IV KK 260/21

Sprawa dotyczyła wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez sąd holenderski w celu przeprowadzenia postępowania karnego za przestępstwo z art. 279 ust. 1 i 2 holenderskiego kodeksu karnego, związane z uprowadzeniem dziecka. Sąd Okręgowy w R. orzekł o przekazaniu ściganej D.V.V. do Królestwa Niderlandów. Obrońca ściganej zaskarżył to postanowienie, podnosząc zarzuty naruszenia prawa procesowego, w tym art. 607r § 1 pkt 1 k.p.k., argumentując, że czyn zarzucany ściganej nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego, ponieważ w czasie wyjazdu z dziećmi przysługiwała jej władza rodzicielska. Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy postanowienie Sądu Okręgowego. Prokurator Generalny wniósł kasację, zarzucając Sądowi Apelacyjnemu rażące naruszenie prawa procesowego i istotny wpływ na treść orzeczenia, w tym obrazę art. 433 § 2 k.p.k. i art. 607r § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez zaniechanie rzetelnej kontroli odwoławczej w zakresie zarzutu braku podwójnej karalności czynu. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, stwierdzając, że Sąd Apelacyjny błędnie zinterpretował art. 211 k.k., nie badając, czy ścigana posiadała władzę rodzicielską w kluczowych momentach. Sąd Najwyższy podkreślił, że dopóki rodzicowi przysługuje pełnia władzy rodzicielskiej, nie może być on podmiotem przestępstwa z art. 211 k.k. Wskazano, że z akt sprawy wynikało, iż władza rodzicielska została pozbawiona dopiero po wydaniu europejskiego nakazu aresztowania. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, nakazując merytoryczne rozpoznanie zażalenia obrońcy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający