IV KK 338/24

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść skazanej M.M., która została uznana za winną popełnienia występku z art. 207 § 1 k.k. (znęcanie się nad małoletnią córką). Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich wymierzył jej karę 9 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby wynoszący 3 lata, zobowiązując ją do poddania się terapii (art. 72 § 2 k.k.) i oddając pod dozór kuratora (art. 73 § 1 k.k.). Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie art. 74 § 1 k.k., polegające na orzeczeniu obowiązku terapii bez uprzedniego wysłuchania skazanej i uzyskania jej zgody. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną. Stwierdził, że Sąd Rejonowy rzeczywiście naruszył przepis art. 74 § 1 k.k., nakładając obowiązek terapii na podstawie art. 72 § 2 k.k. (zamiast prawidłowo art. 72 § 1 pkt 6a k.k.) bez wysłuchania oskarżonej i uzyskania jej zgody, co jest wymagane dla tego typu środka probacyjnego. Podkreślono, że nałożenie takiego obowiązku narusza podstawowe wolności i prawa człowieka, a zgoda skazanego ma kluczowe znaczenie dla skuteczności leczenia. Sąd Najwyższy wskazał również na inne błędy Sądu Rejonowego, które nie miały istotnego wpływu na treść orzeczenia, ale powinny zostać skorygowane przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Dotyczyły one błędnej podstawy prawnej warunkowego zawieszenia kary (art. 70 § 1 pkt 1 k.k. zamiast art. 70 § 2 k.k.), błędnej podstawy prawnej orzeczenia dozoru kuratora (art. 73 § 2 k.k. zamiast art. 73 § 1 k.k.) oraz błędnej podstawy prawnej obowiązku terapii (art. 72 § 2 k.k. zamiast art. 72 § 1 pkt 6a k.k.). W związku z powyższymi uchybieniami, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Siemianowicach Śląskich do ponownego rozpoznania, z zaleceniem wysłuchania oskarżonej, uzyskania jej zgody na terapię oraz prawidłowego określenia podstaw prawnych orzeczeń.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający