IV KK 294/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanej jako oczywiście bezzasadną, uznając omyłkę pisarską sądu pierwszej instancji za niebędącą bezwzględną przyczyną odwoławczą.
Obrońca skazanej Z. H. wniósł kasację od wyroku Sądu Okręgowego w K., zarzucając sądowi pierwszej instancji orzeczenie środka karnego nieznanego ustawie. Sąd Najwyższy uznał jednak, że błędne określenie obowiązku naprawienia szkody jako środka karnego zamiast kompensacyjnego stanowiło jedynie omyłkę pisarską, a nie bezwzględną przyczynę odwoławczą. W związku z tym kasacja została oddalona jako oczywiście bezzasadna.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanej Z. H., która została skazana z art. 284 § 1 k.k. Kasacja dotyczyła wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 1 kwietnia 2016 r., który zmieniał wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 1 grudnia 2015 r. Głównym zarzutem podniesionym w kasacji było zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k., polegającej na orzeczeniu przez Sąd Okręgowy omyłki pisarskiej, która miała polegać na uznaniu za środek karny obowiązku naprawienia szkody, podczas gdy w dacie wyrokowania przez Sąd Rejonowy był on traktowany jako środek kompensacyjny. Sąd Najwyższy, stosując ograniczenia wynikające z art. 523 § 2 w zw. z § 4 pkt 1 k.p.k. (ze względu na rodzaj orzeczonej kary), uznał zarzut za całkowicie chybiony. Sąd Najwyższy stwierdził, że Sąd Rejonowy orzekając obowiązek naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k. miał na myśli właśnie ten przepis, a błędne określenie go jako środka karnego zamiast kompensacyjnego stanowiło jedynie omyłkę pisarską, a nie orzeczenie środka nieznanego ustawie. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążył skazaną kosztami postępowania kasacyjnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, stanowi ono jedynie omyłkę pisarską.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że sąd pierwszej instancji orzekając obowiązek naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k. miał na myśli ten przepis, a błędne sformułowanie o środku karnym zamiast kompensacyjnym jest omyłką pisarską, a nie orzeczeniem środka nieznanego ustawie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie kasacji
Strona wygrywająca
Skarb Państwa (w imieniu wymiaru sprawiedliwości)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Z. H. | osoba_fizyczna | skazana |
Przepisy (6)
Główne
k.k. art. 284 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 46 § 1
Kodeks karny
Pomocnicze
k.p.k. art. 535 § 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 523 § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 523 § 4
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 439 § 1
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Błędne zakwalifikowanie obowiązku naprawienia szkody jako środka karnego zamiast kompensacyjnego stanowi omyłkę pisarską, a nie bezwzględną przyczynę odwoławczą. Kasacja wniesiona z powodu uchybień innych niż wymienione w art. 439 k.p.k. jest niedopuszczalna w przypadku orzeczenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania.
Odrzucone argumenty
Orzeczenie obowiązku naprawienia szkody jako środka karnego stanowiło bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k.
Godne uwagi sformułowania
kasacja jest oczywiście bezzasadna omyłka pisarska nie zaś za orzeczenie środka karnego nieznanego ustawie
Skład orzekający
Wiesław Kozielewicz
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k. w kontekście omyłek pisarskich dotyczących środków kompensacyjnych i karnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i ograniczeń wnoszenia kasacji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy istotnego zagadnienia proceduralnego w postępowaniu karnym, jakim jest rozróżnienie między omyłką pisarską a bezwzględną przyczyną odwoławczą, co jest ważne dla praktyków prawa karnego.
“Omyłka pisarska czy poważne uchybienie? Sąd Najwyższy wyjaśnia granice kasacji.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt IV KK 294/16 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 września 2016 r. sprawy Z. H. skazanej z art. 284 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 1 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII Ka (…) zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt III K (…) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazaną. UZASADNIENIE Kasacja obrońcy skazanej Z. H. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Przed wykazaniem powodów takiej oceny, należy zauważyć, iż rodzaj orzeczonej wobec Z. H. prawomocnie kary spowodował, że mają wobec wniesionej przez jej obrońcę kasacji zastosowanie ustawowe ograniczenia, wskazane w przepisach § 2 w zw. z § 4 pkt. 1 art. 523 k.p.k. Oznacza to, że mogła ona być wniesiona przez obrońcę skazanej tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. W rezultacie właśnie w kontekście tych ograniczeń należało rozważyć zarzuty kasacji. Czyniąc to, stwierdzić należy, iż sformułowany w kasacji zarzut zaistnienia in concreto bezwzględnej przyczyny odwoławczej, wskazanej w art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k., poprzez uznanie przez Sąd Okręgowy w K. za oczywistą omyłkę pisarską orzeczenia wobec Z. H. środka karnego nieznanego ustawie w postaci obowiązku naprawienia szkody, na podstawie art. 46 § 1 k.k., podczas gdy w dacie wyrokowania przez Sąd Rejonowy w S. środek ten nie był zaliczany do środków karnych, lecz do środków kompensacyjnych, jest całkowicie chybiony. Sąd I instancji orzekł bowiem na mocy w/w przepisu obowiązek naprawienia szkody błędnie określając jedynie, iż jest to środek karny zamiast prawidłowo środek kompensacyjny. Trafnie wskazano w zaskarżonym wyroku Sądu Okręgowego w K., że nie budzi wątpliwości fakt, iż Sąd meriti orzekając obowiązek „naprawienia szkody” miał na myśli przepis art. 46 § 1 k.k., albowiem to ten przepis określa obowiązek naprawienia szkody. Sformułowanie o środku karnym, zamiast o środku kompensacyjnym, należy więc uznać za omyłkę pisarską nie zaś za orzeczenie środka karnego nieznanego ustawie w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k. Kierując się powyższym Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak w postanowieniu.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI