IV KK 239/20

SN
Sygn. akt IV KK 239/20
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lipca 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Kozielewicz
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 9 lipca 2020 r.,
sprawy
B. K.
skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. i innych
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 6 września 2019 r., sygn. akt XXIII Ka (…)
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w M.
z dnia 11 lutego 2019 r., sygn. akt II K (…)
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy skazanego B. K.  jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie  B. K.  został prawomocnie skazany na karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby, kasację  strona mogła wnieść jedynie z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. ( por. art. 523 § 2 i § 4 pkt 1 k.p.k. ).
W kasacji obrońca skazanego B. K.  podniósł zarzuty zaistnienia uchybień o jakich mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k.  ( zarzut 1),  oraz w art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. (zarzut 2 ).
Oba zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
Odnośnie zarzutu pierwszego, to wbrew poglądowi Autora kasacji,   zasadnie  oba wyrokujące w sprawie Sądy przyjęły,  że  przedmiotem postępowania w zakresie odpowiedzialności karnej oskarżonego   jest zawsze  ujęte w akcie oskarżenia przeszłe  zdarzenie faktyczne ( zdarzenie historyczne ). Wśród  elementów wyznaczających  tożsamość  owego ,, zdarzenia historycznego ”  wskazuje się: identyczność przedmiotu zamachu, identyczność kręgu podmiotów oskarżonych o udział w zdarzeniu,  tożsamość miejsca i czasu zdarzenia, jak też zachowanie choćby części wspólnych znamion w opisie czynu, które winny się ze sobą pokrywać, mając jakiś obszar wspólny. Po stronie podmiotowej o jedności czynu, jako jednego impulsu woli, świadczy nadto jedność zamiaru ( lub planu ) sprawcy ( sprawców ) przestępstwa ( por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt III KK 97/10, LEX nr 707425 ). W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla  się, że o wyjściu poza granice aktu oskarżenia nie przesądza dokonanie odmiennych ustaleń co do miejsca czynu czy daty czynu, o ile zachowano tożsamość innych elementów opisu czynu ( por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt   IV KK 299/16 ). Sąd  orzekający w sprawie karnej zawsze dysponuje zarówno  znaczną swobodą w kształtowaniu opisu zdarzenia historycznego które jest przedmiotem osądu,  jak i w  dokonywaniu kwalifikacji prawnej  czynu przypisanego. Można zasadnie wywodzić, iż  podzielenie poglądu, że ramy tożsamości czynu zarzuconego w akcie oskarżenia i czynu przypisanego w wyroku, zakreślane są przez przeszłe zdarzenie faktyczne ( zdarzenie historyczne ), uprawnia do podzielenia tezy, iż  to pojęcie jest szersze niż czyn  polegający na określonym działaniu lub zaniechaniu ( por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2012,r., sygn. akt V KK 82/12. OSNKW 2013, z. 3, poz. 23 ). W tej  sytuacji nie można podzielić tezy Autora kasacji, iż  uchybieniem było ustalenie,  że  przypisany czyn z pkt. 1 wyroku  miał miejsce w B., skoro w  uchwale zezwalającej na pociągnięcie B. K. do odpowiedzialności karnej  wskazano S..
Co do drugiego zarzutu kasacyjnego, to przypomnieć należy, że w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt I KZP 14/15, zam. OSNKW 2016, z. 4, poz. 22, stwierdzono,  że wstrzymanie biegu przedawnienia karalności ( art. 104 § 1 k.k. ) następuje z dniem skierowania do sądu dyscyplinarnego wniosku o zezwolenie na pociągnięcie sędziego lub prokuratora do odpowiedzialności karnej. W uchwale tej Sąd Najwyższy nie podzielił,  odnośnie instytucji wstrzymania biegu terminu przedawnienia karalności, koncepcji zaprezentowanej w  uchwale Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt SNO 44/07. Sąd Najwyższy orzekający w niniejszej sprawie  akceptuje pogląd wyrażony w uchwale z dnia 25 lutego 2016 r. , w pełni podzielając argumentację z uzasadnienia tej uchwały. Wskazać trzeba, że wniosek o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora B.K. do odpowiedzialności karnej  został złożony w dniu 10 sierpnia 2011 r. Zatem już  w tej dacie doszło do wstrzymania biegu terminu przedawnienia karalności.
Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak w postanowieniu.