IV KK 349/06

Sygn. akt IV KK 349/06 
 
 
 
 
W Y R O K 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Dnia 6 marca 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
 
SSN  Waldemar Płóciennik (przewodniczący) 
 
 
 
SSN  Józef Dołhy (sprawozdawca) 
 
 
 
SWSO del. do SN  Tomasz Artymiuk 
 
 
 
 
Protokolant  Elżbieta Brejniak 
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej  Bogumiły Drozdowskiej 
 
w sprawie D. J. 
skazanego z art. 263 § 2, art. 13 § 1 w zw. z art. 280 § 1 i in. k.k.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie 
w dniu 6 marca 2007 r., 
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, 
od wyroku Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 4 października 2005 r., sygn. akt IV Ka …/04 
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. 
z dnia 1 grudnia 2003 r., sygn. akt II K …/02, 
 
1. na podstawie art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 536 k.p.k. uchyla 
zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu 
Rejonowego w O. w części skazującej D. J. za przestępstwo z art. 13 § 
1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k., opisane w pkt XIV tegoż wyroku, i  

 
2
sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi 
Okręgowemu w K. jako sądowi pierwszej instancji; 
2. oddala kasację w pozostałym zakresie jako oczywiście bezzasadną; 
3. zarządza zwrot na rzecz skazanego kwoty 450 (czterysta pięćdziesiąt) 
zł wniesionej tytułem opłaty od kasacji. 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
Wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 1 grudnia 2003 r., D. J. skazany 
został:  
1) za przestępstwo z art. 263 § 2 kk – na karę 8 miesięcy pozbawienia 
wolności (pkt XI wyroku);  
2) za ciąg przestępstw z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. – na karę 8 
miesięcy pozbawienia wolności (pkt XII wyroku);  
3) za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k., polegające na tym,  że „w dniu 18 
czerwca 2002 r. w Ł., działając wspólnie i w porozumieniu z H. D., zabrał 
w celu przywłaszczenia telefon komórkowy m-ki Nokia wartości ok. 700 
zł na szkodę S.B.” – na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt XIII 
wyroku);  
4) za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k., polegające na 
tym, że „w tym samym miejscu i czasie jak w pkt XIII wyroku, działając 
wspólnie i w porozumieniu z H. D., w zamiarze dokonania rozboju, 
używając pistoletu gazowego marki Wektor, który przyłożył S. B. do 
głowy i grożąc mu uszkodzeniem ciała zażądał wydania pieniędzy w 
kwocie 500 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec podjęcia 
interwencji przez brata pokrzywdzonego” – na karę 2 lat pozbawienia 
wolności (pkt IV wyroku);  
5) za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. – na karę 1 roku pozbawienia wolności 
(pkt XV wyroku); 

 
3
6) za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. – na karę 1 roku pozbawienia wolności 
(pkt. XVI wyroku); 
7) za przestępstwo z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o 
przeciwdziałaniu narkomanii, polegające na tym, że „w dniu 19 czerwca 
2002 r. w O., w pomieszczeniu mieszkalnym budynku przechowywał 
narkotyki w postaci ziela konopii o wadze 0.046 gram” – na karę 2 
miesięcy pozbawienia wolności (pkt XVII wyroku),  
– łącznie na karę 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności. 
Od tego wyroku apelację wniósł oskarżony, kwestionując skazanie za 
czyny ujęte w pkt XIII i XIV wyroku, zaś w odniesieniu do pozostałych czynów 
zaskarżył rozstrzygnięcie o karze. 
Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia 4 października 2005 r., zaskarżony 
wyrok utrzymał w mocy.  
W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanego zarzucił: 
I. rażące naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 455 k.p.k., 
poprzez: 
– niedokonanie 
poprawienia 
błędnej 
kwalifikacji 
prawnej 
czynów 
przypisanych oskarżonemu D.J. w pkt. XIII i XIV wyroku Sądu 
Rejonowego w O. i rezygnację z przyjęcia, iż w rzeczywistości stanowiły 
one jeden czyn ciągły, kwalifikowany na podstawie art. 278 § 1 k.k. oraz 
art.  13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. przy zast. art. 
11 § 2 k.p.k.; 
II. rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 48 ust. 1 ustawy z 
dnia 24.04.1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, przejawiające się w 
podzieleniu mylnego poglądu sądu pierwszej instancji, jakoby ustalony w 
sprawie stan faktyczny, w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu D. J. w pkt. 
VIII aktu oskarżenia, pozwalał przypisać temu oskarżonemu występek 
penalizowany 
w 
treści 
przytoczonej 
normy 
prawnej, 
nie 
zaś 
typ 
uprzywilejowany, o którym mowa w art. 48 ust. 2 ustawy.  

 
4
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości 
i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Podniesiony w kasacji zarzut rażącego naruszenia art. 455 k.p.k. jest 
niezasadny. Sąd odwoławczy, rozpoznając podniesiony w apelacji zarzut błędu 
w ustaleniach faktycznych, sprowadzający się do kwestionowania przypisania 
D. J. współsprawstwa kradzieży telefonu komórkowego (pkt XIII wyroku Sądu 
Rejonowego) oraz usiłowania rozboju (pkt XIV wyroku) trafnie wykazał 
niezasadność tego zarzutu, tym samym zaaprobował ustalenia faktyczne 
poczynione przez Sąd Rejonowy oraz ocenę prawną przypisanych oskarżonemu 
czynów. Oczywiste jest zatem, że w postępowaniu odwoławczym brak było 
warunków pozwalających na modyfikację kwalifikacji prawnej w ramach art. 
455 k.p.k. 
Z urzędu podnieść należy, że w realiach niniejszej sprawy działanie D. 
Jekiełka, przypisane mu w pkt XIV wyroku sądu pierwszej instancji, odpowiada 
znamionom przestępstwa określonego w art. 280 § 2 k.k. – sprawca usiłowania 
rozboju posługiwał się bronią gazową, a więc bronią palną. W uchwale składu 
siedmiu sędziów z dnia 29 stycznia 2004 r. I KZP  39/03 (OSNKW 2004, z. 2, 
poz. 13) Sąd Najwyższy jednoznacznie stwierdził, że – od wejścia w życie 
ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – broń gazowa jest bronią 
palną zarówno w rozumieniu art. 263 § 2 k.k., jak i art. 280 § 2 k.k. Sądy 
orzekające wykazały niekonsekwencję, skoro D. J. skazano za przestępstwo z 
art. 263 § 2 k.k., polegające na posiadaniu bez wymaganego zezwolenia broni 
palnej w postaci rewolweru gazowego marki Holek (pkt XI wyroku Sądu 
Rejonowego), natomiast użycie pistoletu gazowego marki Wektor w trakcie 
usiłowania rozboju na osobie S. B. nie dało podstaw do przyjęcia kwalifikacji z 
art. 280 § 2 k.k. 
Tak więc prawidłowa ocena prawna przypisanego oskarżonemu D. J. 
zachowania, 
jako 
wyczerpującego 
ustawowe 
znamiona 
przestępstwa 

 
5
określonego w art. 280 § 2 k.k., przesądza o właściwości rzeczowej sądu – ze 
względu na treść art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k. właściwym do rozpoznania sprawy jest 
Sąd Okręgowy w K. 
Stwierdzenie uchybienia wymienionego w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. 
z art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k., rodzi konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku oraz 
utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w O. w części skazującej 
D. J.a za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k., opisane w pkt 
XIV tegoż wyroku, i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego 
rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K.jako Sądowi pierwszej instancji.