Orzeczenie · 2023-11-03

IV KK 322/23

Sąd
Sąd Najwyższy
Data
2023-11-03
SNKarneprzestępstwa przeciwko życiu i zdrowiuWysokanajwyższy
kasacjanieumyślne spowodowanie śmiercinaruszenie zasad bezpieczeństwapożarodpowiedzialność karnapostępowanie kasacyjnedopuszczalność kasacjibłędy faktyczne

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach, który uniewinnił oskarżonego R. B. od zarzucanych mu czynów z art. 160 § 1 k.k. i art. 155 k.k. w zb. z art. 11 § 2 k.k. Oskarżony został pierwotnie skazany przez Sąd Rejonowy za nieumyślne spowodowanie śmierci N. B. w wyniku pożaru, który wybuchł w wynajmowanym przez niego budynku gospodarczym. Sąd Okręgowy zmienił wyrok sądu pierwszej instancji, uniewinniając oskarżonego. Kasacja zarzucała sądowi odwoławczemu istotne błędy w ustaleniach faktycznych, w tym dotyczące przyczyn pożaru i oceny ryzyka związanego z użytkowaniem budynku. Sąd Najwyższy, analizując dopuszczalność kasacji, stwierdził, że opiera się ona wyłącznie na zarzutach błędów w ustaleniach faktycznych, które zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. nie mogą stanowić podstawy kasacji. W związku z tym, na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 in fine k.p.k., Sąd Najwyższy postanowił pozostawić kasację bez rozpoznania. Oskarżyciele posiłkowi zostali obciążeni kosztami postępowania kasacyjnego.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka
Do czego można powołać

Ugruntowanie stanowiska Sądu Najwyższego co do niedopuszczalności kasacji opartej na błędach w ustaleniach faktycznych lub wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.

Ograniczenia stosowania

Dotyczy wyłącznie postępowania kasacyjnego w sprawach karnych.

Zagadnienia prawne (3)

Czy zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych mogą stanowić podstawę kasacji w polskim postępowaniu karnym?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych nie mogą stanowić podstawy kasacji, zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy podkreślił, że kasacja może być oparta wyłącznie na uchybieniach wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innym rażącym naruszeniu prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest względną przyczyną odwoławczą, niedopuszczalną w postępowaniu kasacyjnym.

Czy kasacja wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary jest dopuszczalna?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary, zgodnie z art. 523 § 1 zd. drugie k.p.k.

Uzasadnienie

Przepis art. 523 § 1 k.p.k. jasno stanowi, że kasacji nie można oprzeć wyłącznie na zarzucie niewspółmierności kary, co czyni taki środek odwoławczy niedopuszczalnym.

Jakie są konsekwencje wniesienia kasacji opartej na niedopuszczalnych podstawach?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Kasacja oparta na niedopuszczalnych podstawach podlega pozostawieniu bez rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy, działając na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 in fine k.p.k., pozostawił kasację bez rozpoznania, ponieważ została ona oparta na zarzutach błędów w ustaleniach faktycznych, które nie są dopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym.

Rozstrzygnięcie
Decyzja
Pozostawienie kasacji bez rozpoznania

Strony

NazwaTypRola
R. B.osoba_fizycznaoskarżony
E. B.osoba_fizycznaoskarżyciel posiłkowy
W. B.osoba_fizycznaoskarżyciel posiłkowy
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Żywcuorgan_państwowyoskarżyciel publiczny

Przepisy (18)

Główne

k.p.k. art. 531 § 1

Kodeks postępowania karnego

Podstawa do pozostawienia przyjętej kasacji bez rozpoznania, gdy nie odpowiada ona przepisom lub gdy przyjęcie nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu.

k.p.k. art. 530 § 2

Kodeks postępowania karnego

Określa przesłanki odmowy przyjęcia kasacji przez prezesa sądu lub pozostawienia jej bez rozpoznania przez sąd kasacyjny, w tym gdy kasacja oparta jest na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1 k.p.k.

k.p.k. art. 523 § 1

Kodeks postępowania karnego

Określa dopuszczalne podstawy kasacji, którymi są uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k. lub inne rażące naruszenie prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Wyklucza kasację opartą na błędzie w ustaleniach faktycznych lub wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.

Pomocnicze

k.k. art. 160 § 1

Kodeks karny

Przepis dotyczący narażenia człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

k.k. art. 155

Kodeks karny

Przepis dotyczący nieumyślnego spowodowania śmierci.

k.k. art. 11 § 2

Kodeks karny

Przepis dotyczący zbiegu przepisów ustawy.

k.p.k. art. 439

Kodeks postępowania karnego

Wymienia bezwzględne przyczyny odwoławcze.

k.p.k. art. 438 § 3

Kodeks postępowania karnego

Określa błąd w ustaleniach faktycznych jako względną przyczynę odwoławczą.

k.p.k. art. 637a

Kodeks postępowania karnego

Dotyczy kosztów postępowania kasacyjnego.

k.p.k. art. 637 § 1

Kodeks postępowania karnego

Dotyczy kosztów postępowania.

k.p.k. art. 636 § 1

Kodeks postępowania karnego

Dotyczy obciążenia kosztami postępowania.

k.p.k. art. 636 § 2

Kodeks postępowania karnego

Dotyczy obciążenia kosztami postępowania.

k.p.k. art. 633

Kodeks postępowania karnego

Dotyczy kosztów postępowania.

k.p.k. art. 93 § 2

Kodeks postępowania karnego

Dotyczy zastępcy przewodniczącego wydziału.

k.p.k. art. 536

Kodeks postępowania karnego

Określa zakres rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy.

k.p.k. art. 434 § 1

Kodeks postępowania karnego

Zakaz reformationis in peius.

k.p.k. art. 118 § 1

Kodeks postępowania karnego

Dotyczy pisma procesowego.

k.p.k. art. 118 § 2

Kodeks postępowania karnego

Dotyczy pisma procesowego.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Kasacja oparta na zarzutach błędów w ustaleniach faktycznych jest niedopuszczalna w postępowaniu kasacyjnym.

Odrzucone argumenty

Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych jako podstawa kasacji.

Godne uwagi sformułowania

kasacji nie można oprzeć o zarzut błędu w ustaleniach faktycznych • kasacja nie może być również wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary • Taka redakcja zarzutów kasacyjnych czyni nadzwyczajny środek zaskarżenia [...] niedopuszczalnym.

Skład orzekający

Tomasz Artymiuk

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Ugruntowanie stanowiska Sądu Najwyższego co do niedopuszczalności kasacji opartej na błędach w ustaleniach faktycznych lub wyłącznie z powodu niewspółmierności kary."

Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie postępowania kasacyjnego w sprawach karnych.

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Orzeczenie wyjaśnia kluczowe zasady dopuszczalności kasacji w sprawach karnych, co jest istotne dla praktyków prawa, choć samo rozstrzygnięcie jest proceduralne.

Kiedy kasacja nie działa? Sąd Najwyższy wyjaśnia kluczowe zasady dopuszczalności środka odwoławczego.

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej.

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

  • Analiza orzecznictwa i przepisów
  • Drafting pism i dokumentów
  • Odpowiedzi na pytania prawne
  • Pogłębiona analiza z doktryny
Wypróbuj Asystenta AI za darmo
Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
SN
IV KK 322/23
POSTANOWIENIE
Dnia 3 listopada 2023 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tomasz Artymiuk
w sprawie
R. B.
‎
uniewinnionego od czynu z art. 160 § 1 k.k. i art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
‎
w dniu 3 listopada 2023 r.,
‎
kasacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych
‎
od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach
‎
z dnia 25 października 2022 r., sygn. akt VI Ka 377/22,
‎
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach
‎
z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt III K 1269/16,
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2
in fine
k.p.k.
postanowił:
1.
pozostawić kasacje bez rozpoznania;
2.
obciążyć oskarżycieli posiłkowych E. B. i W. B. kosztami postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt III K 1269/16, R. B. został uznany z winnego tego, że: „
w dniu 31 grudnia 2015 r. w L., woj.
[…]
jako właściciel budynku gospodarczego położonego na posesji nr […], naraził N. B. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, wynajmując mu pomieszczenie gospodarcze, przeznaczone jako zaplecze techniczne na czas trwania budowy budynku głównego w/w posesji, który przystosował jako budynek całoroczny, nie zgłaszając zmiany sposobu jego użytkowania właściwemu organowi administracyjnemu i użytkując go niezgodnie z przeznaczeniem, w którym dokonał montażu instalacji elektrycznej, której nie podłączył pod zabezpieczenie bezpiecznikiem nadmiarowo - prądowym, w wyniku czego bezpiecznik ten nie zadziałał i na skutek zwarcia przewodów elektrycznych, w wyniku ich przeciążenia trzykrotnie przekraczającego normy, doszło w tym obiekcie do pożaru, i nieumyślnie spowodował śmierć N. B., który w wyniku pożaru doznał obrażeń ciała w postaci oparzenia termicznego około 41% ogólnej powierzchni ciała w zakresie głowy, karku, tułowia, kończyn górnych i dolnych, opalenia włosów na głowie, cech głębokiego oparzenia górnych dróg oddechowych, obrzęku mózgu, a także stanu po wyłuszczeniu lewej ręki w stawie promieniowo - nadgarstkowego oraz po tzw. nacięciach obarczających w zakresie nadgarstka i ręki prawej, w wyniku których w dniu
[…]
2016 r. N. B. zmarł”, tj. przestępstwa z art. 160 § 1 k.k. w zb. z art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności (pkt 1 wyroku), której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat (pkt 2 wyroku). Nadto, orzeczono wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przy określeniu jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł (pkt 3 wyroku), oddano go w okresie próby pod dozór kuratora (pkt 4 wyroku) oraz zobowiązano do informowania kuratora o przebiegu okresu próby (pkt 5 wyroku), rozstrzygając również o kosztach postępowania (pkt 6 wyroku).
Apelacje od tego wyroku wywiedli prokurator Prokuratury Rejonowej w Żywcu, pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych E. B. i W. B. oraz obrońca oskarżonego R. B..
Oskarżyciel publiczny zaskarżył wyrok sądu
meriti
w części dotyczącej orzeczenia o karze, na niekorzyść oskarżonego, zarzucając jej rażącą niewspółmierność i wnosząc o zmianę tego wyroku przez wymierzenie kary roku pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania oraz orzeczenie nawiązki w kwocie 2.500,00 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych zaskarżył orzeczenie to w całości podnosząc zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Również obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach w całości zarzucając: obrazę prawa procesowego – art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. (pkt. 1, 4 i 7 apelacji), art. 7 k.p.k., art. 200 k.p.k. i art. 410 k.p.k. (pkt 2 i 3 apelacji), art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. (pkt. 5 i 6 apelacji) oraz błędy w ustaleniach faktycznych (pkt. 8 – 11 apelacji). W oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Wyrokiem z dnia 25 października 2022 r., sygn. akt VI Ka 377/22, Sąd Okręgowy w Gliwicach zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego R. B. od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 160 § 1 k.k. i art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (pkt 1 wyroku), obciążając Skarb Państwa kosztami procesu (pkt 2 wyroku).
Kasacje od wyroku Sądu odwoławczego, jednym pismem procesowym, wniósł w imieniu dwojga oskarżycieli posiłkowych E. B. i W. B. ich pełnomocnik. Zarzucił w nich orzeczeniu sądu
ad quem
:
- „istotny błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść,
polegający na bezpodstawnym stwierdzeniu, że nie można wykluczyć, że bezpiecznik 16A w budynku głównym - domu Oskarżonego był podłączony do instalacji elektrycznej, a mimo to nie zadziałał. Sąd Okręgowy w Gliwicach bezpodstawnie stwierdził, że nie można wykluczyć takiej wersji, a więc nie sposób powiązać działania Oskarżonego w postaci wykonania przez niego instalacji elektrycznej z przyczyną pożaru w postaci przeciążenia instalacji elektrycznej”;
- „istotny błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść,
polegający na bezpodstawnym stwierdzeniu, że sam fakt, że Oskarżony przekształcił pomieszczenie gospodarcze przeznaczone jako zaplecze techniczne na czas trwania budowy budynku głównego jako budynek mieszkalny całoroczny - domek letniskowy - nie zgłaszając zmiany sposobu jego użytkowania właściwemu organowi administracyjnemu i użytkował niezgodnie z przeznaczeniem, nie oznacza, iż prowadziło to do bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia i zdrowia dla innych osób”;
- „istotny błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść,
w szczególności całkowitym pominięciu przez Sąd
merita
faktu, iż Oskarżony - jako monter wykonanej instalacji, który zdawał sobie sprawę z tego jakie obciążenia mocy ta instalacja może „wytrzymać”, zdając sobie sprawę z ewentualnego zagrożenia pożarowego w sytuacji podłączenia zbyt dużej ilości urządzeń elektrycznych, w żadnym momencie nie poinformował najemców, iż należy w domku letniskowym ograniczyć liczbę uruchomionych sprzętów, nie ostrzegł przed możliwym zagrożeniem pożarowym, a wręcz sam dostarczył lokatorom trzy elektryczne piecyki i zachęcał do ich używania, przez co nieustannie narażał na niebezpieczeństwo zdrowie i życie przebywających w budynku wszystkich lokatorów, a nie tylko zmarłego N. B.” – wszystkie zarzuty przytoczone
in extenso
(zauważenie SN).
W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na tę skargę kasacyjną prokurator Prokuratury Rejonowej w Żywcu wniósł o uznanie kasacji za oczywiście bezzasadną i jej oddalenie. Stanowisko to poparł w swoim piśmie procesowym z dnia 25 maja 2023 r. obrońca oskarżonego R. B.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Warunkiem merytorycznego rozpoznania nadzwyczajnego środka zaskarżenia jakim jest kasacja, a więc stwierdzenia czy jest ona zasadna, czy też niezasadna, w tym również w stopniu ewentualnej oczywistej bezzasadności, jest w pierwszym rzędzie – tak jak w wypadku wszelkiego rodzaju środków odwoławczych – stwierdzenie jej (ich) dopuszczalności.
W odniesieniu do kasacji, obowiązek takiego badania spoczywa na prezesie sądu, do którego wniesiono kasację, który – stosownie do treści przepisu art. 530 § 2 k.p.k. – odmawia jej przyjęcia, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 120 § 2 k.p.k. lub w art. 429 § 1 k.p.k., albo gdy kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1 k.p.k.
Obowiązek badania dopuszczalności kasacji należy również do sądu kasacyjnego, tak zresztą jak w wypadku zwykłych środków odwoławczych do sądu odwoławczego. Ten ostatni sąd pozostawia bez rozpoznania przyjęty środek odwoławczy, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 429 § 1 k.p.k. (środek odwoławczy wniesiony po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo niedopuszczalny z mocy ustawy) albo jeżeli przyjęcie środka nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu (art. 430 § 1 k.p.k.).
W postępowaniu kasacyjnym analogiczny obowiązek spoczywa na Sądzie Najwyższym, który pozostawia bez rozpoznania przyjętą kasację, jeżeli nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530 § 2 k.p.k. lub gdy przyjęcie kasacji nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu (art. 531 § 1 k.p.k.).
Zestawienie powołanych wyżej przepisów (art. 430 § 1 k.p.k. i art. 531 § 1 k.p.k.) nie pozostawia wątpliwości, że w obu wypadkach badaniu podlegają okoliczności określone w art. 429 § 1 k.p.k., natomiast w postępowaniu kasacyjnym sprawdzeniu podlega również okoliczność o jakiej mowa w art. 530 § 1
in fine
k.p.k., a więc zbadanie czy kasację oparto na podwodach wskazanych w art. 523 § 1 k.p.k., czy też na innych, które w myśl powołanego przepisu nie stanowią ustawowych podstaw tego nadzwyczajnego środka odwoławczego.
Treść art. 523 § 1 k.p.k., co już od prawie 30 lat konsekwentnie jest wskazywane w jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego, w sposób bezsporny świadczy o tym, że podstawą kasacji mogą być wyłącznie uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k. lub inne rażące naruszenie prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Tym samym kasacji – w przeciwieństwie do zwykłych środków odwoławczych – nie można oprzeć o zarzut błędu w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.). Kasacja nie może być również wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary (art. 523 § 1 zd. drugie k.p.k.). O ile jednak, i to nawet niezasadnie, kwestionując w rzeczywistości w kasacji ustalenia faktyczne lub wymiar kary, skarżący uczyni do wskazując jako naruszone (rzekomo) przepisy prawa, konieczne staje się merytoryczne rozpoznanie tak sformułowanych zarzutów, o tyle sytuacja – wobec jednoznacznego wskazania zawartego w art. 530 § 2
in fine
k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 k.p.k. – jest w sposób oczywisty odmienna, gdy kasację oparto wprost jedynie na zarzucie błędu w ustaleniach faktycznych lub też wniesiono ją wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. Taka redakcja zarzutów kasacyjnych czyni nadzwyczajny środek zaskarżenia, stosownie do powołanego już wyżej art. 530 § 2 k.p.k., niedopuszczalnym.
Sytuacja tego rodzaju ma miejsce w niniejszej sprawie. Zarówno redakcja zarzutów w
petitum
kasacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych E. B. oraz W. B. (jest to bowiem jedno pismo procesowe, ale stanowiące dwa odrębne nadzwyczajne środki odwoławcze, wniesione w imieniu dwóch stron), jak i ich, jednobrzmiące pisemne motywy, nie pozostawiają wątpliwości, że nie podniesiono w tych kasacjach ani uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. ani też innego rażącego naruszenia prawa, a wyłącznie sformułowany wprost zarzut oparty na względnej przyczynie odwoławczej przewidzianej w art. 438 pkt 3 k.p.k., a więc niedopuszczalny w kasacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.
Jeżeli jednocześnie uwzględni się zakres rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy (art. 536 k.p.k. – w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów) oraz jej kierunek (na niekorzyść), co uaktualnia zakaz
reformationis in peius
przewidziany w art. 434 § 1 pkt 3 k.p.k., niewątpliwym jest też, że nie ma możliwości innego zdekodowania zawartych we wniesionej w tej sprawie kasacjach zarzutów (brak możliwości stosowania art. 118 § 1 i 2 k.p.k.) niż jako wyłącznie zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, co jak to już wielokrotnie w niniejszym uzasadnieniu podnoszono uaktualniało po stronie prezesa Sądu (w tym wypadku z-cy Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Gliwicach – art. 93 § 2 k.p.k.) obowiązek wydania zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji w oparciu o regulację art. 530 § 2
in fine
k.p.k.
Ponieważ tego nie uczyniono Sąd Najwyższy zobligowany był postąpić po myśli art. 531 § 1 k.p.k., tj. pozostawić przyjętą kasację bez rozpoznania.
Powyższe rozstrzygnięcie skutkować musiało również obciążeniem oskarżycieli posiłkowych, w częściach na nich przypadających, kosztami postępowania kasacyjnego (art. 637a k.p.k. w zw. z art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k.).
[K.K.]
[ms]