IV KK 249/12

Sygn. akt IV KK 249/12 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 11 września 2012 r., w trybie art. 531 § 1 kpk, po rozpoznaniu w sprawie B. W., skazanego za czyn z art. 286 § 1 kk na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat, kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 14 lutego 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 4 maja 2011 r., na podstawie art. 531 § 1 kpk w zw. z art. 530 § 2 kpk i art. 429 § 1 kpk postanowił : I. kasację obrońcy skazanego B. W. pozostawić bez rozpoznania; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Trafnie w pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej stwierdził, że przedmiotowa kasacja była niedopuszczalna z mocy ustawy, czego nie dostrzegł upoważniony sędzia przyjmując ją zarządzeniem z dnia 21 maja 2012r. (k.334). Bezspornym jest, że B. W. został prawomocnie skazany powyższymi wyrokami na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 3 lata. Przepis art. 523 § 2 k.p.k. wprost stanowi, że kasację na 2 korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Wprawdzie § 4 tego artykułu przewiduje wyjątki od tego ograniczenia, ale dotyczą one kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz kasacji wniesionej przez podmioty wymienione w art. 521 k.p.k., a więc przez Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich i Rzecznika Praw Dziecka. W kasacji wniesionej przez obrońcę B. W. podniesiono wyłącznie zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego – art. 286 § 1 k.k. – polegającego na błędnej wykładni tego przepisu i niewłaściwym przyjęciu, że zachowanie skazanego wyczerpało jego znamiona. Nie jest to zatem kasacja wniesiona z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. W tej sytuacji uznać należy ją za niedopuszczalną z mocy ustawy (art. 429 § 1 k.p.k.), która nie powinna zostać przyjęta (art. 530 § 2 k.p.k.), a w razie jej przyjęcia, na podstawie art. 531 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy zobowiązany jest do pozostawienia jej bez rozpoznania. Takie też orzeczenie wydane zostało niniejszym postanowieniem. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. skazany został zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.