IV KK 297/18

Sygn. akt IV KK 297/18
POSTANOWIENIE
Dnia 16 października 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r.
sprawy
A. C.
,
‎
skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 244 k.k.
‎
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
‎
od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 września 2017 r.,
‎
sygn. akt VI Ka
[…]
,
‎
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.
‎
z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt IX K
[…]
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego A.C. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
A. C. został oskarżony o to, że:
w dniu 16 maja 2013 r. w G. przy ul. T. kierując samochodem marki H. nr rej.
[…]
, nie stosował się do prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w G., sygn. Akt
III
K
[…]
z dnia 16 czerwca 2010 r. dotyczącego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat,
tj. o popełnienie przestępstwa z
art.
244 k.k.
Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt IX K
[…]
, uznał A. C.
za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wypełniającego znamiona występku z
art.
244 k.k. i za to wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności. Wyrokiem tym rozstrzygnięto także w przedmiocie kosztów postępowania i pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca A. C..
Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt VI Ka
[…]
, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu I instancji oraz zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a także rozstrzygnął w przedmiocie kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wywiódł obrońca A. C. podnosząc:
1)
„rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art 7 k.p.k., polegające na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków E. S., M. I. oraz M. N., a zwłaszcza H. C.;
2)
rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 5 § 2 k.p.k. polegające na naruszeniu zasady procesowej
in dubio pro reo,
poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym w zakresie kwestii osoby prowadzącej pojazd marki H. w dniu rzeczonej kolizji;
3)
rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wydany
wyrok
- art. 167, 170 § 2 k.p.k. poprzez niezasadną odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez oskarżonego w postaci przesłuchania funkcjonariuszy, którzy przesłuchiwali H.C. w jego miejscu zamieszkania oraz świadka J. M.;
4)
błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść orzeczenia, a to uznanie, iż oskarżony nie był skonfliktowany z ojcem, że H.C. nie nadużywał alkoholu, a zwłaszcza, że oskarżony miał dostęp do samochodu ojca, a ostatecznie że to oskarżony kierował pojazdem ojca w dniu 16 maja 2013r. - pomimo braku dowodów potwierdzających te okoliczności.
Skarżący nadto temu wyrokowi zarzucił:
5)
rażącą niewspółmierność kary, wymierzonej z pominięciem tak dyrektyw jej wymiaru wskazanych w art. 53 k.k., jak też zachodzącej przesłanki do zastosowania art. 60 § 2 pkt 1, poprzez orzeczenie kary w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności, podczas gdy wymierzenie kary łagodniejszej, zwłaszcza wolnościowej byłoby wystarczające z punktu widzenia celów zapobiegawczych i wychowawczych”.
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżanego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania.
Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlegała oddaleniu na posiedzeniu bez udziału stron w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Przypomnieć należy skarżącemu, że zgodnie z art. 519 k.p.k. kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia od prawomocnych wyroków sądów odwoławczych, a nie do orzeczeń wydanych przez sąd w I instancji, o czym prawdopodobnie zapomniał obrońca, a co powoduje, że ta kasacja jest na pograniczu jej dopuszczalności.
Obrońca podnosząc zarzuty, które są niemalże powtórzeniem zarzutów apelacyjnych, w tym naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k., najwyraźniej nie dostrzega, że Sąd odwoławczy rozstrzygający w tej sprawie nie mógł dopuścić się ich naruszenia, skoro nie przeprowadzał samodzielnie postępowania dowodowego i tym samym nie czynił ustaleń faktycznych. Oba przepisy dotyczą bowiem reguł, którymi kieruje się Sąd
meriti
, nie zaś Sąd odwoławczy. Jak wynika natomiast z uzasadnienia Sądu II instancji sferą kontroli instancyjnej objęto zarówno poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, ale również nie dopatrzono się naruszenia reguły
in dubio pro reo
.
Sprawstwo A. C. – czego nie może zaakceptować obrońca - zostało w sposób nie budzący wątpliwości wykazane i udowodnione zgromadzonymi i prawidłowo ocenionymi dowodami, w tym także zeznaniami ojca oskarżonego H. C. Jak prawidłowo ustalono, wartości tych depozycji nie umniejszały ani drobne nieścisłości, ani forsowany przez skazanego rzekomy konflikt z ojcem i przez to chęć obwinienia syna. Nie było zatem i potrzeby przeprowadzania kolejnych dowodów, w tym przesłuchania J. M., na okoliczność relacji łączących ojca z synem. Wywód Sądu Okręgowego w tej materii jest w pełni przekonujący, jak również i to, że w sprawie został zgromadzony kompletny materiał dowodowy. Wątpliwości nie budziła także kara wymierzona skazanemu za popełniony czyn. Uznano ją za uwzględniającą wszystkie dyrektywy art. 53 k.k. i mimo orzeczenia jej w bezwzględnym wymiarze, nie noszącej cech rażącej niewspółmierności.
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto o art. 636 § 1 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia.