IV KK 332/11

WYROK  Z  DNIA  26  STYCZNIA  2012  R. 
IV  KK  332/11 
 
Zakaz zawarty w art. 69 § 3 k.k. dotyczy również sprawcy 
określonego w art. 65 § 1 k.k. 
 
Przewodniczący: sędzia SN J. Grubba. 
Sędziowie: SN B. Skoczkowska, SA (del. do SN) H. Komisarski 
(sprawozdawca). 
Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Tabor. 
 
Sąd Najwyższy w sprawie Rafała D. i Andrzeja S., skazanych z art. 
55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i innych, po rozpoznaniu 
w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r., kasacji, 
wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanych od 
wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 marca 2011 r., 
 
1) 
u c h y l i ł  zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w 
punktach 11 i 20 odnośnie do wymierzonych Rafałowi D. i 
Andrzejowi S. kar łącznych pozbawienia wolności z warunkowym 
zawieszeniem ich wykonania i w tej części sprawę p r z e k a z a ł  
do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G., 
2) 
u c h y l i ł  
rozstrzygnięcia 
zawarte 
w 
punktach 
12 
i 
21 
zaskarżonego wyroku. 

 
2 
U Z A S A D N I E N I E  
 
Wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 marca 2011 r., Rafał 
D. został uznany za winnego: 
1) 
przestępstwa z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu 
narkomanii i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy o 
przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 
2 k.k. wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę 
grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 30 zł każda, 
2) 
ciągu trzech przestępstw kwalifikowanych z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy 
o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 
1 k.k. i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu 
narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. przy 
zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 2 k.k. wymierzono mu 
karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w 
wysokości 360 stawek dziennych po 30 zł każda, 
3) 
ciągu ośmiu przestępstw kwalifikowanych z art. z art. 56 ust. 1 i 3 
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z 
art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o 
przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. 
przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 k.k. 
wymierzono mu karę grzywny w wysokości 360 stawek dziennych 
po 30 zł każda, 
4) 
przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii 
w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 
59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 
k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 3 k.k. 
wymierzono mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, 

 
3 
5) 
przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 3 k.k. w zw. z art. 
12 k.k. i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 
60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 k.k. wymierzono mu karę grzywny w 
wysokości 150 stawek dziennych po 30 zł każda. 
Na podstawie art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. oraz art. 60 § 3 k.k. i 
art. 60 § 5 k.k., Sąd Okręgowy połączył wymierzone Rafałowi D. kary i 
sprowadził je do kar łącznych: 
– 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie 
warunkowo zawiesił na okres 10 lat próby, oddając go w tym czasie, na 
podstawie art. 73 § 2 k.k., pod dozór kuratora. 
– 360 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda stawka. 
Tym samym wyrokiem Andrzej S. został uznany za winnego: 
1) 
ciągu dziesięciu przestępstw kwalifikowanych z art. 56 ust. 1 i 3 
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za 
to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu 
narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. przy 
zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 k.k. wymierzono mu 
karę grzywny w wysokości 360 stawek dziennych po 30 zł każda, 
2) 
ciągu trzech przestępstw kwalifikowanych z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy 
o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na 
podstawie art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w 
zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 
k.k. i art. 60 § 6 pkt 2 k.k. wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia 
wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 
30 zł każda, 
3) 
przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii 
w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 
59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 

 
4 
k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 3 k.k. 
wymierzono mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, 
4) 
przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 
k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 k.k. 
wymierzono mu karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych 
po 30 zł każda. 
Z kolei, na podstawie art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. oraz art. 60 § 
3 k.k. i art. 60 § 5 k.k., Sąd Okręgowy połączył wymierzone Andrzejowi 
S. kary i sprowadził je do kar łącznych: 
– 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie 
warunkowo zawiesił na okres 10 lat próby, oddając go w tym czasie, na 
podstawie art. 73 § 2 k.k., pod dozór kuratora. 
– 360 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda stawka. 
Przedmiotowy wyrok, w części dotyczącej Rafała D. i Andrzeja S., 
nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w dniu 7 
kwietnia 2011 r. 
Kasację od tego wyroku, w trybie art. 521 k.p.k., na niekorzyść 
skazanych, w części dotyczącej orzeczenia o karze, wniósł Prokurator 
Generalny. 
Skarżący podniósł zarzut „rażącego i mającego istotny wpływ na 
treść wyroku naruszenia przepisów prawa karnego materialnego, a 
mianowicie art. 69 § 3 zdanie drugie k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., 
polegające na przyjęciu, że przewidziana w art. 60 § 3 k.k. możliwość 
warunkowego zawieszenia wykonania nadzwyczajnie złagodzonej kary 
pozbawienia ma zastosowanie do sprawców, którzy z popełnienia 
przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu lub popełnili 
przestępstwo działając w zorganizowanej grupie, podczas gdy do 

 
5 
sprawców tych, na podstawie art. 65 § 1 k.k. stosuje się przepisy 
dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z 
poddaniem sprawcy próbie, przewidziane wobec sprawcy określonego w 
art. 64 § 2 k.k., a więc także przepis art. 69 § 3 zdanie drugie, 
wykluczający możliwość zawieszenia wykonania kary, o którym mowa w 
art. 60 § 3 – 5 k.k.”. 
Ostatecznie skarżący wniósł o „uchylenie punktów 11 i 20 
zaskarżonego wyroku, w zakresie wymierzonych Rafałowi D. i 
Andrzejowi S. kar łącznych pozbawienia wolności z warunkowym 
zawieszeniem ich wykonania oraz punktów 12 i 21 dotyczących oddania 
oskarżonych w okresie próby pod dozór kuratora i przekazanie sprawy w 
tym zakresie do ponownego rozpoznania”. 
Sąd Najwyższy zważył co następuje. 
Kasacja okazała się zasadna. 
Wymierzając Rafałowi D. i Andrzejowi S. kary za poszczególne 
przypisane im przestępstwa, Sąd Okręgowy, w każdym przypadku, 
zastosował instytucję obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary, 
o której mowa w art. 60 § 3 k.k. 
Co istotne, Rafał D. i Andrzej S. z popełnienia wszystkich 
przestępstw, za które wymierzono im kary pozbawienia wolności, objęte 
karą łączną, za wyjątkiem jednego przestępstwa przypisanego Rafałowi 
D., uczynili sobie stałe źródło dochodu, co skutkowało przyjęciem w 
podstawie skazania art. 65 § 1 k.k. 
Idąc dalej, art. 60 § 3 k.k., daje możliwość warunkowego 
zawieszenia wykonania kary, na wyjątkowych warunkach (dopuszczalne 
jest warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności nie 
przekraczającej 5 lat, a okres próby może wynosić aż 10 lat – art. 60 § 5 
k.k.), wobec sprawcy, któremu nadzwyczajnie złagodzono karę na 
podstawie tego przepisu. Niemniej, zgodnie z art. 69 § 3 zdanie drugie 

 
6 
k.k., warunkowego zawieszenia kary, o którym mowa w art. 60 § 3 – 5 
k.k., nie stosuje się do sprawcy określonego w art. 64 § 2 k.k., czyli do 
multirecydywisty. 
Wprawdzie Rafał D. i Andrzej S. żadnego przestępstwa nie 
popełnili w warunkach art. 64 § 2 k.k., ale zostali skazani za działanie w 
warunkach art. 65 § 1 k.k. Zgodnie zaś z tym ostatnim artykułem, 
przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków 
związanych z poddaniem sprawcy próbie , przewidziane wobec sprawcy 
określonego w art. 64 § 2 k.k., stosuje się m.in. do sprawcy, który z 
popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu. 
W tej sytuacji, nie może budzić wątpliwości, że zakaz zawarty w 
art. 69 § 3 k.k. dotyczy również sprawcy określonego w art. 65 § 1 k.k. 
Zakaz ten odnosił się zatem także do Rafała D. i Andrzeja S. W 
rezultacie, zawieszając warunkowo wykonanie wymierzonej im kary 
łącznej pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy dopuścił się rażącego 
naruszenia wymienionych przepisów. 
Zaprezentowane stanowisko znajduje oparcie w poglądach 
wyrażanych w piśmiennictwie (por. G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, 
J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll: Kodeks 
karny. Część ogólna. Tom I. Komentarz do art. 1 – 116, Kraków 2004, 
teza 19 do art. 69 k.k.; E. Bieńkowska, B. Kunicka – Michalska, G. 
Rejman, J. Wojciechowska: Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, 
Warszawa 1999, teza 19 do art. 65 k.k.; R. Góral: Kodeks karny. 
Praktyczny komentarz z orzecznictwem, Warszawa 2005, teza 17 do art. 
65 k.k.). 
Zaistniałe uchybienie miało wpływ na treść zapadłego wyroku, 
ponieważ 
doszło 
do 
warunkowego 
zawieszenia 
wykonania 
wymierzonych Rafałowi D. i Andrzejowi S. kar łącznych pozbawienia 

 
7 
wolności, choć zastosowanie dobrodziejstwa tej instytucji było wobec 
nich niedopuszczalne. 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił punkty 11 i 20 
zaskarżonego wyroku, w zakresie dotyczącym wymierzonych Rafałowi 
D. i Andrzejowi S. kar łącznych pozbawienia wolności z warunkowym 
zawieszeniem ich wykonania i w tej części sprawę przekazał do 
ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G. 
Sąd Najwyższy uchylił też punkty 12 i 21 zaskarżonego wyroku, 
które zawierały rozstrzygnięcia o oddaniu skazanych pod dozór kuratora, 
ponieważ orzeczenia te były ściśle związane z orzeczeniem o 
warunkowym 
zawieszeniu 
wykonania 
kar 
łącznych 
pozbawienia 
wolności. 
Rozpoznając ponownie sprawę Sąd Okręgowy winien ograniczyć 
swoje orzeczenie do wymierzenia Rafałowi D. i Andrzejowi S. kar 
łącznych pozbawienia wolność, przy czym winien kierować się 
poczynionymi wyżej uwagami, tak aby uniknąć uchybienia, które 
zdecydowało o uchyleniu zaskarżonego wyroku.