IV KK 342/25

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego H.P. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie. Skazany został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i skazany na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Obrońca w kasacji podniósł zarzuty bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz rażące naruszenia prawa procesowego, w tym art. 6 k.p.k. i art. 170 § 1 k.p.k., poprzez oddalenie wniosków dowodowych o dopuszczenie biegłego grafologa i dowodów z dokumentacji spółki. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Stwierdził, że zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej był jedynie pozorny, a skład sądu odwoławczego został powołany prawidłowo. Sąd Najwyższy podkreślił, że kontrola kasacyjna nie jest ponowną kontrolą apelacyjną, a zarzuty podniesione w kasacji były powtórzeniem argumentów z apelacji. Sąd odwoławczy prawidłowo odniósł się do kwestii podrobionego podpisu i wartości dowodowej dokumentacji spółek, a całokształt działań skazanego ukierunkowany był na nielegalne odzyskanie majątku. Dopuszczenie dowodu z opinii grafologa byłoby jedynie przedłużeniem postępowania. Sąd Najwyższy oddalił kasację, obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego i zasądził od niego zwrot kosztów na rzecz oskarżycielki subsydiarnej.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający