. (sygn. akt II K 140/23) za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. (uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego). Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, w szczególności art. 366 § 1 k.p.k. i art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., wskazując, że sąd rejonowy nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy dotyczących uprzedniej karalności skazanego. W konsekwencji doszło do niedokładnego określenia przypisanego czynu i skazania D. Ż. za okres, który był już objęty wcześniejszym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Lublińcu z dnia 17 lutego 2020 r. (sygn. akt II K 646/19), który dotyczył tego samego pokrzywdzonego i częściowo tego samego okresu. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, stwierdzając, że sąd rejonowy dopuścił się rażącego naruszenia przepisów procesowych, w tym art. 366 § 1 k.p.k., co miało istotny wpływ na treść wyroku. Sąd Najwyższy podkreślił, że doszło do dwukrotnego skazania za ten sam czyn, co jest sprzeczne z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Wskazał, że choć nie doszło do obrazy art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. (czasookres został wskazany), to został on ustalony wadliwie na skutek niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, w tym uprzedniej karalności. W związku z tym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jaworznie, nakazując uwzględnienie poczynionych uwag i eliminację okresu objętego wcześniejszym skazaniem.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający