IV KK 289/26Oddalenie kasacji przestępstwo chuligańskie
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. i inne. Kasacja została wniesiona od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2026 r., sygn. akt VIII Ka 597/25, który zmieniał w części wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 31 marca 2025 r., sygn. akt XIII K 1604/23. Sąd Najwyższy postanowił oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną. W uzasadnieniu wskazano, że pierwszy zarzut dotyczący naruszenia art. 115 § 21 k.k. był niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym, ponieważ Sąd Okręgowy nie stosował tego przepisu. Kolejne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 7, 410, 433 § 2, 457 § 3 k.p.k.) w zakresie oceny dowodów z zeznań świadka D. S. również nie zasługiwały na aprobatę. Sąd Najwyższy uznał, że ocena zeznań świadka dokonana przez Sąd Okręgowy była prawidłowa i zgodna z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, a zeznania te nie mogły mieć wpływu na ustalenia faktyczne. Zarzuty dotyczące wymiaru szkody oraz kary również zostały uznane za niezasadne, ponieważ Sąd Okręgowy właściwie rozpoznał apelację prokuratora i należycie umotywował swoje rozstrzygnięcie, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym uprzednią karalność skazanego. Sąd Najwyższy stwierdził brak rażącego naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Na koniec zasądzono wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu i zwolniono skazanego od kosztów sądowych.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: NiskaPotwierdzenie dopuszczalności zarzutów w postępowaniu kasacyjnym oraz zasad oceny dowodów w kontekście zeznań świadków niepewnych co do faktów.
Sprawa dotyczy specyficznych zarzutów kasacyjnych i oceny dowodów w konkretnym stanie faktycznym.
Zagadnienia prawne (4)
Czy zarzut naruszenia prawa materialnego, który nie był stosowany przez sąd drugiej instancji, może być skutecznie podniesiony w kasacji?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zarzut naruszenia prawa materialnego, które nie było stosowane przez sąd drugiej instancji, jest niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że Sąd Okręgowy nie stosował przepisu art. 115 § 21 k.k., a jedynie dokonał zmian w zakresie kary i środków kompensacyjnych. W związku z tym zarzut naruszenia tego przepisu był skierowany do orzeczenia Sądu I instancji i jako taki był niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym.
Czy ocena zeznań świadka przez sąd drugiej instancji, która stwierdza, że świadek pamięta wydarzenia jak przez mgłę i większość informacji pochodzi od oskarżonego, jest zgodna z zasadami swobodnej oceny dowodów?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, taka ocena jest zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jeśli świadek wyrażał dużą niepewność co do przebiegu zdarzeń i przyznał, że jego wiedza pochodzi od oskarżonego.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że ocena zeznań świadka D. S. przez Sąd Okręgowy była prawidłowa, ponieważ świadek przyznał się do niepamięci i czerpania wiedzy od skazanego. Dodatkowo, zeznania te nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym (nagranie z monitoringu) i były sprzeczne z wcześniejszymi przyznaniami się skazanego do winy.
Czy sąd drugiej instancji prawidłowo ocenił wymiar szkody, jeśli nie uwzględnił zeznań świadka, który przyznał się do udziału w zdarzeniu?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli zeznania świadka nie zostały uwzględnione ze względu na ich niewiarygodność, a ustalono, że jedynym winnym szkód był skazany.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że skoro zeznania świadka D. S. nie zostały uwzględnione przez Sąd Okręgowy, a ostatecznie ustalono, że jedynym winnym wywołanych szkód był M. S., to odpowiedzialność skazanego za pełną szkodę była uzasadniona.
Czy sąd drugiej instancji prawidłowo ocenił wymierzoną karę, uwzględniając okoliczności łagodzące i obciążające, w tym uprzednią karalność skazanego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli sąd odniósł się do wszystkich okoliczności, w tym do wielokrotnej karalności skazanego mimo młodego wieku i braku wpływu wcześniejszych łagodnych kar na jego postawę, a także uznał, że sąd pierwszej instancji przecenił niektóre czynniki.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że Sąd Okręgowy właściwie rozpoznał apelację prokuratora dotyczącą wymiaru kary. Sąd wziął pod uwagę wielokrotną karalność skazanego, jego lekceważący stosunek do prawa i wcześniejszych orzeczeń, a także uznał, że sąd pierwszej instancji zbyt duży prymat nadał faktowi bycia sprawcą młodocianym i częściowemu przyznaniu się do winy.
Rozstrzygnięcie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. S. | osoba_fizyczna | skazany |
| adw. K. G. | inne | obrońca z urzędu |
Przepisy (13)
Główne
k.k. art. 288 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 12 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 57a § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 244
Kodeks karny
Pomocnicze
k.k. art. 115 § § 21
Kodeks karny
Zarzut naruszenia tego przepisu był niedopuszczalny w kasacji, ponieważ nie był stosowany przez sąd II instancji.
k.p.k. art. 440
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 433 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 457 § § 3
Kodeks postępowania karnego
k.k. art. 37a § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 438 § pkt 4
Kodeks karny
k.k. art. 53
Kodeks karny
Argumenty
Odrzucone argumenty
Naruszenie prawa materialnego w postaci art. 115§21 k.k. przez błędną jego wykładnię. • Naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 410, 433§2, 457§3 k.p.k.) poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i odmówienie znaczenia zeznaniom świadka D. S. • Naruszenie art. 440 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w kontekście oceny zeznań świadka D. S. • Naruszenie art. 433§2 k.p.k. oraz art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zakresie wymiaru szkody. • Rażące naruszenie przepisów postępowania (art. 433§2, 457§3, 410 k.p.k., art. 7 k.p.k.) w zakresie kontroli instancyjnej zarzutu rażącej niewspółmierności kary. • Naruszenie prawa materialnego (art. 37a§1, 115§2 k.k., art. 438 pkt 4 k.p.k.) w zakresie wymierzonej kary ograniczenia wolności.
Godne uwagi sformułowania
kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym • nie pozwala Sądowi Najwyższemu na przedstawienie rozważań w omawianej płaszczyźnie • nie zasługuje jednak na aprobatę • nie jest pozbawiona podstaw • nie budzi zastrzeżeń • nie zasługiwały na wiarę • nie mogły mieć wpływu na kształt ustaleń faktycznych • nie umknęło Sądowi II instancji także i to, że pomiędzy poszczególnymi przestępstwami skazanego objętymi niniejszym wyrokiem minęło zaledwie kilka miesięcy • nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa
Skład orzekający
Jerzy Grubba
przewodniczący-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Potwierdzenie dopuszczalności zarzutów w postępowaniu kasacyjnym oraz zasad oceny dowodów w kontekście zeznań świadków niepewnych co do faktów."
Ograniczenia: Sprawa dotyczy specyficznych zarzutów kasacyjnych i oceny dowodów w konkretnym stanie faktycznym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy rutynowego oddalenia kasacji z powodu oczywistej bezzasadności zarzutów. Uzasadnienie skupia się na kwestiach proceduralnych i ocenie dowodów, co może być interesujące dla prawników procesowych, ale nie dla szerszej publiczności.
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka polskie orzecznictwo i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.