IV KK 260/15

Sygn. akt IV KK 260/15
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 października 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Józef Dołhy
‎
SSN Barbara Skoczkowska
Protokolant Jolanta Grabowska
w sprawie
A. F.
ukaranego za wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,
w dniu 30 października 2015 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego
od wyroku Sądu Rejonowego w C.
z dnia 30 marca 2015 r.
1. uchyla wyrok w zaskarżonej części (pkt. 3), orzekającej podanie wyroku do publicznej wiadomości;
2. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 30 marca 2015 r. A. F. został uznany za winnego wykroczenia  z art. 119 § 1 k.w., za co wymierzono mu karę 28 dni aresztu oraz na podstawie art. 31 §1 i 2 k.w. orzeczono podanie wyroku do publicznej wiadomości przez zamieszczenie jego treści w lokalu apteki przy ul. B. (pkt 3 wyroku).
Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się bez sporządzania jego pisemnego uzasadnienia.
Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację na korzyść ukaranego wniósł, w trybie art. 521 k.p.k., Prokurator Generalny, zarzucając temu rozstrzygnięciu „
rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 31 § 1 i 2 k.w., polegające na orzeczeniu w pkt 3 wyroku na podstawie przywołanego przepisu podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie jego treści w lokalu apteki przy ul. B. w sytuacji, gdy zgodnie z art. 28 § 2 k.w. środki karne można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, natomiast obwinionemu przypisano popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.k., który to przepis nie przewiduje możliwości orzeczenia wymienionego w art. 28 § 1 pkt 5 k.w. środka karnego podania orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości
”.
Podnosząc powyższy zarzut, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym i jako taka kwalifikowała się do uwzględnienia w trybie uregulowanym w art. 535 § 5 k.p.k.
Kodeks wykroczeń przyjął nieco odmienne rozwiązanie w zakresie orzekania środków karnych niż Kodeks karny. Zgodnie bowiem z art. 28 § 3 k.w. środki karne można orzec, jeżeli są one przewidziane w
przepisie
szczególnym, a orzeka się je, jeżeli
przepis
szczególny tak stanowi, co oznacza, że sąd jest istotnie ograniczony w tym zakresie.
W tym świetle należało dostrzec, że art. 119 k.w. (przepis szczególny) nie przewiduje możliwości orzeczenia środka w postaci podania orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób (art. 28 § 1 pkt. 5 k.w.)
Z uwagi więc na to, iż orzeczenie takiego środka w stosunku do A. F., w sytuacji ukarania go za wykroczenie kradzieży, stanowiło rażące naruszenie prawa materialnego, które miało istotny, jednoznaczny w wymowie wpływ na treść wyroku w zaskarżonej części, Sąd Najwyższy podjął orzeczenie kasatoryjne niewywołujące już potrzeby wydawania rozstrzygnięcia następczego.
kc