IV KK 343/14

Sygn. akt IV KK 343/14
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 stycznia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)
‎
SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)
‎
SSN Józef Szewczyk
Protokolant Jolanta Grabowska
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zbigniewa Siejbika
‎
w sprawie
Z. M.
,
‎
oskarżonego z art. 263 § 4 k.k.
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
‎
w dniu 21 stycznia 2015 r.,
‎
kasacji, wniesionej przez prokuratora,
‎
od wyroku Sądu Okręgowego w N.
‎
z dnia 3 lipca 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w N.
‎
z dnia 20 stycznia 2014 r.,
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w N. wyrokiem z dnia 20 stycznia 2014 r., warunkowo umorzył na dwuletni okres próby postępowanie karne przeciwko Z. M. o to, że w bliżej nieustalonym dniu w okresie od dnia 1 marca 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. w N., prowadząc na podstawie koncesji MSWiA z dnia 27 października 2010 r. działalność gospodarczą w postaci sklepu myśliwskiego „Ż.”, nieumyślnie utracił istotną część broni palnej, tj. lufę pistoletu CZ 75 kal. 9 mm PARA, która zgodnie z prawem pozostawała do jego dyspozycji tj. o przestępstwo z art. 263 § 4 k.k. oraz na mocy art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt 7 k.k. orzekł świadczenie pieniężne w kwocie 400 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił „
obrazę przepisów postępowania karnego, która mogła mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez błędne przyjęcie, iż zagubiona lufa pistoletu stanowiła istotną część broni, co jest sprzeczne z protokołami kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Policji, zeznaniami św. […], wyjaśnieniami oskarżonego oraz naruszenie zasady
in dubio pro reo
i pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego poprzez wykluczenie, iż lufa pistoletu mogła ulec przeróbkom rusznikarskim, co nie było uprawnione w świetle zebranego materiału dowodowego, tj. naruszenie art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k.”
Wskazując na powyższe zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Wyrokiem z dnia 3 lipca 2014 r., Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego Z. M., a kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.  Z uzasadnienie zaskarżonego wyroku wynika, że zdaniem tego Sądu, Sąd I instancji dopuścił się obrazy prawa materialnego w postaci art. 263 § 4 k.k. poprzez przypisanie oskarżonemu przestępstwa, które nie nosi wszystkich ustawowych znamion czynu zabronionego, gdyż Sąd Rejonowy warunkowo umorzył postępowanie przeciwko oskarżonemu o to, że nieumyślnie utracił lufę pistoletu określonej marki, mimo iż stan prawny obowiązujący zarówno tempore criminis, jak i w chwili orzekania kryminalizował utratę lufy z komorą nabojową.
Kasację od prawomocnego orzeczenia Sądu odwoławczego wniósł prokurator Prokuratury Okręgowej zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego i zarzucając „
rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść wyroku, a to art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. przez niezasadne uznanie, iż opis czynu przypisanego oskarżonemu przez Sąd Rejonowy, zakwalifikowanego jako przestępstwo z art. 263 § 4 k.k., nie zawierał znamienia <broń palna>, co skutkowało przyjęciem, iż czyn ten nie zawierał wszystkich znamion tego typu czynu zabronionego i doprowadziło w konsekwencji na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz w zw. z art. 458 k.p.k. do oczywiście bezzasadnego uniewinnienia oskarżonego od popełnienia przestępstwa z art. 263 § 4 k.k.”. Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Generalnej na rozprawie kasacyjnej poparł pisemną kasację prokuratora.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
:
Kasacja wniesiona przez prokuratora jest zasadna, gdyż
wyrok Sądu Okręgowego zapadł z rażącym naruszeniem przepisów prawa wskazanych w kasacji, które miało istotny wpływ na wydanie wyroku uniewinniającego.
Na wstępie należy zauważyć, na co słusznie zwraca uwagę skarżący w kasacji, że Sąd odwoławczy wydając wyrok uniewinniający powołał się jedynie na przepis art. 414 § 1 k.p.k. jako podstawę rozstrzygnięcia, nie wskazując jednak wymienionego w nim przepisu art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., który stanowi podstawę wydania wyroku w przypadku stwierdzenia, iż czyn nie zawiera ustawowych znamion czyny zabronionego, jak też całkowicie pominął regulację zawartą w przepisie art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., mimo iż rzekome uchybienie (niekompletność znamion w opisie czynu przypisanego), uwzględnione przez Sąd z urzędu, w istocie miało polegać na naruszeniu tego przepisu. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że opis czynu przypisanego oskarżonemu przez Sąd Rejonowy zawierał wszystkie ustawowe znamiona występku z art. 263 § 4 k.p.k., a tym samym nie miała zastosowania regulacja z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k.  Błędność stanowiska Sądu odwoławczego wynika z faktu, iż odniósł się on tylko do fragmentu opisu czynu w postaci „lufa pistoletu”, a w zasadzie tylko do wyrazu „lufa” uznając to za znamię przestępstwa, a pominął inne jego elementy, z których wprost wynikało, iż opis zawierał znamię określające przedmiot bezpośredniego działania przestępstwa z art. 263 § 4 k.k., tj. „broń palną”.  Przypomnieć należy, że dla analizy ustawowych znamion przestępstw z art. 263 k.k. istotne znaczenie mają przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) zawierające między innymi definicję broni.  W opisie czynu przypisanego oskarżonemu użyto określenia „istotna cześć broni palnej”, a więc odwołano się do regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 tejże ustawy stanowiącej, iż za broń uważa się także gotowe lub obrobione istotne części broni.  Tym samym w opisie czynu wskazane zostało ustawowe znamię „broń palna” w postaci uwzględniającej treść art. 5 ust. 1 powołanej ustawy.  Dokonano w ten sposób konkretyzacji tego znamienia wskazując, iż oskarżony utracił nie broń kompletną, lecz jego istotną część uznaną przez ustawodawcę także za broń palną.  Powyższe określenie zostało w opisie czynu dookreślone poprzez wskazanie, iż tą istotną częścią broni była „lufa pistoletu” ze wskazaniem dokładnie, jakiego rodzaju był to pistolet i jaki konkretnie był to egzemplarz tej broni.  Przy czym to dookreślenie nie było faktycznie w pełni precyzyjne, gdyż nie użyto zwrotu „z komorą nabojową”, jak to stanowi przepis art. 5 ust. 2 ustawy o broni i amunicji w brzemieniu obowiązującym od 10 marca 2011 r. Użycie określenia „lufa pistoletu” wraz z dokładnym opisem broni z jakiej ona pochodziła, oznaczało jednak zawężenie rodzajów luf broni palnej tylko to tych montowanych w określonego rodzaju pistoletach, a te zawsze mają komorę nabojową, w przeciwieństwie np. do rewolwerów, w których komora nabojowa zawsze stanowi element konstrukcyjny bębna.
Opis czynu przypisanego oskarżonemu przez Sąd Rejonowy zawierał więc wszystkie ustawowe znamiona występku z art. 263 § 4 k.p.k., a Sąd Okręgowy wydając zaskarżony wyrok rażąco naruszył przepis art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.  Zaszła więc konieczność uchylenia zaskarżonego przez prokuratora wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi Okręgowemu, który będzie związany powyższymi zapatrywaniami Sądu Najwyższego.
Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku
.