IV KK 323/22

SN
Sygn. akt IV KK 323/22
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 listopada 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras (przewodniczący)
‎
SSN Dariusz Kala
‎
SSN Andrzej Tomczyk (sprawozdawca)
Protokolant Olga Tyburc-Żelazek
w sprawie
K. B.
‎
skazanego z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i in.,
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,
‎
w dniu 14 listopada 2022 r.,
‎
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego
‎
od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie
‎
z dnia 30 lipca 2021 r., sygn. akt VII Ka 539/21,
‎
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Myszkowie
‎
z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt II K 549/20,
1. uchyla zaskarżony wyrok w części rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1b i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w Częstochowie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;
2. obciąża Skarb Państwa wydatkami związanymi z rozpoznaniem kasacji Prokuratora Generalnego.
UZASADNIENIE
K. B. został oskarżony m in. o to, że:
„I.
w dniu 7 sierpnia 2020 roku w M., dokonał czynnej napaści na funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w M.  sierż. G. B. podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych używając niebezpiecznego przedmiotu w postaci samochodu osobowego w ten sposób, że
‎
w trakcie podjętej przez w.w. funkcjonariusza czynności służbowej polegającej na próbie zatrzymania, nie reagując na wydawane mu polecenia opuszczenia pojazdu, z dużym impetem ruszył kierowanym przez siebie samochodem osobowym marki
[…]
nr rej.
[…]
bezpośrednio na w/w funkcjonariusza doprowadzając do jego potrącenia i powodując u niego obrażenia ciała w postaci: skręcenia prawego stawu skokowego, stłuczenia stawu skokowego prawego i podudzia prawego z otarciami skóry oraz stłuczenia kręgosłupa okolicy piersiowo - lędźwiowej, które to obrażenia naruszyły czynności narządu ciała G. B. na okres nie dłuższy niż 7 dni,
tj. o czyn z art. 223 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (…)”.
Sąd Rejonowy
w
Myszkowie wyrokiem z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt
‎
II K 549/20, m.in.
1. uznał K. B. za winnego popełnienia przestępstwa zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia wypełniającego dyspozycje z art. 223 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. za co na podstawie art. 223 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego oraz oskarżony.
Obrońca K. B. zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia
‎
w punkcie 1, zarzucając „błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia o winie w zakresie czynu opisanego w punkcie 1 wyroku polegający na przyjęciu, iż oskarżony z dużym impetem ruszył bezpośrednio na funkcjonariusza Policji podczas wykonywania przez niego czynności służbowych doprowadzając do jego potrącenia, czym doprowadził do naruszenia u niego czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż 7 dni, podczas gdy zgromadzone w sprawie dowody wskazują, iż celem i zamiarem oskarżonego była ucieczka z miejsca zdarzenia, a potrącenie funkcjonariusza było objęte przez oskarżonego co najwyżej zamiarem ewentualnym.”
Formułując cytowany zarzut, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od czynu opisanego w punkcie 1.,
ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
K. B. w osobistej apelacji wprost nie sformułował zarzutów.
‎
Z treści środka odwoławczego wynika, że kwestionował swoją winę w zakresie czynu z art. 223 k.k., wskazując, że jego zamiarem nie było wyrządzenie krzywdy funkcjonariuszowi, a jedynie ucieczka z miejsca zdarzenia. Ponadto zakwestionował wymiar orzeczonych mu kar jednostkowych i kary łącznej, jak również wysokość orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a także wysokość kwoty zadośćuczynienia zasądzonej na rzecz pokrzywdzonego. Oskarżony podniósł także, że Sąd rozpoznał jego sprawę w sposób tendencyjny, bez zachowania bezstronności.
K.B. wniósł o uniewinnienie od czynu z punktu
‎
1. zakwalifikowanego z art. 223 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., zmniejszenie kar jednostkowych za pozostałe czyny i kary łącznej do 1 roku
‎
i 6 miesięcy pozbawienia wolności, tak by umożliwić odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego, zmniejszenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych do 3 lat, zmniejszenie kwoty zadośćuczynienia do kwoty 4000 zł.
Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 30 lipca 2021 r., sygn. akt
‎
VII Ka 539/21, orzekł:
„1.
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: (…)
b.
zmienia opis czynu, kwalifikację i wymiar kary odnośnie czynu przypisanego w pkt 1 w ten sposób, że uznaje oskarżonego K. B. za winnego, że w dniu 7 sierpnia 2020 r. w M. stosował przemoc używając samochodu osobowego marki
[…]
nr rej.
[…]
w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji sierż. G. B. do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymania, to jest winnego popełnienia przestępstwa z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności; (…)”.
Kasację od tego orzeczenia wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając je
‎
„w zakresie rozstrzygnięcia w pkt 1b, tj. w części zmieniającej wyrok Sądu I instancji na niekorzyść K. B.”. Zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego - art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., polegające na niedokładnym określeniu przypisanego oskarżonemu czynu z art. 224 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., poprzez pominięcie w opisie okoliczności stanowiących znamię czynu z art. 157 § 2 k.k., tj. spowodowania u pokrzywdzonego funkcjonariusza Policji obrażeń ciała w postaci skręcenia prawego stawu skokowego, stłuczenia stawu skokowego prawego i podudzia prawego z otarciami skóry oraz stłuczenia okolicy piersiowo-lędźwiowej kręgosłupa, co skutkowało rażącym naruszeniem powyższej normy, poprzez uznanie oskarżonego za winnego popełnienia czynu niewyczerpującego znamion określonych w tym przepisie” i wniósł „o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie w zaskarżonej części i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi w postępowaniu odwoławczym.”
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Lektura zaskarżonego kasacją wyroku potwierdziła słuszność zarzutu sformułowanego przez Prokuratora Generalnego w nadzwyczajnym środku zaskarżenia.
Sąd Okręgowy w Częstochowie, zmieniając wyrok Sądu Rejonowego
‎
w Myszkowie błędnie opisał przypisany oskarżonemu czyn zakwalifikowany z art. 224 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., pominął w nim bowiem okoliczności stanowiące znamię czynu z art. 157 § 2 k.k., tj. spowodowanie
‎
u pokrzywdzonego funkcjonariusza Policji obrażeń ciała, in concreto  w postaci skręcenia prawego stawu skokowego, stłuczenia stawu skokowego prawego
‎
i podudzia prawego z otarciami skóry oraz stłuczenia okolicy piersiowo-lędźwiowej kręgosłupa.
Tym samym uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu wypełniającego m.in. dyspozycje z art. 157 § 2 k.k., który nie znalazł odzwierciedlenia w jego opisie. Jako że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika zamiar takiej modyfikacji przypisanego skazanemu przestępstwa, oczywiście zasadne jest twierdzenie skarżącego, że Sąd drugiej instancji dopuścił się rażącej obrazy przepisu art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., z którego wynika obowiązek dokładnego określenia w treści wyroku skazującego przypisanego oskarżonemu czynu.
W zaistniałej sytuacji należało uchylić zaskarżony wyrok w zaskarżonej części
‎
i przekazać sprawę Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w Częstochowie baczył będzie w szczególności, by zachowana była zgodność opisu przypisanemu oskarżonemu czynu z jego kwalifikacją prawną, co nie stało się udziałem Sądu ad quem w zaskarżonym wyroku.
[as.ał]