IV KK 213/21

SN
Sygn. akt IV KK 213/21
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 lipca 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Motuk (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Piotr Mirek
‎
SSN Antoni Bojańczyk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 22 lipca 2021 r. w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
sprawy
S. Z.  (Z.)
‎
skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
‎
z powodu kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść
‎
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w K.
‎
z dnia 19 maja 2020 r., sygn. akt II K (…)
1)
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w K.  do ponownego rozpoznania;
2)
wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
S. Z.  został oskarżony o to, że w dniu 24 stycznia 2020 r. w K., wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał środek psychotropowy w postaci amfetaminy w ilości 1,92 grama netto, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
Sąd Rejonowy w K.  wyrokiem nakazowym z dnia 19 maja 2020 r., sygn. akt II K (…):
1.
w pkt I uznał oskarżonego S. Z. za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu stanowiącego występek z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tj. Dz.U. z 2008 r. poz. 1030 z późn. zmianami) – i za ten
czyn, na mocy art. 62 ust. 1 ww. ustawy przy zastosowaniu art. 37a k.k., wymierzył mu karę 9 (dziewięciu) miesięcy ograniczenia wolności, ustalając na mocy art. 35 § 1 k.k. wymiar czasu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cel społeczny na 10 (dziesięć) godzin w stosunku miesięcznym;
2.
w pkt II na mocy art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek dowodu rzeczowego w postaci białego proszku – amfetaminy, opisanego w wykazie dowodów rzeczowych na k. 28 pod poz. 1, poprzez jego zniszczenie;
3.
w pkt III obciążył częściowo S. Z. kosztami procesu.
Wymienione orzeczenie nie zostało zaskarżone przez strony i uprawomocniło się w dniu 5 czerwca 2020 r. (k.50).
Kasację od przedmiotowego wyroku wniósł Prokurator Generalny (data wpływu: 30 kwietnia 2021 r.), zaskarżając to orzeczenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze, na niekorzyść S. Z..
Skarżący zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 35 § 1 k.k., polegające na orzeczeniu w czasie odbywania kary ograniczenia wolności obowiązku wykonywania pracy wskazanej przez sąd w wymiarze 10 (dziesięciu) godzin w stosunku miesięcznym, podczas gdy przepis art. 35 § 1 k.k. stanowi, że obowiązek określony w art. 34 § 1a pkt 1 k.k. polega na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym.
Podnosząc ten zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniesiona kasacja okazała się w sposób oczywisty zasadna i w związku z tym podlegała uwzględnieniu na posiedzeniu, o którym mowa w art. 535 § 5 k.p.k.
Rację ma autor kasacji, że zgodnie z treścią art. 35 § 1 k.k., nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne winna zostać orzeczona w wymiarze od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym. Wobec tego, Sąd Rejonowy ustalając na podstawie ww. przepisu wymiar czasu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cel społeczny
„na 10 (dziesięć) godzin w stosunku miesięcznym”
, dopuścił się rażącego naruszenia prawa materialnego wskazanego w zarzucie kasacyjnym, które bez wątpienia miało istotny wpływ na treść orzeczenia.
W tej sytuacji koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W postępowaniu ponownym Sąd ten powinien rozpoznać sprawę zgodnie z zakresem przekazania, a w przypadku wymierzenia kary baczyć, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez przepisy prawa materialnego.
Orzeczenie o wydatkach związanych z kasacją Prokuratora Generalnego oparto na podstawie art. 638 k.p.k.
Z tych wszystkich względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.