IV KK 237/12

Podsumowanie

Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną, uznając dopuszczalność badań wariograficznych jako ekspertyzy.

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację obrońcy skazanego w sprawie karnej dotyczącej zarzutu naruszenia zakazu dowodowego z art. 171 § 5 k.p.k. poprzez posłużenie się wynikami badań wariograficznych. Sąd uznał, że zarzut ten jest powieleniem apelacji i został już skutecznie odparty przez sąd odwoławczy. Ponadto, Sąd Najwyższy stwierdził, że obowiązujące przepisy k.p.k. dopuszczają możliwość posłużenia się badaniami wariograficznymi jako ekspertyzą biegłego za zgodą oskarżonego, co miało miejsce w tej sprawie.

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego J. F., który został skazany z art. 148 § 1 k.k. (zabójstwo) i art. 263 § 2 k.k. (nielegalne posiadanie broni) w zw. z art. 11 § 2 k.k. (kwalifikacja zbiegu przepisów). Kasacja dotyczyła wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30 marca 2012 r., który zmieniał wyrok Sądu Okręgowego z dnia 19 sierpnia 2011 r. Głównym zarzutem w kasacji było naruszenie zakazu dowodowego z art. 171 § 5 k.p.k. poprzez wykorzystanie wyników badań wariograficznych do ustalenia stanu faktycznego. Sąd Najwyższy uznał ten zarzut za oczywiście bezzasadny, wskazując, że jest to powtórzenie argumentacji z apelacji, do której sąd odwoławczy obszernie i przekonująco się odniósł. Sąd podkreślił, że postępowanie kasacyjne nie służy dublowaniu kontroli instancyjnej. Ponadto, Sąd Najwyższy wyjaśnił, że obowiązujący k.p.k. zakazuje stosowania środków technicznych służących kontrolowaniu reakcji organizmu jedynie w związku z przesłuchaniem. Natomiast przepis art. 199a k.p.k. dopuszcza możliwość posłużenia się badaniami wariograficznymi przeprowadzonymi w ramach zleconej ekspertyzy przez biegłego, pod warunkiem uzyskania zgody oskarżonego. Sąd stwierdził, że te warunki zostały w sprawie spełnione. W związku z powyższym, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną i zwolnił skazanego od zapłaty kosztów postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (7)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt IV KK 237/12 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 października 2012 r., sprawy J. F., skazanego z art. 148 § 1 k.k. i 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30 marca 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego z dnia 19 sierpnia 2011 r., p o s t a n o w i ł : 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od zapłaty kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja obrońcy jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Jedyny zawarty w kasacji zarzut naruszenia zakazu dowodowego z art. 171 § 5 k.p.k., poprzez posłużenie się przy dokonywaniu ustaleń faktycznych wynikiem badań wariograficznych, jest, prostym powieleniem zarzutu z apelacji obrońcy. W związku z powiązaniu tego zarzutu z zarzutem naruszenia przez sąd odwoławczy art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. zauważyć należy, że sąd odwoławczy odniósł 2 się obszernie i przekonująco do tego zarzutu w uzasadnieniu wyroku wydanego w drugiej instancji, w konsekwencji czego podnoszenie tej kwestii w kasacji jest jedynie próbą dublowania kontroli instancyjnej, czemu postępowanie kasacyjne w pewnością nie może służyć. Zarzut ten jest zresztą niezasadny, gdyż obowiązujący k.p.k. zakazuje stosowania środków technicznych służących kontrolowaniu reakcji organizmu, w tym wariografu, tylko w związku z przesłuchaniem. Zaś przepis w art. 199a dopuszcza możliwość posłużenia się w procesie karnym badaniami wariograficznymi przeprowadzonymi w ramach zleconej ekspertyzy przez biegłego za zgodą oskarżonego (spełnienie tych warunków jest w sprawie poza sporem). Takie zapatrywanie akceptowane jest w literaturze (zob. T. Grzegorczyk. Komentarz do kodeksu postępowania karnego i ustawy o świadku koronnym, Warszawa 2011; L. K. Paprzycki, Komentarz do kodeksu postępowania karnego, Warszawa 2010). Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.